எரியிற கொள்ளில எந்த கொள்ளி நல்ல கொள்ளி

அமெரிக்காவின் எதிரியாக இருப்பது ஆபத்தானது, ஆனால் நண்பராக இருப்பது அதனிலும் கொடுமையானது. இதை சொன்னதே ஒரு அமெரிக்கர்தான் – புகழ்பெற்ற அந்த சாணக்கியர் ஹென்றி கிசிஞ்சர்.

ரஷயப்பேரரசு உடைந்த 1990களில், வாஷிங்டன் உலகத்தின் ஒரே வல்லரசாகிய தருணத்தில், பிரேசிலும் இந்தியாவும் அமெரிக்க அதிகாரத்தின் மீது எழ்ந்த அவநம்பிக்கையால் மற்ற உறவுகளை அமைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தன.

அமெரிக்கா எப்பொதுமே தனக்குப் பிடிக்காத பேச்சுவார்த்தைகளை கைவிடுவது; சர்வதேச அதிகார அமைப்புகளின் கட்டுப்பாடுகளை மீறுவது; தாங்கள் விதிப்பதுதான் விதிகள், இணங்குவது உங்கள் கடமை போன்ற நிகழ்வுகளை உலகம் சகித்துக்கொண்டுதான் உள்ளது.

மறுபுறம், பெய்ஜிங் சீன ஏற்றுமதிகளுக்கு வர்த்தக விதிமுறைகளையும் உலகம் கண்டும் காணாமல்தான் உள்ளது.

இந்த இரண்டு பொருளாதார வல்லரசுகளில் எதை சார்வது என்பதில் பல நாடுகள் குழம்பின – எரியிற கொள்ளில எந்த கொள்ளி நல்ல கொள்ளி என்பது தான் வளரும் நாடுகளின் நிலை.

ஆனால் பிரேசிலும் இந்தியாவும் யாரையும் முழுமையாக சார்ந்திருப்பது இறையாண்மைக்கு உகந்தது அல்ல என்ற முடிவுக்கு வந்து அதற்கான வழிமுறைகளையும் வகுத்துக்கொண்டுள்ளன.

தற்போது பிரேசிலும் இந்தியாவும் டிரம்பின் வரிகளை எதிர்த்து அமெரிக்க பொருளாதார வற்புறுத்தலை வெற்றிகரமாக எதிர்க்க முடியும் என்று நிரூபித்தால், மேலும் பிற நாடுகள் நிச்சயமாக இந்த பாதையில் செல்ல ஏதுவாகும். இதன் விளைவு ஒரு புதிய உலக ஒழுங்காக இருக்காது, ஒழுங்கின்மையாகத்தான் இருக்கும் – 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பல சக்திகளும் பலவீனமான சர்வதேச நிறுவனங்களும் இறுதியில் உலகப் போருக்கு அடித்தளமிட்ட குழப்பமான பன்முகத்தன்மைக்குத் இது உலகை திருப்பும். இது ஸ்திரத்தன்மைக்கு எந்த உத்தரவாதத்தையும் அளிக்காது.

ஆனால், அமெரிக்க மேலாதிக்க ஏகாதிபத்யம் முடிவுக்கு வரும்.

வரும் காலங்களில் விநியோகச் சங்கிலிகள் உடைக்கப்படும்போது ஒரு புறம் அமெரிக்கர்கள் அன்றாடப் பொருட்களுக்கு அதிக விலை கொடுப்பார்கள், டாலர் அதன் அந்தஸ்தை இழப்பதைப் பார்ப்பார்கள், உலகின் வேகமாக வளர்ந்து வரும் சந்தைகளில் இருந்து தங்கள் நிறுவனங்கள் பூட்டப்படுவதைப் பார்ப்பார்கள்.

