Historians debate the primary motivations of battles or wars in medieval times: Some argue they were primarily political acts aimed at disempowering rival rulers, primarily annexing the wealth such as their properties, women in the harem, land while others include religious intolerance as well in some cases. 

This being the general rule of wars, there is recorded history of Indian hindu kings, victorious in battles plundering the temples their vanquished rivals patronised, ferreted away the deities installed there, and in extreme cases, even broke them. Yes, similar to those occurring during the mogul invasion. 

As early as 642 CE (or Common Era, equivalent to AD), the Pallava ruler Narasimhavarman I vanquished the Chalukyas, sacked their capital of Vatapi, and brought the image of Ganesha to his kingdom in Tamil Nadu.

In 950 CE, the Chandella ruler Yashovarman built the Lakshman temple at Khajuraho to house the Vishnu Vaikunth, made of gold.

Pandyan ruler Srimara Srivallabha invaded Sri Lanka around 835 CE and routed the army of the Sinhala king, Sena I, who fled to the mountains. Srimara plundered the royal treasury and took away, among other things, “the statue of the Teacher (Buddha)”, which had been made in gold and placed on a pedestal in the Jewel Palace about 50 years earlier. Later when the Pandyan army had been weakened because of the three battles it had fought against the Pallavas, the Lankan army swept its way to Madurai, and Srimara died of the wounds sustained in the conflict. The Lankan army entered Madurai, sacked the city, and took back the gold statue of the Buddha. Amidst much festivity, the statue was placed on the pedestal in the Jewel Palace.

In the 11 the century, for  the new capital city of Gangaikondacholapuram, where Rajendra  built a Shiva temple, placed idols he had captured from other kings – Durga and Ganesha images from the Chalukyas; Bhairava, Bhairavi, and Kali images from the Kalingas of Orrisa, a bronze Shiva image from the Palas of Bengal, etc.

Hindu temples were centres of political resistance which had to be suppressed. But, hindu destruction of Buddhist and Jain places of worship took place before the 10th century, but the evidence for such ‘Hindu iconoclasm’ is incidental. Mutilation and defilement of sacred icons is rarely evidenced in Hindu texts, in contrast to Muslim texts on the Islamic iconoclasm in India. 

The wars/battles took a dramatic turn to religious motivations with great iconoclastic rhetoric in the Muslim period though some historians argue that iconoclasm of Muslim invaders from the 11th century onwards was already an established political behaviour in large parts of India! 

Prophet Muhammad, hated idol worship, and advocated their destruction. Muslim invaders minds filled with venom against the idol-worshippers. Hindu temples were looted and became the strategic targets during the medieval Islamic era in India since temples served as centres of immense wealth like gold, silver, jewels, and other precious offerings from kings and devotees. Also, for political authority, and cultural identity. Thus Muslim invaders turned towards India, it was the earth’s richest region for its wealth in precious stones, gold and silver; religion and culture; and its fine arts. 

Prominent examples of temples that suffered maximum damage, destruction and looting by moguls occurred in northern part of India. For example, 

• Ram Janmabhoomi Temple, Ayodhya: The existing temple at the supposed birthplace of Lord Rama was demolished by Mir Baqi, a general of Babur, in 1528, and the Babri Masjid was constructed on the site.
• Kashi Vishwanath Temple, Varanasi: The original temple was destroyed multiple times by various Muslim rulers. The most notable destruction during the Mughal period occurred in 1669 when Emperor Aurangzeb ordered its demolition and the construction of the Gyanvapi Mosque in its place.
• Krishna Janmabhoomi Temple, Mathura:Aurangzeb ordered the demolition of this grand temple in 1670, building the Shahi Idgah mosque on the site.
• Somnath Temple, Gujarat: This temple was attacked and looted multiple times by various rulers, most famously by Mahmud of Ghazni in 1024 CE. Aurangzeb also ordered its destruction later in 1706.
• Bijamandal Temple, Vidisha: This large temple was destroyed by Aurangzeb’s forces, and the Alamgiri Masjid (or Bijamandal mosque) was built from its ruins.
• Madan Mohan Temple, Vrindavan: The original Madan Mohan Temple in Vrindavan was damaged during Aurangzeb’s rule. In 1670, the temple was attacked, and its spire (shikhara) was destroyed. The original deity of Madan Mohan was also moved to Jaipur and later to Karauli in Rajasthan to protect it from destruction.
• Trimbakeshwar Temple in Nashik: The Trimbakeshwar Shiva temple in Nashik is one of the 12 Jyotirlings.  Aurangzeb’s forces destroyed this ancient shrine and built a masjid in 1690.
• Bindu Madhav Temple, Varanasi:This ancient temple was destroyed by Aurangzeb, and the Alamgir Mosque was built using its pillars and materials.
• Chausath Yogini Temple, Jabalpur: The Chausath Yogini Temple in Jabalpur was built on a 50-foot-high hill situated at the confluence of Narmada and Banganga. In the present form, fragmented statues of yoginis are installed. These idols were demolished by his army on the orders of Aurangzeb.
• Temples in Hampi: The capital of the Vijayanagara Empire was destroyed and its temples razed during a battle involving Deccan sultanates, which were part of the broader Islamic expansion in India.
• Various Temples in Rajputana:Aurangzeb’s official biography, Maasir-i-Alamgiri, proudly records the destruction of hundreds of temples in regions like Mewar, including those in Udaipur and Chittorgarh. 

