Does a sharp wit indicate a certain type of intelligence?

I know that sharp people understand a joke quicker than dull people.

Witty statements are entertaining if they express some kind of truth or irony and aren’t obvious.

This all goes back to Shakespeare’s dictum that brevity is the soul of wit. What this means is that being witty means being able to say a lot with a little; being able to pack a lot of meaning into a very short statement. The reason that this is witty is because it takes a lot of effort, or a lot of intelligence, to take something very complicated and express it succinctly. You’ll notice that a lot of the best jokes and a lot of the best humor consist of making incisive observations in a very brief format.

The answer to this question is: yes, if someone can consistently make sharp, witty observations that make you think, “I couldn’t have done that that quickly,” then you can infer that you’re probably dealing with someone who has a certain kind of intelligence.

Some could be a single sentence or a narration culminating in a sharp wit. Here are a few such quick wits are given as examples for you to envy such intellects!

Nancy Astor, who was a member of Parliament and Churchill were often at odds. She said to Churchill: “if you were my husband, I’d poison your tea” Churchill: “If you were my wife, I’d drink it”

During a visit to the FDR White House, FDR (in his wheelchair) rolled into Churchill’s stateroom unannounced while Churchill was just getting out of the bath, to which Churchill quipped “The Prime Minister of England has nothing to hide from the President of the United States.”

Due to the clouds and haze, the pilot could not determine the helicopter’s position and course to fly to the airport. The pilot saw a tall building, flew toward it, circled, drew a handwritten sign, and held it in the helicopter’s window. The pilot’s sign said “WHERE AM I?” in large letter.

People in the tall building quickly responded to the aircraft, drew a large sign and held it in a building window.Their sign read: “YOU ARE IN A HELICOPTER.”

The pilot smiled, waved, looked at the map, determined the course to steer to the airport, and landed safely. After they were on the ground, one of the passengers asked the pilot how the “YOU ARE IN A HELICOPTER” sign helped determine their position.. The pilot responded “I knew that had to be the Microsoft building because, the response they gave me was technically correct, but completely useless.”

Laugh it out loudly….. If you can’t or if you require assistance to explain what is witty in these examples, may be you don’t belong to that ‘intelligent’ category! Some may not require to be that sharp – say for example, crazy Mohan, Wodehouse… Witty jokes need not necessarily be vulgur though such of those excite you more..

Authentic Sambar – An adapted version just for the taste buds of my ‘sambar’ friends!

The origins of Sambar is believed to be in Maharashtra. As per a legend, it is believed that Sambar was first created in the royal kitchen of Shahaji I, the son of Ekoji, who established Maratha rule in Thanjavur – Sambhaji’s head cook took a day off and he wanted to cook the Amti dal himself. So, he experimented and cooked the dal with tamarind and replaced the moong dal with toor dal along with some veggies. When it was served, everyone loved it so much that they named the dish after him and called the dish as Sambhar.

It might have origins in the financial capital of India. But tamilnadu has cultured it into a super hero, over generations, in true style!

First, there is a fundamental truth: Sambar is Sambar. You can’t just throw in some dal and vegetables together and call it Sambar! Beyond Sambar, other look alike stews, vie for our tastebuds’ attention: Charu, Rasam, Akukoora Pappu, Pappucharu, and plain old Pappu (dal) as examples. However, confusing them with Sambar is a culinary faux pas akin to wearing a Hawaiian shirt to a black-tie event.

The choice of vegetables in Sambar is where things get stickier than a pot of overcooked lentils. Drumsticks? Absolutely. Small onions? A must-have. Radish? Sure, but it better be sliced like rupee coins; otherwise, you’ve committed Sambar sacrilege. Carrots and beans, you ask? You might as well start a vegetable revolution, but please, don’t call it Sambar. Also, don’t ever “cook them under pressure” – they lose not just their consistency but the authentic taste too!

jaggery in Sambar? How can you? Please don’t spoil the broth by adding this villain (as some of our Cauvery denying neighbours do) to this simmering cauldron of Sambar!! It spoils the taste of ‘Tamils’!

That said, I can appreciate the Kannadiga sentiment with respect to how sambhar is used in Tamil Nadu. As one Kannadiga said, ‘Sambhar is eaten with rice and is not a good combination with Dosa. In Tamilian style, sambhar, chutneys and podi, etc. are all dumped on an idli or dosai. You cannot distinguish one taste from another. In Karnataka, dosai and idli with chutney is the authentic combination. No sambhar needed or added.’ Most restaurants in Bangalore do not serve sambhar with the dosey. Indeed ‘tastes differ’ especially when you cross borders!

How Kannadigas justify adding jaggery in Sambar—Sea level, idli-fermentation speed

The regional pride is best captured by mom’s recipe of the sacred Sambar powder. The true magic of Sambar is in the art of grinding the spices fresh. It’s a ritual that has been passed down through generations. The authentic Sambar experience demands the dedication to grind, mix, and season the spices just right, creating a flavour explosion that’s nothing short of divine. The concoction is a secret that runs through family lines!

Now the grand finale – When Sambar makes its grand entrance to the dining table, it must be steaming hot – not talking lukewarm or slightly warm. There should be visible vapours. The smell should be uniquely Sambar, an aromatic blend of spices, vegetables, and love. It’s like a fragrant symphony that announces the arrival of a South Indian feast. Don’t miss ample ghee before you pour the divine stew onto the rice (not in the reverse order)! No spoons please – ample use all the five fingers is strongly recommended, without any remorse, till you get the correct consistency – allow the tongue to feel the ‘heat of the moment’ before it ‘starts the journey’ into your stomach! Isn’t it divine?

‘Sambar’ is a nickname of my favourite actor காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசன், incidentally! It is as charming as him!

https://www.deccanherald.com/opinion/sambar-wars-2707948?utm_source=whatsapp&utm_medium=referral&utm_campaign=socialshare

The proof of pudding is in the eating! But Is it wise to be Guinea pigs (except for a dutiful Indian husband) as only after eating one can certify the pudding!