மறுபுறம் பிரேசிலியர்களும் இந்தியர்களும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட தொழில்நுட்பத்திற்கான அதிக விலைகளை எதிர்கொள்ள நேரிடும், மொத்தத்தில் உலகத்தின் பொருளாதாரம் நசிந்து, நிச்சயமற்றதாகவும், மோதலுக்கு ஆளாகக்கூடியதாகவும் இருக்கும். குழப்பங்கள் அதிகரிக்கும்…

BRICS அமைப்பு எப்படி இதை எதிர்கொண்டு பொறுப்புடன் சமாளிக்கப்போகிறதோ – பார்ப்போம். ஆனால் அந்த பொறுப்பு ஒருதலை பட்சமல்லவே? அதில் அமெரிக்காவுக்கும் பங்கு உள்ளதே? மோடியும் பரேசிலின் லுலாவும் ட்ரம்புக்கு அடிபணிந்து தங்கள் நாட்டின் நலத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டார்கள். ட்ரம்பும் தன் நாட்டின் பொருளாதாரத்தைக் காட்டிலும் தன் சொந்த விருப்பு வெறுப்புக்களுக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பார் என்பது நிச்சயம். அவருக்கு கடிவாளம் போட அமெரிக்க அரசியல் சாசனத்தில் வழியில்லை. இன்னும் நான்கு வருடங்கள் இந்த ஒருவரின் கோமாளித்தனத்திற்கு உலகமே அதிக விலை கொடுக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது. அதன் பிறகு மீள எவ்வளவு காலம் பிடிக்குமோ?

ஆனால் ஒன்று – வரலாற்றின் பாதை வெகு வேகமாக மாறிக்கொண்டு வருகிறது என்பது மட்டும் நிச்சயம். இந்த காட்டாற்றில் யாருக்கு அதிகம் பாதிப்பு என்பது போகப்போகத்தான் தெரியும்.

Fight it out for Salvation?

Vadakalai – Thenkalai debate reaches court yet again!

Recently petitions were filed by TAP Srirangachari and KB Srinivasan, seeking to quash a May 28, 2024, communication from the executive officer of Vilakoli Perumal Sri Vedantha Desikar Temple in Little Kancheepuram, which barred Thenkalai followers from reciting the Prabhandham even outside the temple during a procession.

They also wanted the authorities concerned to go by the order and decree passed in the early 1900s. The judge, however, said the high court cannot function as an executing court and advised the petitioners to approach the civil court to enforce the decree. Noting that disputes between the sects have often turned volatile, the judge said the temple executive officer wanted to avoid such a volatile situation.

Even during the British colonial period, the existing tensions were exacerbated by the introduction of new legal and administrative structures. The British legal system was sometimes used to formalize the practices of each sect, leading to court cases and decrees that further defined their separate identities.

One would be surprised at what is this dispute for especially when religions show a path for salvation!

There are two divisions, Vadakalai and Thenkalai, within Sri Vaishnavism. Sri Vaishnavism, as formalized by Ramanuja, formed the foundation for both schools. However, the specific interpretations and practices that led to the division arose later. The division is not attributed to a single individual or a specific point in time, but rather developed over time due to differing interpretations of philosophy and practices. While the formalization of the two schools is relatively recent, the philosophical underpinnings for the distinction can be traced back to the 14th century, with figures like Vedanta Desika (associated with Vadakalai) and Pillai Lokacharya (associated with Thenkalai).

The core difference lies in how they interpret Visistadvaita (qualified non-dualism), the core philosophy of Sri Vaishnavism. Vadakalai emphasizes Sanskrit scriptures and traditions, while Thenkalai focuses more on Tamil devotional hymns (Divya Prabandham) and practices.

Vedanta Desika is considered a key figure in the Vadakalai tradition, emphasizing the authority of the Vedas and Sanskrit texts. Pillai Lokacharya, along with Manavalamamunigal, is a central figure in the Thenkalai tradition, emphasizing the importance of the Tamil Prabandhams and the concept of prapatti (self-surrender).While both were influential figures within Sri Vaishnavism, their followers developed distinct interpretations.

The division also has geographical and temporal aspects. The Vadakalai tradition is often associated with regions north of the Kaveri river, while Thenkalai is associated with the south. The formal entrenchment of the two sects is also seen as a development over time, particularly during the Vijayanagar and subsequent periods.