There are also historical accounts of Rajput rulers and chieftains demolishing mosques and building or rebuilding temples, often in retaliation for similar acts by Muslim rulers, particularly the Mughal emperor Aurangzeb. 

Specific examples include:

Maharaja Jaswant Singh of Jodhpur is recorded in a Persian report from 1658-1659 as having destroyed several mosques and built Hindu temples in their place.

Bhim Singh, son of Rana Raj Singh, was enraged by Aurangzeb’s destruction of Hindu temples and the imposition of the jaziya (tax) after the death of Maharaja Jaswant Singh of Marwar in 1678. In retaliation, he invaded the Mughal province of Gujarat, destroyed about 300 small mosques and a large one, and drove away imperialists from Idar.

To end the conflict, a peace treaty was agreed upon with Aurangzeb. The primary condition was that the destruction of sacred places by both sides would cease.

After the peace treaty, Bhim Singh was received graciously at the Mughal court and was granted the jagir of Banera and the mansab of Char Hazari, which was later raised to Panj Hazari. 

These actions were often part of a cycle of conflict and religious power dynamics during the medieval period, where the destruction of an enemy’s place of worship was a symbolic act of political and military dominance, rather than purely a religious one. These instances stand in contrast to the much larger scale of temple destruction attributed to various Islamic rulers throughout Indian history. 

Marathas also retaliated the destruction of temples. Shivaji Maharaj restored Hindu temples that had been converted into mosques, such as the Shonachalpati and Samottir-Perumal temples in Jinji and the Tiruvannamalai Temple.

No doubt the Hindus in north india are very sensitive to the destruction of temples and reacted violently, their southern counterparts not that sensitive but for Maratha?

In March 1311, Malik Kafur, a prominent general of Alauddin Khilji, led an expedition into South India. 

After attacking other cities and temples, his army targeted Srirangam, which was renowned for its wealth. Kafur’s forces entered the temple complex, overpowered the resident Vaishnava saints, plundered the treasury of its gold, jewels, and precious gems, and took a golden idol of the deity back to Delhi. The temple structure itself was damaged but not destroyed.

The second and more devastating invasion occurred in 1323 CE, under Ulugh Khan, the son of Ghiyasuddin Tughluq. During a major temple festival, the temple’s chief priest, Pillai Lokacharya, and other devotees managed to secretly move the main processional idol (Namperumal) and its jewels to safety, starting a 48-year period of exile for the idol. The idol of the deity was eventually brought back to Srirangam and reinstalled in 1371 CE by the Vijayanagara Empire commander, Kumara Kampana, who had driven out the Sultanate forces. The Vijayanagara rulers subsequently fortified the temple town and initiated extensive reconstruction and expansion efforts, which restored the temple to its former glory. 

Malik Kafur, also raided the Madurai Meenakshi temple in 1311. This was followed by several raids by other sultans between 1334 and 1370, which resulted in significant destruction of the temple. It was later rebuilt and expanded in the 16th century by the Nayak dynasty.

Vijayanagara empire protected south India from muslim invasions. They acted as buffer state between the sultans and the deep south. Vijayanagara rulers were conscious of their role as defenders of dharma. Ater the fall of Vijayanagar empire at Talikota (1565), deccan sultanates goal was weakening Vijayanagara, not expanding to Tamil Nadu. Thus, the South did not collapse after 1565. Talikota toppled a capital, not a civilization.

The rise of the Maratha Empire further protected southern temples by resisting and ultimately pushing back against Mughal advances in the Deccan.

Some invasions were conducted by only the governors or satraps who, after establishing their own domains, and were not always fully committed to the central Mughal agenda or couldn’t sustain large-scale campaigns so far south. 

The South Indian temples survived Mughal invasions due to a combination of factors including the region’s geographic distance from the main centers of Mughal power, the use of durable stone in construction. So, South did not suffer much like the destruction of temples in the North. The Hindus of south are a little more tolerant lots than their counterparts of the north. But our education system mutes much of the bloody religious incursions. 