This conundrum struck me when I read a news item citing a recent scientific publication on the approval of covaxin without going through the rigours of established clinical norms! https://www.hindustantimes.com/india-news/covaxin-approval-sparks-questions-and-clarifications-101668707429850.html Many doctors (and politicians) on that day suggested to take only covishield which was a tested ‘foreign’ elixir and boycott ‘covaxin’! There was no takers and the medical fraternity was dissatisfied with the blatant violation of protocols! When the pudding was finally proved ‘better’ as things unfolded later, covaxin demand hit the roof and was in short supply! Remember the long waits – It was indeed a mad rush!!! The pendulum swung to the other extreme!

In a vibrant and vocal democracy like India, had there been ‘a slip’, that is, if the efficacy of covaxin had been found less, the ‘expert group’ would have been taken the hit for yielding to the political (read Modi) pressure! Was it luck, calculated risk or the success that won the game?

Look at our neighbour, the great China! In spite of proven unsuccessful (Sinopharm) vaccine (in many of their friendly countries included), not only was there no (loud) whispers or blinking of eyelids, but Xi Jinping got also a historical third term for his unique and successful covid management model! It is natural that one would not be aware of Orwell’s novel ‘1984’ for being an ardent supporter of Xi!

At the end of the day, one would easily conclude that only an adulterated democracy is good (India included!) for the humanity at large – you are welcome to record dissent anyway??

SC is presently engaged in the post-mortem suit of the legality of ‘2016-demonetisation’? It would be interesting if it is pronounced illegal but proved successful by (unbiased) economists!

அன்றாட வாழ்க்கையில் வசவு இன்றி அமையாத ஒன்று.. நாகரிகமாகவும் அதே வேளையில் இந்த வசவுகள் கோபத்திற்கு வடிகால்கள். வசவுகளுக்காக தமிழில் பல நாகரிகமான சொற்கள் தொன்று தொட்டு வழக்கத்தில் இருந்து வந்ததை இணையத்தில் மேய்நத போது அறிய வந்தேன். அர்த்தமில்லாத பல வசவுகளை அதிகம் பயன்படுத்தும் இந்த கால கட்டத்தில், இந்த அர்த்தமுள்ள வசவுகளை பகிர்வதில் ஒரு நிறைவை உணர்கிறேன்.

உலக்கை, தீவட்டி, தண்டம், குத்துக்கல், பிடிச்சுவச்சப் பிள்ளையார் –தானாக முன்வந்து எந்த வேலையும் செய்யாமல் அடுத்தவர் செய்வதை சும்மா வேடிக்கை பார்த்தபடி இருப்பவர்கள்.

குதிர், குந்தாணி, சோத்துப்பானை – தின்று தின்று விட்டு எந்த வேலையும் செய்யாமல் உட்கார்ந்தால் உட்கார்ந்த இடம் என்று சோம்பி இருப்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் பட்டங்கள்

குதிர் என்பது நெல் கொட்டிவைக்கும் மரக்கலன்;

குந்தாணி என்பது நெல்லை உரலிலிட்டுக் குத்தும்போது வெளியே சிந்தாமல் இருக்க வாய்ப்புறத்தில் போடப்பட்டிருக்கும் கல் வளையம்

கோவில்மாடு – கோவிலுக்கு நேர்ந்துவிடப்பட்ட காளைகள் தம்மிஷ்டத்துக்கு மேய்ந்தும் திரிந்தும் வாழ்வதுபோல் எந்தக் கவலையும் எந்தப் பொறுப்பும் இல்லாமல் தன் விருப்பத்துக்கு வாழ்பவர்கள்.

கோவில் பெருச்சாளி – பெரிய கோவில்களுள் வாழும் பெருச்சாளிகளுக்கு நைவேத்தியம், பிரசாதம், படையல், பக்தர்களின் வேண்டுதல் என்று எந்த வடிவிலாவது எப்படியாவது உணவோ, தானியமோ கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கும். அவற்றைத் தின்று கொழுத்துவளரும் எலிகளைப் போல எந்த உடல் உழைப்பும் இல்லாமல் அடுத்தவர் உழைப்பில் உண்டு உடல் பெருக்கும் சோம்பேறிகளைக் குறிப்பது.

பழம்பெருச்சாளி – அடுத்தவர் உழைப்பில் உடல் பெருக்கும் சோம்பேறிகளுள்ளும் பெரும் அனுபவசாலி, சுரண்டலில் கைதேர்ந்தவர்.

பழம்பஞ்சாங்கம் – பழைமைவாதத்தில் ஊறியவர்.

புண்ணாக்கு – எண்ணையெடுத்த பின்பு மீறும் சக்கையைப் போல் எந்த விஷயஞானமும் இல்லாதவர்கள்.

பன்னாடை – பனை மரம், தென்னை மரங்களில் கீற்றுகளைத் தாங்கிப்பிடிக்க அமைந்த இயற்கையின் சிறப்பு. பயனுள்ள இதை ஏன் பயனற்றவர்களுக்கான வசையாக உபயோகிக்கிறார்கள் என்று யோசிக்கையில்தான் விஷயம் பிடிபட்டது. இந்த பன்னாடை சல்லடை போன்றிருப்பதால் பழங்காலத்தில் எண்ணெய் வடிகட்டியாகப் பயன்பட்டது. சாரத்தை கீழே விட்டு தூசு தும்புகளைத் தக்க வைப்பது போல் பயனற்றவற்றை மனத்தில் தக்கவைக்கும் தன்மையினர்.

கூமுட்டை – கூழ்முட்டை – வெளியே நல்ல தோற்றமிருந்தாலும் உள்ளே விஷயஞானம் இல்லாதவர்கள்.

ஓட்டைவாய் – எந்த ரகசியத்தையும் தன்னகத்தே வைத்திருக்க இயலாதவர்.