The Thenkalai sect emphasizes devotion (bhakti) and divine grace, likening God’s help in salvation to a mother cat carrying her kitten, requiring minimal effort from the devotee. Conversely, the Vadakalai sect stresses the importance of both devotion and human effort in attaining salvation, using the analogy of a mother monkey carrying her baby, which requires the baby to cling on.

There are three major temples practising srivaishnavite tradition – one in Srirangam, Kanchipuram and Thirupathi. In Srirangam, the rituals are done in thenkalai and there is no dispute whatsoever.

In Thirupathi, the Chief priest of the temple is from vadakalai and it is a hereditary post, so it continues like that for ages. BUT the temple activities are monitored and implemented by the tirupati jeer swamigal who is tenkalai and his lineage goes back to Sri Ramanuja who is credited with the foundation of the proper temple activities. The committee consists of members of both groups. The Namam on the face of main deity is neither of tenkalai nor of vadakalai but a via media ப. There is no dispute here to between the sects!

Kanchipuram Varadaraja Perumal, being a place where the scholars of both the schools were prevalent. Staunch followers of both the tradition engage each other during festivals has become a common sight in Kancheepuram as one is refusing to accept the other ritual.

Not just that: the dispute transcends as to which of those sects should be seated in the front rows during festivals; the order of hymns, the religious mark of the forehead of the temple elephant, and so on.

For those non Vaishnavites, such disputes seem trivial especially when one is seeking salvation! Those who brought peace in other places, especially Thirupathi can extend their yeoman services in Kanchi too!

Why is west deaf to reasoning on Pakistan affairs?

Why does US support Pakistan inspite of its harbouring terrorism – even when it has concealed the dreaded 9/11 Osama Bin Laden with their state machinery? But for a brief lull of anguish, it is business as usual! Pakistan continues to get US aids and repeatedly bailed out by the western funding institutions while the vibrant democratic India with 1.4 billion population, gets only preached to restrain when terrorists strike? Isn’t it disgusting? One would have expected the democratic west to stand up on the stated moral principles and support India. But it is always gets lectured to maintain peace lest there will be a nuclear conflict! Why?

USA wants just a pliable partner – Pakistan holding a begging bowl with chaos and instability all around, suits well. Its strategic location advantage in Central Asia adds to its credit for keeping the military assets of the west.

In the past decade, India has started taking its own decision, be it buying oil from Russia defying sanctions, in spite of west dictates. Even for military supplies India is no longer arm twisted – also the lobbies that were in vogue in earlier regimes have got vaporised! India is becoming economically strong – makes most of the equipment indigenously, builds its own trade links – be it BRICS or Middle East trade corridor! Would US or for that matter any other strong country like such a nation? USA does not want any nation to question its stand – wants only those who tow their line. Yes – Pakistan fits the bill and not India! The country is so reliable that some nuclear arsenals of the west are safeguarded in Pakistan as per some reports!

These days, global partnerships are not structured on principles, it is built only on pliability. The more you are strong and independent, more an unreliable and undesired partner you become! West would even indulge in weakening!

So for heaven’s sake don’t expect US to appreciate your moral stand not only now but ever in the future – be it a democratic or republican president in chair – they don’t want an economically strong partner with an independent mindset! Western principles are more self centred than that of the morally oriented east! West is only good at diplomatic preaching of others!

As long as Modi and Jaishankars are around, India is unlikely to blindly tow the western world! Pakistan would continue to be in political and economic turmoil for ages to come and be a launching pad with lavish aids from the west, for all the trouble makers!

It is only a waste of time and effort sending multiple delegations to explain our position – west is deaf!

Continue reading →

Trumpenomics – Disruptive world order

After the end of the Second World War, America became a true leader of the world innovative technology development with the right kind of all around progress in science and manufacturing. With the advent of Carter led USA changing the economic model to outsourcing the manufacturing to the low cost developing nations like China, Vietnam and the likes retaining only the technology, imports surpassed exports with the manufacturing sector in USA loosing out fast. American government promoted consumerism as the development model, though balance of payments was deficient. US$ was propped up by the investment of surpluses by the exporting nations. Though this was not a sustainable economic model, no one had the guts to reverse the trend which would have a severe backlash in the domestic market.