The essence of history being to know one’s past with all the facts told without concealing. For reasons best known to the then rulers of post independent India, in our education system, it got mutilated beyond recognition. The truth was hidden from at least five generations.  Let the truth be told; it was the future generations to assimilate and shape the next course!

சிதம்பரம் கோயில் முதலில் எப்போது தோன்றியது என்பதற்கு சரித்திர சான்று இல்லை. தில்லை வனத்தில் வழிபாடு என்பதும் ஒரு தகவல். அதுவும் கோயிலுக்கு தொலைவில் உள்ளது. ஆயினும் முதலில் இப்பொதுள்ள நடராஜர் கோயில் எப்போது யாரால் நிறுவப்பட்டது என்பதற்கு வரலாற்று சான்றுகள் இல்லை. ஒருவேளை 7ஆம் நூற்றாண்டில் பல்லவர்கள்தான் அதை தொடங்கினார்களோ என்றும் ஊகிக்கலாம்.

தொடக்கத்தில் சிவலிங்க வழிபாடு மட்டும்தான் இருந்திருக்கவேண்டும். 9-10 நூற்றாண்டு சோழர்காலத்தில்தான் நடராஜர்-சிவகாமி செப்பு சிலைகள் உறுவாக்கப்பட்டு வழிபாட்டுக்கு நடைமுறையில் வந்திருக்கவேண்டும். செம்பியன்மாதேவி இதற்கு ஒரு முக்கிய தூண்டுகோலாக இருந்திருக்கலாம். உலோக வார்ப்பட தொழில்நுட்பம் அந்த கால கட்டங்களில்தான் முதிர்ச்சி அடைந்தது. கோயில் உள்ளேயே உள்ள ஆதி லிங்கம் இதற்கு சாட்சி.

726 முதல் 775 வரை ஆட்சி செய்த நந்தி வர்ம பல்லவன், இந்த சிவலிங்கத்துடன் கோயிலின் திருமுற்றத்தில் சிறிய திண்ணையில் நிறுவிய கோவிந்தராஜரின் கல்சிலையையும் நிறுவியுள்ளான். இந்த சிலையைத்தான், தீவீர சைவ பக்தனான இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் (கி.பி. 1133–1150) கோயிலிலிருந்து அகற்றிதாக தெரிகிறது. ஆனால் பலரும் நம்புவதைப்போல அந்த சிலையை கடலில் எறிந்ததற்கான எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. அது சிதம்பரத்திலிருந்து திருப்பதிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம். அப்போது அந்த கோவிந்தராஜர் விக்கிரகத்தில் விக்கினம் ஏற்பட்டதால் ப்ளாஸ்டர் ஆப் பேரிஸால் சிலை நிறுவப்பட்டதாக அறியப்படுகிறது. அதனால் தான் அங்கு அபிஷேகம் கிடையாது என்றும் சொல்கிறார்கள்.

ஆதி லிங்கம் உள்ள திருமுற்றத்தில், அதாவது அந்த கோயிலின் கருவறையை சுற்றியுள்ள வெளிப்பிரகாரத்தில்தான் அந்த கோவிந்தராஜர் சிலை முதலில்இருந்திருக்க வேண்டும். சைவவர்களின் கை ஓங்கியுரைந்த காலத்தில் ஏடுக்கப்பட்ட கோவிந்தராஜர், பிற்காலத்தில், சைவர்களின் கைதாழ்ந்து பிணக்கு முற்றியிருந்த போது, அச்சுத தேவராயர் 1539-ல் மீண்டும் அந்த இடத்தில்தான் பிரதிஷ்டை செய்திருக்கவேண்டும்.

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் நடராஜருக்கு கோயில் தனியாக எழுப்பப்பட்டு விரிவு படுத்தியிருக்கலாம். தஞ்சை பெரயகோயிலில் ராஜராஜன் குடும்பத்தோடு நடராஜ பெருமானை வழிபடுவதாக வரையப்பட்ட சித்திரத்தில் உள்ள சிலைவடிவம் சிதம்பரம் கோவில் கர்ப்பகிருகத்தில் உள்ளது போன்று உள்ளது. எனவே இந்த நடராஜர் சிலை வடிவம்தான் அதன் தோற்றம் என்று தோன்றுகிறது.

சோழர்களுக்குப் பின் பாண்டியமன்னர்களும், விஜயநகர பேரரசின் கிருஷ்ண தேவராயர் கோவிலின் இராஜ கோபுரம் மற்றும் தஞ்சை நாயக்க மன்னர்கள் கோயிலின் பிரகாரங்கள் கனகசபை உட்பட ஒன்பது மண்டபங்களை கட்டியதாகவும் பல்வேறு திருப்பணிகள் பலபுரிந்ததாகவும் கல்வெட்டுகளின் மூலம் அறியப்படுகிறது.