குறுமுட்டு – அளவு கடந்த செருக்குடையவன் என்கிறது லெக்சிகன் தமிழகராதி

கருங்காலி, குலங்கெடுக்க வந்த கோடரிக்காம்பு – காட்டிக்கொடுப்பவர்கள், இனத்துரோகிகள்.. தன் குலத்தை (அ) குடும்பத்தைத் தானே கெடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுபவர்கள். (இரும்புக்கோடரிக்கு கருங்காலி மரத்தினால் செய்யப்பட்ட உறுதியான கைப்பிடிதான் மற்ற கருங்காலி மரங்களை வெட்ட உதவி செய்கிறது என்பதால் இப்பட்டம்)

விளக்கெண்ணெய் – வழவழா கொழகொழா என்று விஷயமில்லாமல் வெட்டிப்பேச்சு பேசுபவர்கள்.

மட சாம்பிராணி! வாசனையில்லாத சாம்பிராணி!

வெண்ணெய்வெட்டி – மழுங்கலான கத்தியைக் கொண்டு வெண்ணெய் போன்ற மிக மென்மையான பொருளைத்தான் வெட்டமுடியும். செயலில் தீரம் காட்டாத வாய்ச்சொல் வீரர்களுக்குரிய பட்டம்.

உதவாக்கரை – மக்கள் புழங்குவதற்குப் பயன்படாத தன்மை கொண்ட ஆற்றங்கரை அல்லது குளத்தங்கரை போன்றவர்கள். இருந்தும் உபயோகமில்லாதவர்கள்.

களிமண் – தண்ணீரை உள்ளிழுக்கும் தன்மையற்றதால் செடி வளர உபயோகப்படாது. சொல்வதை உள்வாங்கும் திராணியற்றவர்களைக் குறிப்பது.

சென்னாக்குன்னி – சதா நச்சரிப்பவர்.

முண்டம் – தலையில்லாதவன். தலையிருந்தால்தானே அதில் மூளையும் இருக்கும்? எனவே மூளையில்லாதவன்.

மண்ணாந்தை, தெம்மாடி, தத்தி, தறுதலை – சாதுர்யமில்லாதவர்கள்

அறிவுக்கொழுந்து – அவர்களுடைய அறிவு இப்போது கொழுந்தாக, இளந்தளிராக இருக்கிறது. முற்றி வளர காலமெடுக்கும் அதாவது அவர்களிடத்தில் புரிதல் அரிதாம்.

அகராதி – தனக்குதான் எல்லாம் தெரியும் என்ற ஆணவப்பேச்சும் செய்கையும் கொண்டவர்கள்.

எச்சிற்கையால் காக்கை ஓட்டாதவன் – கஞ்சன், கருமி

கல்லுளி மங்கன், கல்லுப்பிள்ளையார் – அழுத்தக்காரன் (கல்லுளியால் செதுக்கினாலும் அசைந்துகொடுக்காத கல் போல எவ்வளவு தூண்டினாலும் உணர்வுகளையும் கருத்துகளையும் வெளிப்படுத்தாது அழுத்தமாய் மறைத்துவைப்பவன்)

இவை போக சிடுமூஞ்சி, அழுமூஞ்சி, உம்மணாமூஞ்சி, அழுகுணி, புளுகுணி, மடையன், கிறுக்கன், கேணன், வம்பன், மூர்க்கன், வாயாடி, அடங்காப் பிடாரி, சண்டி, விடாக்கொண்டன், கொடாக்கொண்டன், அழுக்குப்பாண்டை, பயந்தாங்கொள்ளி, தொடைநடுங்கி, மேனாமினுக்கி, கோள்மூட்டி, தண்ட சோறு, தடி மாடு, சேத்தெருமை போன்ற காரணப்பெயர் வசவுகளுக்கு விளக்கம் தேவைப்படாது அல்லவா?

இவை தவிரவும் குரங்கு, கோட்டான், எருமை, பன்றி, நாய், பேய் போன்று கோபமாகவும், செல்லமாகவும் வெளிப்படும் விசேட வசைச்சொற்களை நன்றாகவே அறிந்துவைத்திருக்கிறோம் அல்லவா? கழுதை… பொதி சுமந்தாலும் சுய அறிவில்லாத ஜீவன்.

இன்னும் இஞ்சி தின்ன குரங்கு, வெத்து வேட்டு, அண்டப் புளுகன் ஆகாச புளுகன், உம்மனா மூஞ்சி, ஊர் சுற்றி…

கிராமப்புறங்களில் அடுத்தவரை சாபமிடவென்று சில வசைச்சொற்களை உபயோகப்படுத்திக் கேட்டிருப்போம்.

உன் வீட்டில் எள்ளு முளைக்க, சாதாரணமா வீட்டில் எள்ளை விதைத்து வளர்க்க மாட்டார்கள். ஆனால் முதல் நாள் தொடர்ந்து பத்து வரை இறந்தவர்கள் வீட்டில் குழித்தர்பணத்தில்தான் வளரும்.

கழிச்சலில் போக. அந்தக்காலத்தில் காலரா வந்து வாந்தி பேதியால் இறந்தவர்கள் அதிகம். அப்படி பேதி வரவேண்டும் என்ற சாபம்தான் அது. காளியாய் கொண்டு போக என்றால் அம்மை வரவேண்டும் என்ற சாபம். இப்போது காலரா, அம்மை போன்றவற்றுக்கு தடுப்பூசிகள் வந்துவிட்டதால் அந்த சாபங்கள் பலிப்பதற்கான சாத்தியங்கள் குறைவே.

There may be many problems in a real life that do not have a unique solution!

A rich traveller gets hungry on the way. He couldn’t locate any food kiosk nearby but could only see two farmers under a tree. They were busily organising for their lunch. He pleads them for food which they happily agreed. Eventhough, one had four chapatis and the other had seven, they decide to share the eleven equally. The traveller ate his share and thanked the two farmers. As a token of gratitude, he gave them 47 gold coins and went way. The farmers wanted to share between them equitably but do not know how.

I and my friend, on seeing their predicament offered to resolve the issue. It is impossible to share equally (communism), even if had been possible. It should be equitable based on their asset (purely capitalistic). So, I give the farmer, who had 4 chapatis, 16; and the other who offered 7, 31 gold coins. What is the logic? With 8 coins, which I had, and the 47 given by the traveller, I buy all the chapatis, giving 20 to one and 35 to the other, at a cost of 5 coin a piece. After getting the chapattis, I divide the 11 into 33 pieces and distribute equally between the three of us, each one getting 11 a piece. I charge 4 coin to each of the farmers for giving 11 chapatis each. I take back my 8 coins. So, as a result, the farmers get 16 and 31! Perfect deal, right!

