Recently I had the opportunity to visit the temple at Avudayarkoil, a not so famous temple built by Manikkavachagar in the third century. I was spellbound by the uniqueness of Sivite temple – it has no ‘physical’ deity – it is ‘atma’ – atmanabhar. The presiding deity is formless (Atmanatar); there is no Śivalingam but only a pedestal (Āvudayār) located in the sanctum, hence the name Avudayar Koil. The God faces South in this temple- in Dakshinamurthy or Guru form.
God is formless; though it would be difficult to focus the mind in emptiness for the common mortals, it is the truth and this philosophy is the theme of this temple.
Here, there is no nandhi dev. No Dhakshunamurthy, no kalabhairav etc., one can see the garbagruha right from the entrance of the temple as there are no Nandhi, flagstaff or Balipeetam.The garbagruha is south facing unlike the tradition of deity facing east!
What struck me most are the sculptures in the temple – intricacy is something astounding… unlike in Belur, Halabedu which are made of sandstones that are soft, these are of hard granite. I am not sure whether they are built in the early 3rd century period or added during Vijayanagara dynasty… but according to local folklores, the temple was built by ‘ghosts’! But, yes, it requires a gargantuan effort to build a temple of this size and stature!
Many west leaning historians believe ‘but for English rule before independence, India would not have prospered – be it railways, bridges and many colony buildings’! But they turn a blind eye to the architectural acumen that existed in the pre-British period of occupation!!
Though right from the sangam period, the South Indian temple architecture has taken roots as early as 3rd century AD, it has matured into a full-fledged technology over several centuries starting from early Pandyas, then Pallavas, cholas and later Vijayanagar dynasties up to 17th century. Later stunted by mogul dynasty and death knell during British era. What is remaining in these temples deserves to be preserved as a mark of respect to our ancestors..
My recent visit included a few more temples – Srirangam, Thiruvanaikkaval, Thirumayam. There are many more such temples that trumpet the grandeur of the rich tradition and the art farm, very little effort is put to lure the tourists. Government should exploit this rich cultural treasure economically – the west would have milched even with a single temple!
எங்களின் வழிகாட்டி ‘ராம்’ என் சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதில் மிகவும் உற்சாகம் காட்டினார். எங்கள் சுற்றுலா, கோயில் பாதையில் அமைந்துள்ள, தேவர்களும் அசுரர்களும் மேருமலையை வாசுகியால் பாற்கடலைக் கடையும் சிற்பங்களுடன் தொடங்கியது. ஆங்கோர்வாட் கோயில் அமைப்பு அந்த புராணகாலத்து மேருமலையை ஒத்தது என்று சரித்திரத்தை தொடர்ந்தார். ‘மூன்று அடுக்கில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கோயிலின் உயரம் 200 அடிக்கும் அதிகம்’ என்றவுடன் வியந்தோம்.
ஆங்கோர்வாட் மக்களின் மதவழிபாடுபற்றி, எங்கள் வழிகாட்டி ‘ராம்’, கூறியது எங்களை மேலும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது: முதலில் இந்த மக்கள், மற்ற கற்கால நாகரீகங்களைப் போலவே இயற்கையைத்தான் வழிபட்டு வந்தார்களாம். மழை, இடி, மின்னல், காற்று, தீ ஆகியவற்றுடன் ஆவி வழிபாடும் தொன்று தொட்டு இருந்ததாகவும், பின்னர் 3,4 ஆம் நூற்றாண்டு காவகட்டங்களில் இந்துமதத்தின் தாக்கம் கடல் வழி போக்குவரத்து ஆரம்பித்தபின், இருந்திருக்கலாம் என்றார். 12ஆம் நூற்றாண்டு வரை தழைத்து இருந்த இந்துமதம், பின்னர் புத்தமத தாக்கத்தால் புறம் தள்ளப்பட்டது. அதற்கு இரண்டாம் சூர்யவர்மனுக்குப்பின் ஆண்ட இரண்டாம் ஜயவர்மன், ஆட்சியை பரம்பரை எதிரிகளான சாம்ஸ் இனத்தாரிடம் முதன்முறையாகதோற்று, நான்காண்டுகளுக்கப்பின் மீண்டும் கைப்பற்றியபோது, தன்குலதெய்வம் விஷ்ணு கைவிட்டதாக எண்ணி, புத்தமதத்தில் பற்றுகொண்டதாக கூறிய தகவல் வியப்புள்ளாக்கியது. இதன் பிறகு ஆங்கோர்வாட் அருகில் ‘பாயோன்’ என்னுமிடத்தில் புத்தருக்காகவே ஒரு புதிய கோயிலை அவன் உருவாக்கினான். ஆனாலும் விஷ்ணுபக்தியையும் அவன் முழுவதாக விட்டுவிடவில்லை; புத்தரின் சீடர் போதிசத்வர், பலதலைபாம்பின் கீழ் அமர்ந்த புத்தராக, விஷ்ணுவின் அவதாரமாக, வழிபடுவதையும் இங்கு சிலைகளில் காணமுடிகிறது. இந்த காலகட்டத்துக்குப் பின்புதான் புத்தமதம் இந்நாட்டில் பரவலானது என்பதும் ஒருவரலாறு. ஆங்கோர்வாட் காலத்தில் இந்து மதத்தையே முற்றிலும் பின்பற்றிய கம்போடியாவில் இப்போது இந்துக்களே இல்லை என்பதும் ஒரு கசப்பான உண்மை.
Science of Fasting: If one carefully studies the body metabolism, the solution to of conundrum for restoring health, appears to be apparent. It is like this: Liver converts carbs to sugar for body’s energy needs. While there is lack of carbohydrates, liver enables metabolism of fat to be converted unto ketones. This secondary metabolism, called Ketosis, sets in whenever sugar is not readily available. In the cellular energy metabolism, ketones are able to create much greater amounts of energy per molecule than glucose. At the same time, burning fat does not create the same insulin and blood sugar response that burning sugar does. Many people even feel more energized and focused when the brain gets to run on ketones, made from fat. People report a feeling of feeling of less hungry, gaining control over cravings, and often experiencing a much more stable emotional state, when they go into ketosis. Other benefits include improved hormone balance, lowered inflammation and improved brain health.
Nattu’s Page 