1597இல் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் தாம் பல்வேறு சிதம்பர கோபுர திருப்பணிகளை மேற்கொண்டார். அப்போது கோயிலின் உட்பிரகாரத்திலேயே பெருமாள் சன்னிதியை பிரதிஷ்டை செய்ய முடிவு செய்நார். அவர் ஒரு தீவீர வைணவர். ஆனால் பல பொது தீட்சதர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டு அதை தடுத்த முயற்சித்தனர். அதை மீறி கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் உட்பிரகாரத்தில் கோவிந்தராஜ சன்னதியை ஏற்படுத்தியதாக தல வரலாறு கூறுகிறது. பெரும்பாலான கோவில் திருப்பணிகள் நடைபெற்று கோவில் பிரம்மாண்டமாக உருவெடுத்த வேளையில், தில்லை நடராஜனும் அலைக் கழிக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு வரலாறு உள்ளது.

பீஜப்பூர் சுல்தான்கள் (1648 – 1677) செஞ்சியை தலைமையிடமாக ஆண்டுகொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட சிதம்பரம் கோயிலும் கொள்ளையடிக்கப்படலாம் என அஞ்சி, தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் (தீட்சிதர்கள்) கி.பி. 1648-ல் இரண்டு மரப் பேழைகளில் ஸ்ரீநடராஜரையும், ஸ்ரீசிவகாமி அம்மையையும் மதுரையை நோக்கிச் சென்று குடுமியான்மலையை அடைந்தனர். பின்னர் அங்கிருந்து கேரள மாநிலம் புளியங்குடி என்ற இடத்தை அடைந்தனர். அங்கு ஒரிடத்தில் பூமியிலே குழி தோண்டி பேழைகளை மறைத்து வைத்து அந்த இடத்தில் ஒரு புளிய மரத்தையும் நட்டனர். பின்னர் தில்லை திரும்பினர்.
தில்லையில் அமைதி திரும்பிய சுமார் 35 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தில்லை வாழ் அந்தணர்களின் இளம் தலைமுறையினர் குழுக்களாகப் பிரிந்து சென்று தேடும் பணியில் ஈடுபட்டனர். அவ்வாறு பிரிந்து சென்றவர்களில் ஒரு குழுவினர் புளியங்குடியை அடைந்தனர். அங்கே பல பேர்களிடமும் விசாரித்தனர். யாருக்கும் தெரியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு வயதான குடியானவன் தன்னுடைய வேலையாளிடம், இந்த மாட்டைக் கொண்டு போய் அம்பலப் புளியில் கட்டு என்றாராம். இதைக் கேட்டதும் இவர்களுக்கு அது குறித்த விளக்கத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் தோன்றியுள்ளது. அந்த வேலையாளிடம் கேட்ட போது அவன், எனக்கு எதுவும் தெரியாது, எங்கள் முதலாளியிடம் கேட்டு தெரிந்துகொள்ளுங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறான். முதலாளியிடம் சென்று கேட்ட போது அவரோ, இங்கே ஆசான் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பல காலங்களாக இந்த பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தார். தினமும் இந்த அம்பலப் புளி அடியில் வழிபட்டு வந்தார். அவர் தான் அந்த சிறிய பொந்தில் திருவுருவங்களைக் கண்டாராம்.
இந்த இடத்தில் விலைமதிப்பில்லாத ஒரு சுவாமி இருக்கிறார் என்றும், அதனை அறிந்தவர்கள் ஒரு நாள் இங்கே வருவார்கள். அதுவரை இதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும், அவர்கள் உண்மையானவர்களா என்று சோதித்து அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் சொன்னார் என்றார். இவர்களோ, நாங்கள் தான் அந்த மூலமூர்த்தியின் உரிமைதாரர்கள் என்று விளக்கி அவரிடம் ஒப்புதல் பெற்றுக்கொண்டு தில்லையை அடைந்தார்கள். பின்னர் பல நூறு தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்து, தக்க ஆதாரங்களை விளக்கிச் சொல்லி, அவர் சம்மதத்துடன் அந்த இடத்தைத் தோண்டி தில்லை நடராஜரையும், சிவகாமி அம்மையையும் வெளியே எடுத்தனர்.

பின்னர் அதே போன்ற பேழைகளில் வைத்து தில்லை நோக்கி எடுத்து வந்தனர். வரும் வழியில் திருவாரூர் ஸ்ரீதியாகராஜர் கோயிலின் சபாபதி மண்டபத்தில் சிலகாலம் வைத்திருந்துவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டு வைத்தீஸ்வரன் கோயில் வழியாக தில்லைக்கு வந்தார்கள்.
1686-ல் மறுபடியும் தில்லையில் பொன்னம்பலத்தில் ஸ்ரீநடராஜரையும், ஸ்ரீசிவகாமி அம்மையையும் பிரதிஷ்டை செய்து, பல திருப்பணிகள் செய்து, மஹா கும்பாபிஷேகம் நடத்தப்பட்டது என்று தல வரலாறு கூறுகிறது.