My friend disagreed with me. He says it is only fair to compensate more the person who has more asset for his past toiling. He decides to divide in proportion to the asset shared. He decides to give 7 to one and 40 to the other. He justifies as follows: each chapati has been divided into three parts to be shared between the three. The farmer who had 4 chapatis, from his 12 pieces had given one only to the traveller, that is 1/12 of his possession to the traveller; while the other farmer who had 7, from his 21 pieces could give 10 pieces to the traveller, that is 10/21 of his possession. So the coins should be shared in that proportion of sharing their possession, 1/12:10/21; that is 7/84:40/84, so the coins should be distributed in the same proportion, 7 and 40. He may be more capitalistic oriented.

An onlooker, who is a mathematician disagreed with both our resolutions and proposed to settle directly based on the goods purchased.

Total number of pieces : 33 (12 from 4 chapatis (A) and 21 from 7 chapatis (A). contribution to traveller is 1 from A whereas for B’s contribution it is 10. Return for contribution of A = 1/11 Return for contribution of B = 10/11. A should get 47/11 = 4.27 B should get 470/11 = 42.7. Rounding up to the nearest whole number, It should be distributed as 4 and 43!

The present day socialists of the other hand may decide to give 40 and 7 instead of 7 and 40 to compensate the economic disparity in the society (or even 43 and 7).

Or in a communistic country, the government may take over all the 47 coins and coerce somebody else to make chapatis…!!

Are there still any other solution?

இரவு படுக்கையில் எப்போதும் போல் phoneஇல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தேன். எங்கள் Engineering நண்பர்கள் வாட்ஸ்ஆப் group இல், பம்பாய் நண்பன் ராமநாதன் ஒரு நல்ல செய்தியை பகிர்ந்திருந்தான் ‘தினமும் walking போகாமல் இருந்தால, இதயநோய் உண்டோ இல்லையோ, ஒரு பெரிய தலைமுதல் கால் வரை வியாதி லிஸ்ட் கொடுத்து அதில் ஏதோ ஒன்றாவது நிச்சயம்’ என்பதுதான் அது. ஏதோ நம்ப குப்பனோ -சுப்பனோ – பாட்டியோ சொன்னால் நம்ப மாட்டோம்னு பெரிய வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழக ஆய்வுகளை மேற்கோள் காட்டி இருந்தது அந்த தகவல். நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்களின்படி, அந்த ஆலோசனையை பின்பற்றுபவர்கள் வீட்டிலிருந்து வட்டப்பாதையில் நடக்காமல் நீள்பாதையில் மட்டும் நடந்திருந்தால், இப்போது வடதுருவத்தை அடைந்திருப்பார்களாம்! அவர்களில் பலரும் உடல் ஆரோக்கியத்துடன் இருப்பதாக பரவலாக சொல்லி கேள்வி.

பதவி ஓய்வு பெற்ற பிறகு அந்த அளவு நடக்கவில்லயோ? உடனே மனதுக்குள் எழுந்த பயத்தினால் ஒரு resolution, நாளை முதல் காலை பால் வாங்க போகும்போது ரெண்டு தெருவாவது சுற்ற வேண்டும். Walking for dual Purpose! ஆனால் சென்னை மாநகரம் நடைபழகிகளின் நண்பனில்லை என்பதும், நடைபாதைகள் பலரின் ஆக்ரமிப்புள்ளாகியிருக்கிறது என்பதும், குரைக்கும் நாய் கடிக்காது என்பதை நாய்கள் படித்திருக்க வாய்ப்பில்லாத்தால் நாலா பக்கங்களிலும் பார்த்து நடந்தால்தான் ரத்தசேதம் இல்லாமல் வீடு திரும்பமுடியும் என்பதையும் நன்றாக அறிந்திருந்தேன்.

காலையில் முழித்தபோது ‘ஒரே பனியா இருக்கே, கொஞ்சம் லேட்டாதான் போகலாமோ? சோம்பல் மனம் ப்ரேக் போட்டாலும், நோ…நோ… உடம்பு ஆரோக்கியம்தான் முக்கியம்’. பையைமாட்டிக்கொண்டு மில்க் பூத்தில் பால் பாக்கெட்கள் வாங்கி, அப்படியே தூரத்தில் உள்ள பெட்டிக்கடைக்குப்போய் பேப்பர் வாங்கி மெதுவாக நடந்து வந்ததில் சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. முதல்நாள் இது போதும். ஒரு தீர்மானத்துடன் நடை கட்டி வீடு திரும்பினேன்.

தெருமுனையிலிருந்து மெதுவாக வீட்டுப்பக்கம் திரும்பினால் ‘என்ன ஆயிற்று? வீட்டில் கூட்டம். பதட்டத்தோடு நுழைந்தால், பெட்டில் நான் கண்ணை மூடி ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கிறேன். ஆனால் ஏன் டாக்டர் பல்ஸ் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்? ஏன் ‘ஆம்புலன்ஸ் call பண்ணுங்கள்’ என்கிறார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பால் வாங்கி வருவதற்குள் இவ்வளவு களேபரமா? ஒரு doubt? நான்தான் பால் வாங்கி வந்தேன் என்றால் படுக்கையில் இருப்பது யார்? கண்ணாடியில் போய் பார்க்கலாம், அப்போது தெரியும் நான் நான்தானான்னு…oh my god… கண்ணாடியில் ஏன் என் முகம் தெரியவில்லை? ஐயோ … நான் ஆவி ஆகி விட்டேனா? Wife கிட்டக்க password எல்லாம் எங்க store பண்ணியிருக்கேன்னு சொல்லலையே? அவ்வளவு பணமும் ஸ்வாஹாவா?