The present disruption is to bring back the manufacturing to US. Unless the imports are taxed, there would not be incentive to set up shops locally. The counties that rely on US markets cry foul as they are losing out.

How would the markets behave from now on? There would be inflation in US though the Government may compensate from the huge existing reserves. There would be a significant drop in demand for goods and since US being a large market, this would impact the world GDP, in other words there would be recession. As manufacturing sector would take longer to stabilise, the recession may last longer, may be close to five years??

US $ may drop, so too oil, stocks too but since gold is the only resort in such a scenario it may reach to the level of ‘mount Everest’!

Another possible scenario, is a slow calibration of the market forces, with quick settlement of tariff rates. While others are on track, who would blink first China or US? Both would soon realise it is a futile war and negate a deal for a better world but a bit bitter to the present generation Americans who are not used to harsher living conditions!

திண்ணை காணாப்போச்சு

தென்னிந்தியாவில் வீடுகளில் ஒரு கலாச்சார எடுத்துக்காட்டாக இருந்த திண்ணைகளை இப்போது காணப்படுவதே இல்லை. ஏன்??

ஆர் கே நாராயணின் நாவல்களை படித்தவர்களுக்கு Pyol என்ற வார்த்தை தெரிந்திருக்கும்! அதுதான் நம் திண்ணை. ஆங்கிலத்தில் இப்படி திண்ணை என்ற ஒரு கலாசாரமே இல்லாதபோது – இது எப்படி உபயோகத்துக்கு வந்திருக்கலாம் என்ற கேள்வி நியாயமானதுதான். ஆர் கே நாராயணின் நாவல்களை படிப்பவர்களுக்கு “நமஸ்காரம், தோப்புக்கரணம்” போன்றவற்றை விளக்க அவர் எவ்வளவு கஷடத்தை அனுபவித்திருப்பார்? அவர் தமிழில் கற்பனை செய்து ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்ப்பவராக இருந்திருந்தால் “எது எது எப்படி எப்படி நடக்குமோ அது அது அப்படி அப்படித்தான் நடக்கும்” என்று ஏதாவது அவரது கதாபாத்திரம் கூறி இருந்திருந்தால் துண்டைக்காணோம் துணியைக்காணோம் என்று ஓடி இருப்பார். இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். நாம் இந்த திண்ணைக்கு வருவோம்.

இது ஒரு காலத்தில் கிசுகிசு, சீட்டாட்டம், சில சமயங்களில் ட்யூஷன் எடுப்பதற்கும் கூட இது ஒரு இடமாக இருந்தது! ஆம் திண்ணைகள் அவ்வளவு பெரியது. நம் அண்டை வீட்டாருடன் பழகுவதற்கு அப்போது அவர்களுக்கு நேரம் இருந்தது. நாமும் நம் பெற்றோரின் கோபத்திற்கு ஆளாகாமல் உங்கள் நண்பர்களுடன் பேசக்கூடிய இடம் அதுதான். வீட்டு வேலைகளில் இருக்கும் நம் உறவினருக்கு எந்த தொந்தரவும் இல்லாமல் தொடர்ந்து ரகசியமாக எதையும் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். டீ, காபி என்ற சம்பிரதாயம் கூட தேவையில்லை!! என் நெருங்கிய நண்பர்களுடன் நம் பிரபல நடிகர்களை (நிச்சயமாக நடிகைகளும்தான்) கிசுகிசுத்தது, A ஜோக்குகள் பகிர்ந்து கொண்ட விலைமதிப்பற்ற நேரத்தை என்னால் மறக்கமுடியாது.

திருமணங்கள் (அல்லது அசுபகாரியங்கள் எது நடந்தாலும்) வீட்டில் நடக்கும் காலகட்டங்களில் திண்ணைகள் கை கொடுக்கும். ஷாமியானா வேண்டாம். வீட்டில் அவசியமானவர்களைத்தவிர மற்றவர்கள் திண்ணையில்.