1677-1697 மராட்டியர்கள் செஞ்சியை தலைநகராக கொண்டு நடந்த ஆட்சியின் கீழ் சிதம்பரம் இருந்தது. அவர்கள் அளித்த பாதுகாப்பினால், விக்கிரகங்களை திரும்பக் கொண்டு வந்தார்கள். பின்னர் அமைதி திரும்பி அவ்வப்போது புனர் நிர்மாணங்கள் நடைபெற்று புகழுடன் நடராஜர் கோயில் பரிமளிக்கிறது.

இப்படியாக சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் ஒரு கரடுமுரடான பாதையை கடந்துவந்த வரலாறு, நம்மில் பலரால் அறியப்படாத ஒன்று.

நடராஜர் சிலை சித்தரிக்கும் பிரபஞ்ச நடனம் மயக்கும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தாலும் சமச்சீர் இல்லாதது  (asymmetric) என்பதுதான் உண்மை. இந்த அழகான வடிவை யார் கற்பனை செய்திருப்பார்கள் என்ற ஜயம் இயற்கைதானே?

பல்லவர் காலத்தில் (6 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்) இருந்த நடராஜரை சித்தரிக்கும் ஆரம்பகால சிற்பங்கள், பிற்கால வடிவங்களை விட ஆற்றல் குறைவாகத்தான் உள்ளன.

சோழ வம்சம் (சுமார் 9-13 ஆம் நூற்றாண்டுகள்) ஆண்ட காலங்களில், கலைகள் மற்றும் கோயில் கட்டுமானத்திற்கு அளித்த அரச ஆதரவு குறிப்பிடத்தக்கது.  இந்த காலகட்டத்தில்தான் தென்னிந்தியாவில் நடராஜரின் சின்னமான இன்றைய வெண்கல சிற்பங்கள் தோன்றின எனலாம். இன்று காணப்படும் வடிவத்தை தரப்படுத்தியது அந்த காலகட்டத்தில்தான். சோழ மன்னர்கள் பக்தியுள்ள சைவர்கள். நடராஜர் சின்னம் சோழ அரச குடும்பத்தின் சக்திவாய்ந்த அடையாளமாகவே மாறியது. கும்பகோணத்திற்கு அருகேஉள்ள கோணேரி ராஜபுரத்து கோயிலில் உள்ள மிகப்பெரிய நடராஜர் சிலையின் வரலாற்றின்படி (அல்லது அது ஒரு கர்ணபரம்பரை கதையா என்று தெரியாது) அதுவே அந்த வடிவுக்கு முன்னோடியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம். அங்குள்ள அந்த வடிவத்தின் முதிர்ந்த நிலையும் அதுவே பிற்கால கோயிலில் இருக்கும் நடராஜர் சிலைக்கு முன்னோடியாக அதையே முத்தாய்ப்பாக கொண்டார்கள் எனவும் கொள்ளலாம். அப்பர் கனவு கண்ட ஆடல் அரசனை, நினைவுலகத்துக்கு அந்த கலைஞன் கொணர்ந்து உயிரூட்டி உள்ளான். பல்லவ காலத்திய வடிவத்துக்கும் தற்போதய வடிவத்துக்கும் எவ்வளவு வேறுபாடு பார்த்தீர்களா?

சோழர்கள் கால வார்ப்பட சிலை கைவினைஞர்கள் “இழந்த-மெழுகு (Lost wax)” வார்ப்பு முறையில் சிறந்து விளங்கினர். அந்த தொழில் நுட்பம் சிறந்து விளங்கியது. துடிப்பான, நுணுக்கமான பல ஆயுதங்களை அணிந்த உருவங்களை அந்த முறையில் உருவாக்கினார்கள். வெண்கலத்தில் நடராஜரின் நடனத்தையும் அதன் ஆற்றல்மிக்க இயக்கத்தையும் அழகான வெளிப்பாட்டையும் அவர்களால் படம்பிடித்து காட்ட முடிந்தது.

எனவே,

“குனித்தபுருவமும், கொவ்வைச் செவ்வாயில் குமிண்சிரிப்பும்,பனித்த சடையும், பவளம் போல் மேனியில் பால் வெண் நீறும்,இனித்தம் உடைய எடுத்த பொன்பாதமும் காணப் பெற்றால் மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே, இந்த மாநிலத்தே”

என்று நாவுக்கரசர் தேவாரத்தில் பாடியபோது இப்போதைய சிலைவடிவம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் அவர் வாழ்ந்தது ஏழாம் நூற்றாண்டு. ஆனாலும் அவர் கனவு கண்ட அந்த காட்சியை அப்படியே பிற்காலத்தில் வடிவமைத்த சிற்பியை எப்படி பாராட்டினாலும் ஏற்புடையதுதான். 