கண்ணை சிறிது மூடிதிறந்தால் வேறு ஒரு இடத்தில் இருக்கிறேன். ஆமாம்.. அங்க என்ன பெரிய க்யூ? முன்னாடி நிற்பவரிடம் கேட்டேன்? சித்ரகுப்தனின் immigration clearance ஆபீஸாம். நரகத்துக்கா சொர்க்கத்துக்கா என்று அங்குதான் பிரித்து அனுப்புவார்களாம். நம்முடைய கர்மவினை databaseஐ access பண்ணமுடியலையாம். Server ப்ராப்ளம். அப்போதுதான் என் மரமண்டைக்கு நான்செத்து போய்விட்டது உறைத்தது.

மனதுக்குள் சொர்க்கத்துக்கு ஏதாவது சான்ஸ் இருக்குமா என்று ஒரு கணக்கு ஒடியது. ஊகும்…நிச்சயம் கிடையாது, ஒருநல்லது பண்ணினா மாதிரி கூட ஞாபகத்துக்கு ஒன்றும் வரவில்லை. நிச்சயம் கொதிக்கும் அந்த எண்ணை சட்டிதான். அதற்குள் க்யூ கடகட வென்று நகர ஆரம்பித்துவிட, மனசு டப்டப் என அலற, பயந்தால் போலவே ‘நரகம்’ கேட்டை அந்த ‘பாவி’ சித்ரகுப்தன் கைகாட்டினார். உள்ளே போனால், ஒரே நாத்தம் சாக்கடை ஓடவில்லையாம்; குழாயில் தண்ணிவரவில்லையாம்…ஆனாலும் நம்ப மெட்ராஸ் தேவலாம்பா. யாராவது மெட்ராஸை ‘நரகம்னு’ சொன்னா அவர்களுக்கு ஈரேழு பதினாலு பிறவிக்கும் (நிஜ)நரகம்தான் அப்படின்னு மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்.

இஞ்சனியரிங் படித்திருந்ததாலும் சென்னையில் ஆண்டாண்டுகாலம் இருந்ததாலும் சாக்கடை அடைப்பை எடுத்து ஓடவைப்பதிலோ, குழாயில் அடைப்பை எடுத்து தண்ணி வரவழிப்பதிலோ, எனக்கு ஒரு சிரமமும் தெரியவில்லை. நான்வந்த ஒருசில நாட்களிலேயே அந்த நரகத்தில் தண்ணி problemஓ, சாக்கடை நாத்தமோ இல்லாமல் ‘சொர்க்கம்’ போல் ஆகிவிட்டதாக அந்த எமராஜனுக்கு ந்யூஸ் போய்விட்டது. அதே சமயத்தில் server problem solve ஆகி, என்னை தவறுதலாக நரகத்துக்கு அனுப்பிவிட்டதாகவும் எப்போதோ ஒரு நல்ல காரியம்பண்ணி இருப்பதால் சொர்க்கத்துக்கு அனுப்பவேண்டும் என்று சித்ரகுப்தன், எமராஜனுக்கு notice கொடுத்து விட்டதாவும் எனக்கு தகவல் தெரியவந்தது.

ஆகா… சொர்க்கம் என்றால் சோமபானம் கிடைக்குமாமே..ரம்பை, மேனகை, ஊர்வசி, திலோத்தமை போன்ற அப்ஸரஸெல்லாம் இருப்பார்களாமே.. ஜாலி ஜாலி…நிஜமாகவே அவர்கள், நம் ஊரின் பத்மினி, சாதனா மாதிரி இருப்பார்களா. அல்லது இன்னும் அழகாக இருப்பார்களா என மனம் ஒரு பக்கம் துள்ளத்தொடங்கும் போது, எமன், ‘ஊகும்.. இவரைப்போல ஒரு நல்ல இஞ்சனியர் இந்த நரகத்தில் கிடைப்பது கஷ்டம். எனவே இங்கிருந்து இவரை அனுப்பமுடியாது’ என்று சொன்னதை கேட்ட போது நம்ப பாஸ் கூட பூலோகத்தில இப்படி சொன்னதில்லயேன்னு மனம், ஒரு பக்கம் மகிழ்ந்தாலும், சொர்க்கம் கைவிட்டுப்போவதை நினைத்து, கொஞ்சம் அழுதது.

அப்போது, உரத்த குரலில், எங்கிருந்தோ ஒரு அசரரி ஒலிக்கிறது: ‘மணி ஏழரை ஆறது. இன்னும் என்ன தூக்கம்? பால் வாங்கிண்டு வாங்கோ?’ திடுக்குன்னது.. கண்ணைத்திறந்து முழித்து பார்த்தால் அசந்து தூங்கி இருப்பது புரிந்தது. அப்ப நான் இன்னும் சாகலையா? நரகம் போனதெல்லாம் கனவிலா? Thank god….there is no crowd, no doctor, no ambulance either… ஆமாம்…பால் பை எங்கே?

‘அப்படியே வரும்போது sumpல தண்ணி இருக்கான்னு பாருங்க.. கொழாயில தண்ணிவல்ல’ என்று என் வீட்டுக்காரி கூவுவது உங்கள் காதிலும் விழுந்துவிட்டதா..

Walking…. ஊகும். இன்னிக்கு வேண்டாம், நாளைலேர்ந்து நிச்சயம் வாக்கிங் உண்டு.

சாரி ராமநாதா!

தஞ்சாவூர்க்காரர்களுக்கு நாக்கு கொஞ்சம் நீளம்ன்னு நிறைய பேர் கிண்டல் செய்வதாக கேள்வி; ருசித்து சாப்பிடுவதில் அப்படி என்ன தப்பு என்று எனக்கு தெரியவில்லை. நான் பிறந்தது மாயவரத்துக்கு பக்கத்தில்உள்ள ஒரு கிராமத்தில்; வளர்ந்தது, படித்தது, பட்டதாரியானது எல்லாம் சிதம்பரத்தில்தான். இந்த ஊர்கள் தஞ்சாவூருக்கு வெகு தொலைவிலில்லை என்பதாலோ என்னவோ சின்ன வயசிலிருந்தே சாப்பாட்டை ருசித்து சாப்பிட்டு பழக்கப்பட்டவன். அதோடு பரம்பரை பரம்பரையாக ஹோட்டல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த குடும்பத்தை சேர்ந்தவன் வேறு. என் இளம் பிரியத்தில் எங்கள் ஹோட்டல் சிதம்பரத்தில் நன்றாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தப்பித்தவறி என் அப்பா என்னை அண்ணாமலை பல்கலை கழகத்தில் கெமிகல் எஞ்சினியரிங்கில் சேர்த்துவிட்டார். இல்லாவிட்டால் நான் குடும்பத்தொழிலைத்தான் தொடர்ந்திருப்பேனோ என்னவோ?