வழிப்போக்கர்கள் இரவு தங்குவதைக்கூட அனுமதிப்பது உண்டு. அது ஒரு காலம். பிறகு அதுவே ஒரு ந்யூசன்ஸ் ஆனபிறகு கேட் போட்டுவிட்டார்கள். வீட்டின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. வீட்டில் வயதானவர்களை ‘கடைசி கால உபசாரம்’ அங்கு செய்வதையும் பார்த்திருக்கலாம்.

ஆனால் எங்கள் சொந்த ஊரில் உள்ள வீட்டில் அதே திண்ணை இன்றும் இருந்தாலும், இப்போதெல்லாம் அது அரிதாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது – அது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே பார்க்கிங் இடமாக மாறிவிட்டது!!

இடத்தட்டுப்பாடுகள் மற்றும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு வடிவமைப்புகளின் காரணங்களால், இதுபோன்ற தனியுரிமைகள் கட்டுப்படியாகாத ஆடம்பரங்கள். நகர வாழ்க்கையின் என்னவோ நமது கலாச்சாரத்தின் சில அம்சங்கள் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மறைந்துவிட்டன!!

Are wits only for the intelligentsia?

Does a sharp wit indicate a certain type of intelligence?

I know that sharp people understand a joke quicker than dull people.

Witty statements are entertaining if they express some kind of truth or irony and aren’t obvious.

This all goes back to Shakespeare’s dictum that brevity is the soul of wit. What this means is that being witty means being able to say a lot with a little; being able to pack a lot of meaning into a very short statement. The reason that this is witty is because it takes a lot of effort, or a lot of intelligence, to take something very complicated and express it succinctly. You’ll notice that a lot of the best jokes and a lot of the best humor consist of making incisive observations in a very brief format.

The answer to this question is: yes, if someone can consistently make sharp, witty observations that make you think, “I couldn’t have done that that quickly,” then you can infer that you’re probably dealing with someone who has a certain kind of intelligence.

Some could be a single sentence or a narration culminating in a sharp wit. Here are a few such quick wits are given as examples for you to envy such intellects!

Nancy Astor, who was a member of Parliament and Churchill were often at odds. She said to Churchill: “if you were my husband, I’d poison your tea” Churchill: “If you were my wife, I’d drink it”

During a visit to the FDR White House, FDR (in his wheelchair) rolled into Churchill’s stateroom unannounced while Churchill was just getting out of the bath, to which Churchill quipped “The Prime Minister of England has nothing to hide from the President of the United States.”

Due to the clouds and haze, the pilot could not determine the helicopter’s position and course to fly to the airport. The pilot saw a tall building, flew toward it, circled, drew a handwritten sign, and held it in the helicopter’s window. The pilot’s sign said “WHERE AM I?” in large letter.

People in the tall building quickly responded to the aircraft, drew a large sign and held it in a building window.Their sign read: “YOU ARE IN A HELICOPTER.”

The pilot smiled, waved, looked at the map, determined the course to steer to the airport, and landed safely. After they were on the ground, one of the passengers asked the pilot how the “YOU ARE IN A HELICOPTER” sign helped determine their position.. The pilot responded “I knew that had to be the Microsoft building because, the response they gave me was technically correct, but completely useless.”

Laugh it out loudly….. If you can’t or if you require assistance to explain what is witty in these examples, may be you don’t belong to that ‘intelligent’ category! Some may not require to be that sharp – say for example, crazy Mohan, Wodehouse… Witty jokes need not necessarily be vulgur though such of those excite you more..

World War -III has just begun

Trump has announced stiff tarrifs on goods across the board and across the shores. The countries are shell shocked at the unconventional trade war on a scale unheard in the modern era.

Globalisation has gone for a toss. It, as a concept has always the risk of potential failure that stems from several factors, including economic inequality, job displacement, environmental degradation, and a decline in cultural diversity, which can lead to social unrest and instability. This despite the belief that close commercial relations would overcome racial, linguistic and border disputes!

Since the World War II, USA pursued a policy of lower tarrifs for friendly countries which were also provided with defence protection and assumed the leadership. The policy stems from the theory that commercial interests would compel the nations to be at peace. The friendly nations invested in US$ and traded in that currency that inflated the exchange rates despite the huge balance of trade deficit for USA.