பிரபஞ்சத்தின் ஓய்வில்லா ஓட்டத்துக்கும் அதில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுக்களுள்ளும் அதன் இயக்கத்துக்கும் இந்த ஆடலரசன் ஒரு வடிவமாக உள்ளான்.

நடராஜரின் சித்தாந்தத்துக்கும் அணுக்களின் இயக்கத்துக்கும் ஒற்றுமை உள்ளதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள் (1). இந்த ஆச்சரியமான சித்தாந்தத்தை போலவே இந்த வடிவ வரலாறும் சுவாரஸ்யமானதுதானே. இன்றைய அழகிய நடராஜர் சிலை, மத மற்றும் கலை மரபின் ஒரு வளமான பரிணாம வளர்ச்சியாகும். சோழர் காலம் இந்த உருவத்தை முழுமையாக்கியதில் பெரும் பங்கு அளித்துள்ளது உண்மைதான்.

References:

1. The Tao of Physics, Fritjof Capra

Why do we see increased crowding in religious places nowadays?

Basically எத்தைத்தின்னால் பித்தம் தெளியும் is the underlying principle.

is the purpose of Religion, to seek a desired result from the almighty, knowing pretty well, He will not do? At best praying could give mental relief to the one who believes in Him. He feels blessed even if his material desires are unfulfilled as most of the religions teach him about karma or the effect of past sins. Those religions that don’t in karma concept, simply plead!

Nowadays the reason you see thick crowds in temples – a major fraction goes for spending quality time with family and a tiny fraction with the belief that He will not bless him unless he makes a prayer in person!

And mind you – there is a list of deities and temples to meet specific desires. Also there are deals one can make with the deity for such requirements too. By doing so one gets relieved of the pressures by passing it on to the deity and get along with the daily rotes. Is this the reason for such massive crowds in some temples – even for US visa, there is a god.. How would it influence Trump – god only knows!!

I am reminded of Robin cook’s novel ‘Intervention’. Without giving a verdict on the power of faith healing, he narrates a story of juvinile cancer getting miraculously (mysteriously) cured by the mortal remains of Virgin Mary!! The athiest protagonist, the Doctor father of the kid, is enthralled anyhow as only result matters!

Is this the purpose of religion? Does it fulfil the objective of such a concept? Aren’t the very purpse and tenets of religion set aside by such barter deals?

Vadakalai – Thenkalai debate reaches court yet again!

Recently petitions were filed by TAP Srirangachari and KB Srinivasan, seeking to quash a May 28, 2024, communication from the executive officer of Vilakoli Perumal Sri Vedantha Desikar Temple in Little Kancheepuram, which barred Thenkalai followers from reciting the Prabhandham even outside the temple during a procession. 

They also wanted the authorities concerned to go by the order and decree passed in the early 1900s. The judge, however, said the high court cannot function as an executing court and advised the petitioners to approach the civil court to enforce the decree. Noting that disputes between the sects have often turned volatile, the judge said the temple executive officer wanted to avoid such a volatile situation.

Even during the British colonial period, the existing tensions were exacerbated by the introduction of new legal and administrative structures. The British legal system was sometimes used to formalize the practices of each sect, leading to court cases and decrees that further defined their separate identities.

One would be surprised at what is this dispute for especially when religions show a path for salvation!

There are two divisions, Vadakalai and Thenkalai, within Sri Vaishnavism. Sri Vaishnavism, as formalized by Ramanuja, formed the foundation for both schools. However, the specific interpretations and practices that led to the division arose later. The division is not attributed to a single individual or a specific point in time, but rather developed over time due to differing interpretations of philosophy and practices. While the formalization of the two schools is relatively recent, the philosophical underpinnings for the distinction can be traced back to the 14th century, with figures like Vedanta Desika (associated with Vadakalai) and Pillai Lokacharya (associated with Thenkalai).

The core difference lies in how they interpret Visistadvaita (qualified non-dualism), the core philosophy of Sri Vaishnavism. Vadakalai emphasizes Sanskrit scriptures and traditions, while Thenkalai focuses more on Tamil devotional hymns (Divya Prabandham) and practices.

Vedanta Desika is considered a key figure in the Vadakalai tradition, emphasizing the authority of the Vedas and Sanskrit texts. Pillai Lokacharya, along with Manavalamamunigal, is a central figure in the Thenkalai tradition, emphasizing the importance of the Tamil Prabandhams and the concept of prapatti (self-surrender).While both were influential figures within Sri Vaishnavism, their followers developed distinct interpretations.