ஏதோ ஒரு வழியாக படித்து முடித்தவுடன் கல்பாக்கத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்ததிருந்த சமயம் அது; கல்யாணமும் அப்போதுதான் ஆகியிருந்தது. அந்த காலத்திலிருந்தே நான் ஒரு இட்லி பிரியனாதலால் கிடைத்த சுமாரான சம்பாத்தியத்தில் (தவணை முறையில்) சுமீத் மிக்ஸி, மாவு அரைக்க வாங்கினேன். வாங்கியவுடன் அதில் மாவு அரைத்து, அதில் செய்த இட்லியை சுடச்சுட நீட்டினாள் மனைவி. வாயில் போட்டவுன், ‘என்ன இது, நம்ப சிதம்பரத்தில் சாப்பிடுவது போல் இல்லையே?’ ; உடன் சகதர்மிணி, ‘மிக்ஸியில் அரைத்தால் அப்படித்தான் வரும், கிரைண்டரில் அரைத்தாற்போல் இருக்காது’ என்றாள். உடனேயே ஒரு கிரைண்டர் வாங்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தோம். டேபிள் டாப் கிரைண்டர் கலாச்சாரம் அப்போதுதான் (எண்பதுகள்) நம் சமயலறைகளை ஊடுருவ ஆரம்பித்திருந்த காலகட்டம் அது. கோயம்பத்தூர் நண்பன் ஒருவன் மூலம் சுகுணா வெட்கிரண்டர் ஆர்டர் பண்ணினேன். வீட்டுக்கு கிரைன்டர் வந்தவுடன், சூப்பர் இட்லி சாப்பிடும் பிரகாசமான எதிர்காலம் என் கண்களில் ஒளிவிட்டது உங்களில் யாருக்கும் தெரிந்திருக்காது என்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை.

அந்த இட்லியும் வந்தது: மனைவியிடம்,, ‘அப்படி எனக்கு ஒண்ணும் பெரிய வித்யாசம் தெரியலயே?’ என்றவுடன் அவளோ, ‘என்னவோ தெறியலை. சிதம்பரத்தைப் போல விழுது காணல; மாவும் அவ்வளவா பொங்கல, ஒரு வேளை இந்த பக்கத்து உளுந்து அப்படித் தானோ’ என்றாள். அம்மாவிடம் விளக்கம் கேட்டேன். அம்மாவும் ‘உளுந்தும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம், ஆனாலும் மாவு பொங்காததற்கு கையும் ஒரு முக்கிய காரணம்’ என்றாள். விஞ்ஞானபூர்வமாக(?) எனக்கு இது விளங்கவில்லை: அரிசியையும் உளுந்தையும் தனித்தனியாக அரைத்து பிறகு ‘கை’யால்தான் ஒன்றாக கலந்து களயவேண்டுமாம்; கரண்டி கூடாது. ‘பொங்குவது கைக்கு கை வித்யாசப்படும்; சூட்டுக்கையானால் புளிக்காது’ என்றாள் என் அம்மா. அப்படியே நான் அதை என் அகமுடையாளிடம் சொன்னால் ப்ரளயம் தான்.

ஒரு வேளை புளிக்க வைக்கும் அந்த நுண்ணுயிர்கள் கைக்கு கை வேறுபடுமோ? அப்படி என்றால் சுத்தமான (டெட்டால் போட்டு வாஷ் பண்ணின) கையால் கலந்தால் புளிக்காதோ? கொஞ்சம் லாஜிக் இடிக்கிறதே! ரொம்பவும் குடைந்தால் ‘அகராதி’ படிச்சவன்னு அம்மா திட்டுவா. ‘கிடைத்ததை வைத்து சுகப்படு; முடியாததை நினைத்து கலங்காதே’ எனும் வேதாந்த வாக்குகள் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு வழியா கல்பாக்கம் இட்லி ஏன் சிதம்பர ‘குஷ்பூ’ இட்லி மாதிரி இல்லன்னு புரிந்தது போல் தோன்றியதால் மனதை தேற்றிக்கொண்டேன். லைஃப்பே ஒரு காம்ப்ரமைஸ் தானே?

ஆனாலும் என் போன்ற இட்லி பிரியர் (வெறியர்)களுக்கு வெளிஊர் சென்றாலும்கூட, இட்லி வேண்டியிருக்கிறத்து. சில ஹோட்டல்களில் இட்லியை பூப்போல ஆக்க சமயல் சோடா போடுவதாக கேள்வி! அதனால்தான் ஹோட்டல் இட்லி இரண்டு, மூன்றுக்கு மேல் சாப்பிட முடிவதில்லையோ? சாப்பிட்டாலும் வயிற்று கோளாறு வருகிறதோ?