But in the present world, unlike in the past few decades, even allies do not look up to USA as the leader in innovation, manufacturing or in defence technology. Many have grown in stature. It is now a multipolar world with many players in the arena.

Trump realised an impending slump in US$ even before it really began. To pep up the domestic players, imports must be regulated. That is what he is doing now by correcting the trade imbalances with appropriate tarrif revisions. This is bound to send shock waves across the world – US is no more an easy and attractive market especially to large trading nations such as EU, Japan, Canada, China and India. With their products now getting costlier in US, would the domestic pressure in US coerce to reverse and moderate the tarrifs or the country could bear such inflationary shocks? Would the demand for US$ moderate leading to its devaluation against Euro, Yuan, Yen?

There will be investment stalemate in this uncertain environment! How long would take for the world market to stabilise one way or the other?

US is the biggest world market and taxing the imports differentiallly would impact the exporting countries that have a large bilateral trade surplus. This would have a ripple effect.

India is Relatively better than many others. It might be even open more export opportunities. According to a Global Trade Research Initiative (GTRI) report, India stands out as a potential winner if it plays its cards right. The GRTI report said the US’s protectionist tariffs might actually open up for India through shifts in global supply chains. But to take full advantage, India needs to improve ease of doing business, invest in logistics and infrastructure, and ensure policy stability, it added.

India and the UK could exploit their non-aligned or pro-US stances to secure exemptions, while Mexico and Canada might lean on regional ties. These nations could see export growth or stability if they pivot supply chains to meet US demands, potentially reshaping global trade alliances.

The losers—China, the EU, Japan, and Southeast Asia—face immediate export declines and long-term uncertainty. China would get hit the most!!

In 1979, Deng, the then Chinese premier, realised being friendly with USA could make China richer. And indeed it had a phenomenal rise by opening up. In forty years it grew in stature and challenged even the mighty US! Would it get reversed now by Trump?

Anyway, it is indeed a welcome disruption once in a while for a highly volatile trade environment to come to terms with reality!

Would this put the wars in Ukraine and Middle East, behind our back?

Is it the beginning of world war -III with world organisations like WTO irrelevant? U.N. is one in that list long since the Covid era – isn’t it?

சொர்க்கமா சொந்த ஊரா?

மனிதனின் உலகம் இயல்பாகவே சிறியதுதான். அவனுடைய உலகம் அடிப்படையில் இனம், மொழி, மதம், பிராந்தியம் என்ற அடையாளங்களில் ஏதாவதாக இருக்கலாம். இவற்றை தாண்டிய உறவுகளை ஏனோ மனிதன் தேடுவதில்லை. ஒருவேளை அது பாதுகாப்பற்றது நினைக்கிறானோ என்று தோன்றுகிறது.

ஒருசில கட்டாயங்களாலோ அல்லது உலகமயமாக்கலாலோ, ஒத்துழைக்கவேண்டியது அவசியமாகும்போது, பழக்கவழக்கங்களை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் நேருகிறது. இதனால் பொருளாதார அளவில் வசதியாக இருந்தாலும், அன்றாட வாழ்க்கை ஒருவகையில் மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தலாம். சுயநலவாதிகள் இந்த அழுத்தத்தை பெரிதாக்கத்தான் செய்வார்கள். யதார்த்தவாதிகள் அழுத்தத்தை மறந்து காலம் காலமாக அனுசரித்து வாழ்வதையும் நாம் பார்க்காமல் இல்லை.

சுயநலவாதிகளின் கை ஓங்கும்போது நிம்மதியை இழக்க நேரிடலாம். சட்டம் ஒழுங்கு கூட நிலைகுலையலாம். இதுதான் உலக இயற்கை. இந்த வாழ்க்கை ஒரு வகையில் போராட்டம்தான்.