The division also has geographical and temporal aspects. The Vadakalai tradition is often associated with regions north of the Kaveri river, while Thenkalai is associated with the south. The formal entrenchment of the two sects is also seen as a development over time, particularly during the Vijayanagar and subsequent periods.

The Thenkalai sect emphasizes devotion (bhakti) and divine grace, likening God’s help in salvation to a mother cat carrying her kitten, requiring minimal effort from the devotee. Conversely, the Vadakalai sect stresses the importance of both devotion and human effort in attaining salvation, using the analogy of a mother monkey carrying her baby, which requires the baby to cling on. 

There are three major temples practising  srivaishnavite tradition – one in Srirangam, Kanchipuram and Thirupathi. In Srirangam, the rituals are done in thenkalai and there is no dispute whatsoever.

In Thirupathi, the Chief priest of the temple is from vadakalai and it is a hereditary post, so it continues like that for ages. BUT the temple activities are monitored and implemented by the tirupati jeer swamigal who is tenkalai and his lineage goes back to Sri Ramanuja who is credited with the foundation of the proper temple activities. The committee consists of members of both groups. The Namam on the face of main deity is neither of tenkalai nor of vadakalai but a via media ப. There is no dispute here to between the sects!

Kanchipuram Varadaraja Perumal, being a place where the scholars of both the schools were prevalent. Staunch followers of both the tradition engage each other during festivals has become a common sight in Kancheepuram as one is refusing to accept the other ritual. 

Not just that: the dispute transcends as to which of those sects should be seated in the front rows during festivals; the order of hymns, the religious mark of the forehead of the temple elephant, and so on.

For those non Vaishnavites, such disputes seem trivial especially when one is seeking salvation! Those who brought peace in other places, especially Thirupathi can extend their yeoman services in Kanchi too!

The Magh Mela of Prayag is probably the oldest among the four modern-day Kumbh Melas. It dates from the early centuries CE, given it has been mentioned in several early Puranas. However, the name Kumbh for these more ancient bathing pilgrimages probably dates to the mid-19th century.

The timing of Kumbh mela is determined by the position of key astronomical bodies. The most important factor is the alignment of the Sun, Moon, and Jupiter. When Jupiter enters Aquarius (the zodiac sign of Kumbh), and the Sun and Moon align, it’s time for the Mahakumbh. The kumbh cycle is once in 6 years while that of Mahakumbh is 12 years. This rare celestial alignment creates the perfect moment for the holy bath, believed to cleanse devotees of all sins!

The Kumbh Melas of the past, albeit with different regional names, attracted large attendance and have been religiously significant to the Hindus for centuries. However, they have been more than a religious event for the Hindu community. Historically the Kumbh Melas were also major commercial events, initiation of new recruits to the akharas, prayers and community singing, spiritual discussions, education and a spectacle.

Some traditions ascribe Kumbha Mela’s origins to the 8th CE philosopher Shankara as a part of his efforts to start major Hindu gatherings for philosophical discussions and debates along with Hindu monasteries across the Indian subcontinent.

The festival is observed over many days, with the day of Amavasya attracting the largest number on a single day. According to official figures, the largest one-day attendance at the Kumbh Mela was 30 million on 10 February 2013, and 50 million on 4 February 2019. More than 200 million Hindus gathered for the Kumbh Mela in 2019. Taking dip at the confluence of Yamuna, Ganga and ‘ mythological’ Saraswathi rivers, in a cold winter along with the sea of humanity, itself is an experience by itself!

The gathering at the Mahakumbh 2025 is set to double this number at 400 million at least and deliver a significant economic boost, contributing up to Rs. 2 trillion to India’s economy. Uttar Pradesh’s GDP is expected to grow by over 1%. Trade in daily essentials is projected at 173 billion, with the hotel and travel sectors reaching Rs. 2.8 billion. Religious materials and flowers are estimated to generate Rs. 20 billion and Rs. 8 billion, respectively.

Religious sentiments apart, this humongous congregation is sure to propel India’s GDP growth engine!

A Flight Landing Announcement at Prayagraj international airport gives a flavour of not only the reverence but the excitement too!

அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரான ‘நந்தனார்’ சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலுக்குச் சென்றபோது, நந்தி தெய்வத்தைத் தரிசனம் செய்ய ஒதுங்கிச் சென்றதாக நம்மில் பலர் நம்புகிறோம்! ஆனால் அந்த சம்பவம் வேறு ஒரு கோவிலில் நடந்தது. இதோ அந்த சரித்திரம்:

‘நந்தனார்’ தமிழ்நாட்டின் சிதம்பரத்திற்கு தெற்கே 34 கிமீ தொலைவில் உள்ள மேற்கட்டாதனூர் (தற்போது மேலநல்லூர்) கிராமத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட (தலித்) குடும்பத்தில் பிறந்தார். வேதியர் சாதியைச் சேர்ந்த நில உரிமையாளரிடம் கொத்தடிமையாக வேலை செய்து வந்தார். தீண்டத்தகாதவராக,  நந்தனார் கிராமக் கோவிலுக்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை, ஆனால் அதைத் தரிசிக்க ஆசைப்பட்டார், மேலும் சிறிது தூரத்தில் இருந்து யாழ் (ஒரு கருவி) வாசித்து பக்திப் பாடல்களைப் பாடினார். அவர் திருப்புங்கூர் கோயிலில் உள்ள சிவலோகநாதசுவாமியை வழிபட விரும்பி, ஒரு நாள் அங்கு சென்றடைந்தார். அவர் கோவிலுக்கு வெளியே நின்று உள்ளே இருக்கும் லிங்கத்தைப் பார்க்க முயன்றார், ஆனால் நந்தியின் ஒரு பெரிய உருவம் அவரது பார்வையைத் தடுத்தது. சிவனின் கட்டளையின் பேரில், நந்தனார் லிங்கத்தை தரிசிக்க, நந்தி சில அடிகள் வலப்புறமாக நகர்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

மகிழ்ச்சியுடன் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பிய நந்தனார், தில்லை (சிதம்பரம்) செல்வதில் உறுதியாக இருந்தார். ‘நாளைக்குப் போகிறேன்’ என்று தினமும் சொல்வார், இதனால் திருநாளைப் போவார், அதாவது ‘நாளை போகிறவர்’ என்று பெயர் பெற்றார், இன்றும் அந்தப் பெயரிலேயே அழைக்கப்படுகிறார். கடைசியாக அவர் தனது நில உரிமையாளரை அனுமதிக்காக அணுகினார், அவர் தனது சொந்த சாதியின் கடவுள்களை வணங்கும்படி கூறினார். அவரது சொந்த சமூகத்தவர்களும், உயர் சாதிக் கடவுள்களை விட்டு விலகச் சொன்னார்கள். ஆனால் ‘நந்தனார்’ விடவில்லை. ஒரே நாளில் 40 வேலி நிலத்தில் (250 ஏக்கர்) நெல் நடவு செய்தால் அனுமதிப்பதாகக் கூறிய நில உரிமையாளரிடம் மீண்டும் ஒருமுறை கேட்டார், இது முடியாத காரியம். சிவன் அருளால் அது நடந்து நந்தனார் சிதம்பரத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

இங்கும் அவரால் கோவிலுக்குள் நுழைய முடியவில்லை, ஆனால் இறைவன் அவருக்கும், கோவில் தீட்சிதர்களுக்கும் கனவில் தோன்றி, ‘தீக்குளியல்’ மூலம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிறகு அவர் உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கப்படுவார் என்று கூறப்படுகிறது. தீட்சிதர்கள் ஒரு ஹோமகுண்ட நெருப்பைக் கட்டினார்கள், அதில் அவர் நுழைந்தார், மேலும் அதிலிருந்து ஒரு பிராமணரைப் போல முடி மற்றும் புனித நூலால் வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் கோயிலுக்குள் நுழைந்து நடராஜப் பெருமானுடன் இணைந்தார்.

நந்தனார் உண்மையில் எரித்து இறந்தார் என்றும், தில்லையில் நுழையவே இல்லை என்றும் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

நந்தனார் 8ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்கக்கூடும். அப்போது லிங்கமாகத்தான் ப்ரதிஷ்டை செய்திருக்கப்படவேண்டும். 12ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட ‘பெரியபுராணம்’ இவர் சரித்திரத்தை விவரிக்கிறது. நடராஜர் வடிவ சிலையாக 11 ஆம் நூற்றாண்டில்தான் சோழர் ஆட்சியின் போதுதான் செம்பியன் மாதேவியால் உருவானது. அந்தக் காலத்தில்தான் சிதம்பரம் நடராஜர் ஆலயம், அதன் இன்றைய பிரம்மாண்டத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கவேண்டும். இப்போதைய அமைப்பில் நந்தியும் நடராஜரின் கனகசபையும் ஒரே நேர்பார்வையில் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல இடையே ஒரு பெரும் சுவரே உள்ளது.

எனவே நந்தனார் சிவனை தரிசனம் செய்ய ஏதுவாக நந்தி நகர்ந்த தலம் திருப்பூங்கூர் தானே தவிர சிதம்பரம் அல்ல! திருப்பூங்கூர் கோயிலில் நந்தி சிற்பத்தின் அமைப்பை பார்த்தால் இதை தெளிவாகக் உணரலாம்!