ஹோட்டல்களில் நன்றாக இருக்காது என்பது தெறிந்திருந்தாலும், அது இல்லாமல் ஏனோ காலை சிற்றுண்டி நிறைப்பதில்லை. இப்படித்தான் ஒரு முறை குஜராத்திலுள்ள ஜாம்நகரில் (அதான், நம்ப அம்பானியின், உலகின் பெரிய, பெட்ரோலிய ரிஃபைனரி உள்ள ஊர்) தங்கியிருந்த போது, ஒரு ஹோட்டலில் மெனுவில் இட்லியைப்பார்த்த நாக்கில் ஜலம் ஊறவே, உடன் ஆர்டர் செய்து விட்டேன்; வாயில் வைத்த அந்த இட்லி துண்டம் வயிற்றில் இறங்க மறுத்தது. அப்படிப்பட்ட மட்டமான வஸ்துவை என்வாழ்க்கையில் அதுவரை உண்டதில்லை! என் வீட்டுக்காரி, இதற்காகத்தான் வெய்ட் பண்ணியிருந்தாற்போல், ‘வடக்க வந்தா சப்பாத்தி, பூரின்னு ஏதாவது சாப்பிடாமல், இட்லியா ஆர்டர் பண்ணுவாங்க; அது என்ன இட்லி மேல அப்படி ஒரு மோகம்?’ என்று அதை சக்களத்தி போல கரிந்து கொட்டினாள். நான்கைந்து முறை லூஸ் மோஷன் போனபின்தான் வயிறு ஒரு வழியாக சரியானது என்பதும் இதற்கு தொடர்பான ஒரு தகவல். இது நடந்தது சுமார் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்;

சமீபத்தில் கம்போடியா போனபோது, இந்திய உணவு நன்றாக கிடைத்த ஒரு ஹோட்டலில், ‘இட்லி கிடைக்குமா?’ என்று, மெதுவாக என் மனைவியை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டே, கேட்டேன். அந்த ஓனருக்கு மன்னார்குடி பூர்வீகம். அவர், ‘நல்ல புழுங்கலரிசி, உளுந்து எல்லாம் சிங்கப்பூரிலிருந்து வரவழித்து விடலாம். ஆனாலும் இட்லி மாவை ஃப்ரிஜ்ஜிலிருந்து எடுத்த உடன் வேகவைக்ககூடாது (தஞ்சாவூர்காரர் அல்லவா), நன்றாக இருக்காது. சிறிது நேரம் அதன் கூல்னெஸ் போனபின்தான் இட்லி தட்டில் ஊற்றி வேகவைக்க வேண்டும்; ஆனால் கஸ்டமர்களை அது வரை வெய்ட் பண்ணவைக்க முடியாது இல்லையா. அதனால் இட்லியையே நாங்கள் மெனுவில் சேர்க்கவில்லை’ என்றார்.

அது என்னவோ பெங்களூர் பக்கம், உளுந்தை அரைத்து அதனுடன் தண்ணரில் ஊறவைத்த உடைத்த அரிசியை கலந்து, பின் அந்த கலவை புளித்தபின், அந்த மாவில் இட்லி ஊற்றுவார்களாமே. அதுவும், அதனோடு ஒரு அசட்டு திதிப்புடன் அவர்களின் அந்த ஸ்பெஷல் சாம்பார் வேறு; நோ நோ இதெல்லாம் நமக்கு சரி படாதப்பா.

இட்லிக்கு அப்படி என்னவோ, இன்றைய அரசியல்வாதிகளைப்போல் வெவ்வேறு வகையான ஸைட்டிஷ்களுடன் வெற்றிக் கூட்டணி அமைக்கும் ஆச்சரியமான திறமை உண்டு: கும்பகோணம் கதம்ப கொஸ்துவோ, சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் ஷ்பெஷல் கத்திரிக்காய் கொஸ்துவோ, கடப்பாவோ எதுவாகட்டும். ரசிகர்களுக்கு தகுந்தாற்போல சுவைக்கும்.

ஆனாலும் என்னதான் சொல்லுங்கள்; பொடிவெங்காய (ரத்னாகபே டைப்) சாம்பார், தேங்காய் சட்னி, புதினா, மல்லி சட்னி, மிளகாய் பொடி, இவற்றுடன் என்றென்றைக்கும் இணைபிரியாத (கசக்காத) நல்லெண்ணெய் இத்யாதி ‘ரத கஜ துரக பதாதி’களுடன், ஆவி பறக்கும் அந்த மதுரை மல்லிப்பூ இட்லியை சுவைக்கும் சுகம், ‘இந்திர லோகம் ஆளும் அச்சுவையும் வேண்டாம்’ எனும் அளவுக்கு இருக்கும் என்று சொன்னால் இந்த ஜகத்தில் யாராவது இல்லை என்பார்களோ?

மெட்ராஸ்காரனை திருக்குறளுக்கு உரை எழுதச் சொன்னால் எப்படி இருக்கும்? என்று ஒரு கற்பனை:

கற்க கசடற கற்பவை கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக

பொருள்: கஸ்மாலம், ஒயுங்கா படி, பட்சது பட்சாமாறி நட்ந்துக்கடா, பேமானி!

மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து நோக்கக் குழையும் விருந்து

பொருள்: டேய், வூட்டுக்கு வந்த விருந்தாளி கைல நல்லா மூஞ்சி குட்து பேசுடா, இல்லைன்னா பய அனிச்சம் பூவ மோந்தா மாரி வாடிவுடுவாண்டா சவாரி, அட, எங் கேப்மாரி.

இனிய உளவாக இன்னாத கூறல் கனியிருப்ப காய் கவர்ந்தற்று

பொருள்: சோமாறி, கொய்யாப் பயத்த கைல வச்சிக்கினு எவனாவது கொய்யாக்காவ துண்ணுவானாடா? நல்ல வார்த்தையா நாலு பேசுவியா, அத வுட்டுப்புட்டு கெட்டகெட்ட வார்ததையா பேசிக்கினு கீற? காது கொயிய்ன்னுதுடா, கொய்யால!

புறம்கூறி பொய்த்த்யிர் வாழ்தலின் சாதல் அறம்கூறும் ஆக்கம் தரும்.

பொருள்: பன்னாட, ஒர்த்தனப் பத்திப் பின்னால போட்டுக் குட்து பொயகறதெல்லாம் ஒரு பொயப்பாடா? அதுங்காட்டி நாண்டுகிட்டு சாவலாம்டா, சனியம் புட்ச்சவனே!

சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிய அரியவாம் சொல்லிய வண்ணம் செயல்

பொருள்: எவன் வேணா சும்மா உதார் உடலாம் மச்சி,..த்தா சொன்னா மாரி செஞ்சி பாரு அப்ப தெரியும் மேட்டரு, நெஞ்சில கீற ம்ஞ்சா சோறு எகிறிப்பூடும் பாத்துக்க.