நமக்கு ஆறுதலான குறுகலான குழமத்திலிருந்து வெளியேறி, அடுத்தவர்களின் வழிமுறைகளைப் புரிந்து கொண்டு, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையை பயிற்றுவித்தால், அந்த சமுதாயம் ஒரு சொர்க்கம்தான். இந்த போராட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்பவர்களே தன் ஊர் எல்லையை தாண்டலாம். இல்லை என்றால் கிடைக்கும் வாய்ப்புக்களை தொலைத்துவிட்டு ‘குண்டு சட்டியில் குதிரைஓட்டி மகிழலாம்’!

“சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்ம ஊரைப்போலாகுமா” என்பதும் சிலரின் யதார்த்த வாதம்தான்.

இந்த சமுதாயப்போராட்டங்கள் ஒரு புறம் இருக்க, உலகமயமாக்கல் உச்சத்திலிருந்த காலம் கடந்து இப்போது தேசியவாதம் என்ற முழக்கம் கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டது. காலச்சக்கரம் சுழன்று இப்போது குறைந்த விலையில் பொருட்கள் என்பதை கடந்து நாமோ அல்லது நமக்கு வேண்டியவர்களோ தயாரிக்கும் பொருள்களை வாங்கவேண்டிய காலத்தில் இருக்கிறோம். காலம் மாறிவிட்டது… கடல் கடந்து திரவியம் தேடவேண்டியது அந்த காலம் – make in India இந்த காலம்.. இந்திய, ஜப்பான் சீன நாடுகளின் விளையாட்டை அமெரிக்கா புரிந்துகொண்டுவிட்டது.. எல்லா நாடுகளும் தேசியவாதிகளாகி விட்டார்கள். நாடுகளிடையே இந்த பொருளாதார அழுத்தத்தை தாண்டி மத இன வேறுபாடுகளாலும் உலக சமுதாயத்தில் நல்லிணக்கம் வெகுவாக குறைந்துவிட்டது. எங்கு எப்போது வேண்டுமானாலும் போராட்டங்கள் வெடிக்கலாம்….

இதற்கு விடிவுதான் என்ன? காலம்தான் விடை சொல்லவேண்டும்!

Language Blossoms through Poetry

The first verse of Valmiki Ramanaya is a beautiful rendering with a double meaning depicting the Rishi Valmiki, who witnesses a hunter kill a male krauncha (crane) bird, and is moved to sorrow and compassion, which leads him to spontaneously compose a verse which became the first verse of the Ramayana.

मा निषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः । यत् क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम् ॥

Though it might mean spontaneous cursing by the saint of the hunter, it praises the protagonist of the epic he is going to write.

Prose rendering of the verse goes thus: हे निषाद, यत् क्रौञ्चमिथुनादेकं काममोहितं अवधीः, त्वं शाश्वतीः समाः प्रतिष्ठां मा अगमः ।

“O Nishada (hunter), because you killed one of the Kraunca couple who was engaged in love, may you never obtain peace.”

मा निषाद in the shloka prima facie appears as two separate words; मा is used in the meaning of “don’t” and निषाद is used to address the hunter.

However, the shloka needs to be changed to accomplish the second meaning. It needs to be modified as below:

मानिषाद प्रतिष्ठां त्वमगमः शाश्वतीः समाः । यत् क्रौञ्चमिथुनादेकमवधीः काममोहितम् ॥

As you can see, the first word is now a compound (समास). It is explained as:

मानिषाद = मा लक्ष्मीः यस्मिन् निषीदति निवसति स मानिषादः where Mā (Lakshmi) resides, i.e. Vishnu’s heart. Hence Vishnu is called मानिषाद.

However, the word क्रौञ्च is to be interpreted as a human.

So the verse is addressed to Vishnu:

“O Mānishāda (Vishnu), because you killed one (Kraunca) “human” who was lustful (i.e. Ravana), may you always obtain fame.”

So you see, the original shloka has to be modified, to come up with a second meaning.

Sanskrit literature has many such beautiful poems that have double (or many) meanings, that have to be deciphered by their disciples (commentators), without whom it would be difficult for others to easily interpret!!