ஒரு பானை சோற்றுக்கு அஞ்சு சோறு பதம் போதுமா? இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமா?

Recently I read a humorous column (Mindspace – The New Indian Express: Sudha Umashankar) on ‘giving directions’:

“I was giving directions to an American friend who had come home. ‘As you come down the main road, once you see the subway—don’t go down that—but take the first left and it’s the first building on the left,’ I instructed.  A few minutes before he was due to arrive, I received a frantic call saying that he was lost. It turned out that my friend, on spotting the Subway sandwich joint on the main road, took the first left and had got hopelessly lost in one of the several bylanes down the road!

Giving or receiving directions can lead to humorous  situations. While a few people can provide idiot-proof directions, most others may confuse the hell out of you. And sometimes the seemingly perfect advice can lead you away from your destination.”

I agree with her in toto. I have seen some who, while giving directions over a voice call in phone, show the gestures of left or fight as though it is a video call! Even in person, they ignore the fact that left or right depends on which side you are facing! Even when they refer to the west or east, how to get that direction unless you have an access to a magnetic needle! Understand now the nuances in giving or getting directions, especially remotely!

In today’s world, the tech savvies neither give nor take directions (literally!). They simply ask for the location in google maps to be sent in whatsapp!

Alas! Many a times I have experienced untold miseries with google maps! One such episode is navigating my car through narrow crowded streets to the utter dismay of my ‘bitter’ half, whose advice to enquire I chose to ignore, in preference to that dreaded google maps!

In most of the developed countries, sign boards aid in getting the directions almost hassle free: but in developing countries such as India, it is nightmarish! On top of it, when you get a wrong direction from a ‘confident’ bystander, you are at your wits end! Indian, by nature, feel it is impolite to reply ‘I don’t know’ for any question leave alone the one for ‘direction’.

But look at the contrast with the west: In early 80’s when I was passing through a street in New York, unknowingly I bewildered an American: The mistake I did was, requesting guidance of that passerby for directions! It was in broad day light! I was astonished by his explosive response!

Later, I was briefed by my H1B friend, that such enquiries from a stranger can even get a gunshot response! It is illegal to intrude the privacy of any person in that ‘civilised‘ country! Knowing the trigger happy American culture, I thanked heavens for him not being ‘armed‘ at that time! I am still alive today inspite of disturbing the peace of an American for directions! I did the mistake nonchalantly having brought up in a country where, you can ask anyone you come across, anything, including directions!

What a yawning cultural gap even in simple matters such as ‘getting directions’? Next time when you need direction guidance, assess the pros and cons before finalising any strategy!

Credits:

http://www.newindianexpress.com/opinions/mindspace/2019/jul/15/lost-in-a-foreign-city-we-ended-up-at-a-bar-2003996.html

உங்களில் எத்தனை பேருக்கு சாவியைத்தொலைத்து விட்டு நாள்கணக்கில் தவித்த அனுபவம் உண்டு? பேங்க் லாக்கருக்கு போய்ட்டு வந்து பத்திரமாக வைத்த ஞாபகம் இருக்கு. இதற்கிடையில் பெங்களூரிலிருந்து மெட்ராஸ் போய் பேத்தியின் ஆயுஷ்ஹோமத்துக்கு கொலுசு, தோடு, ட்ரஸ் எல்லாம் வாங்கிவிட்டு ஹோமத்துக்கு ஒருநாள் முன் திரும்பினோம். அடுத்த நாள் காலைல பெண் ‘அம்மா லாக்கர்லேர்ந்து நகையை எடுத்துண்டு வா’; பீரோவை திறந்தால் லாக்கர் சாவியை நான் வைத்ததாக நினைத்த இடத்தில் இல்லை! ப்ரளயம் பார்த்திருக்கிறேர்களா…எல்லா துணிகளும் வெளியில்..shouting match? ‘நீ தான் எங்கேயோ வைச்சுட்டே… இல்ல நீங்கதான…’ வீட்டில் ஒரே களேபரம்.. ஆனால் சாவி மட்டும் missing…

Function ஒரு வழியாமுடிஞ்சது லாக்கர் நகையில்லாமல். சரி.. ஒரு வேளை சாவி மெட்ராஸ்ல இருக்குமோ? அதையும் பார்த்தாச்சு..போன வாரம் மெட்ராஸ் வந்தபோது அந்தபீரோவையும் புரட்டிப்போட்டு தேடியாச்சு… ஊகூம்… No use… இதற்கிடையில் bankக்கு போய் லாக்கரை உடைக்க என்ன procedure? எவ்வளவு ஆகும் dataவும் ரெடி. இப்படியே கிட்டத்தட்ட ஒருமாசம் போயிடுத்து.

என்னுடைய சித்தி மட்டும் ‘இங்கேதான் இருக்கும்டா. பொறுமையா தேடு.  தெரு முனை பிள்ளையாருக்கு ஒரு சதுர்த்தேங்காய் ஒடக்கிறேன்னு வேண்டிண்டு இருக்கேன். நம்ப ஊர் செங்கழுநீர் பிள்ளையாருக்கு கொழக்கட்டை பண்றேன்னு வேண்டிண்டு இருக்கேன். நிச்சயமாக கிடைக்கும்’ என்ன ஒரு நம்பிக்கை. 

இன்று பெங்களூர் திரும்பியவுடன் printer table drawerல பார்க்கலாம்னு ஒரு அல்பநம்பிக்கை. ஒரு தடவை checkபண்ண ஞாபகம் வேறு. ஏதோ கடமைக்குன்னு தேடினால் …நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள்.. சாவி கிடைத்து விட்டது. வீட்டில் எல்லோருக்கும் லாட்டரி விழுந்த சந்தோஷம். சாவி தொலைக்காமல் இருந்தால்கூட இவ்வளவு சந்தோஷம் இருக்காது.

இத்தனை நாள் கண்ணில படாத சாவியை என் சித்தியின் பிள்ளையார் காட்டிக்கொடுத்து விட்டார்!