For example, the first verse of the celebrated Sanskrit poet Kalidasa’s famous epic poem Raghuvamśa (“the story of the dynasty of Raghu”, a king of the solar lineage of India) is as follows:

वागर्थाविव संपृक्तौ वागर्थप्रतिपत्तये ।

जगतः पितरौ वन्दे पार्वतीपरमेश्वरौ ।।

“I bow to the mother and father of the world, Pārvatī and Parameśvara (Ṥiva), who are inseparably conjoined, just like a word and its meaning are inseparably conjoined for the purpose of comprehension.”

This is the classic meaning of the verse. However, clever scholars discovered that they could make a pun on the last word by splitting it slightly differently.

First method of splitting:

पार्वती – परमेश्वरौ = Pārvatī and Parameśvara

Second method of splitting:

पार्वतीप – रमेश्वरौ = Pārvatīpa and Rameśvara

= Pārvatī’s husband and Ramā’s husband

= Ṥiva and Viṣṇu

In the second case, the word पितरौ is easily translated as “two fathers” instead of the special meaning of “father and mother” for the first case.

This seems to be a clever way of showing the equivalence of the two great Gods Shiva and Vishnu with the aim of calming sectarian rivalries and conflicts.

It is a joy to read poetry and be blessed to be blissful rather than get entangled in a controversy of which language is older… !

கேள்விக்கு என்ன பதில்?

பிரயாகையில் 56 கோடி யாத்ரீகர்கள் குளித்ததாக அறிக்கை கூறுகிறது. மிகவும் மலைப்பாக உள்ளது. அது இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானோர்! இந்த போக்கில், சிவராத்திரிக்குள் அது நாட்டின் மக்கள்தொகையையே கூட தொட்டுவிடலாம்!

பயணிகளின் கணக்கு, செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் விடியோபதிவுகளை கொண்டு கணக்கிடமுடியும் என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த கணக்கின் நம்பகத்தன்மை என்ன? ஒருவேளை எங்காவது தவறி இருக்கலாமோ?

இதில் சர்வதேச பயணிகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவாக இருக்கும்? விமானப் பயணத் தரவுகளிலிருந்து இதை மதிப்பிடுவது ஒன்றும் கடினம் அல்ல!

தினமும் நீராட பலர் அங்கு முகாமிட்டிருக்கலாம் – சாதுக்களைப் போல – அந்த எண்ணிக்கை என்னவாக இருக்கும்?

இந்த கேள்விகளை கேட்டாலே இவன் இந்துக்களுக்கு எதிரி என்று முத்திரை குத்திவிடாதீர்கள்!

உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம் – கோவிட் காலங்களில், நாட்டில் இறப்பு விகிதம் வியக்கத்தக்க வகையில் குறைவாக இருந்தது என்று பலருக்கு அவநம்பிக்கை இருந்தது. வேண்டுமென்றே குறைத்து மதிப்பிடுவதாக ஊடகங்களில் பதிவிட்டிருந்தனர் – உண்மை ஒருபோதும் அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களில் இதுவரை வெளிவரவில்லை. பாராளுமன்றத்திலும் யாரும் வினவவில்லை. அரசாங்க பதிவேடுகளலிருந்து இதை கண்டுபிடிப்பது ஒன்றும் கடினம் அல்ல! ஏனோ இதைப்பற்றி இப்போது யாருக்கும் கவலையில்லை. ஒருவேளை நமக்கு எந்த புள்ளிவிவரங்களின் மீதும் நம்பிக்கை இல்லையோ?

உலக அளவில் கூட இந்த தொற்றைப்பற்றி யாரும் இப்போது கவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை. இந்த தொற்றுக்கு சீனாதானா மூலம் என்ற குற்றச்சாட்டுக்கும் விடை இல்லைதான் – ட்ரம்ப் கூட இதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை! ஏன்?

வரலாறு நமக்கு பல பாடங்கள கற்பிக்கிறது. அவற்றை மறக்கலாகாது. இவ்வளவு விஞ்ஞான வளர்ச்சி இருந்தும் சில வினாக்களுக்கு விடையை நாம் தேடுவதில்லை! பதைந்து கிடக்கும் உண்மைகளை அறிய மனமில்லை – ஏன்?

இந்த பொறுப்பற்ற சமுதாயத்தை வருங்காலம் மன்னிக்காது!