ஆதிகாலத்தில் எந்த தொழில் ஒருவர் புரிகிறாரோ அதை ஓட்டி அவர் அழைக்கப்பட்டார். இதை ‘வர்ணம்’ என்று அழைத்தார்கள். பிற்காலத்தில் அதை சாதி என்று பிறப்பை ஒட்டி கூறுவது வழக்கத்திற்கு வந்தது. 

‘பார்ப்பனர்கள்’ என்ற சொல்லும் ஒரு வர்ணத்தவரை இழிவு படுத்த உபயோகப்படுகிறது. சங்க இலக்கியங்களில் (குறுந்தொகை, அகநானூறு) ‘பார்ப்பார்’ என வேதியர்களை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ‘பார்ப்பது’ (வேதங்களை அல்லது அறத்தை ஆராய்வது) தொழில் என்பதால் இப்பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ‘பிராமணன்’ என்பது சமஸ்கிருதச் சொல்லாகும். பிரம்மனின் (இறைவனின்) முகத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் என்று இந்து மத நூல்களில் இவர்களைப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளது. 

பாராமணர், பார்ப்பனர் என்ற இரு சொற்களுமே ஒரே தொழில் செய்பவர்களைத்தான் குறித்தாலும், பிரயோகத்தில் முற்றிலும் வேறுபடுகிறது என்பது வியக்கத்தக்க ஒரு செய்திதான். பிராமணரை திட்டுவதற்கு பார்ப்பான் என்று சொல்வது வழக்கில் உள்ளது.

அதே போல், அம்பட்டர் என்ற சொல்லை ஆராயலாம். ‘அம்’ என்றால் அழகு, ‘பட்டர்’ என்றால் குருக்கள். மக்களுக்கு அழகு செய்பவர் மற்றும் புரோகிதம் (சடங்கு) செய்பவர் என்பதால் இப்பெயர் வந்தது.

ஆங்கில மருத்துவக் கருவிகள் இல்லாத காலத்தில், சிறிய அறுவை சிகிச்சைகள், காயம் கட்டுதல் மற்றும் நச்சு முறிப்பு வேலைகளைச் செய்தனர். கிராமங்களில் பெண்களுக்கு மருத்துவமனைகள் இல்லாத காலத்தில், இவர்களின் குடும்பப் பெண்கள் பிரசவம் பார்த்தனர். திருமணம், காது குத்து போன்ற சுப நிகழ்ச்சிகளில் முக்கியப் பங்காற்றி, கடவுளுக்கு அடுத்தபடியாகச் சடங்குகளை முன்னின்று நடத்தினர். 

அம்பட்டர்கள் கிராமத்து மக்களின் உடல் நலத்தைக் காக்கும் அடிப்படை அஸ்திவாரமாகஇருந்தனர். கோயில் திருவிழாக்களிலும், அரசு சார்ந்த நிகழ்வுகளிலும் இவர்களுக்குச் சமூகத்தில் முதல் மரியாதை அளிக்கப்பட்டது. கிராம நிர்வாகத்தின் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக இவர்கள் விளங்கினர்.

பிற்காலத்தில் சாதி என்ற சொல் வர்ணத்தை ஆக்ரமித்தது: தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. யார் முடிவெட்டும் தொழிலைச் செய்தாலும் அவர்களை ‘அம்பட்டன்’ என்றனர். 

காலப்போக்கில், சமூகத்தில் சாதியப் படிநிலைகள் (உயர்வு-தாழ்வு) தோன்றின. பிறப்பின் அடிப்படையில் மக்களைப் பிரிக்கும் முறை வலுப்பெற்றது. உடல் அழுக்கை அகற்றும் பணியைச் செய்பவர்களைத் தாழ்வாகக் கருதும் மனநிலை ஆதிக்கம் செலுத்தியது.

மற்ற சாதியினர் இவர்களைத் தங்களை விடக் கீழானவர்களாகக் கருதி, சமூகத்தில் பல உரிமைகளை மறுத்தனர். இதனால் இச்சொல் ஒரு சாதியையும், அதன் மூலம் அவர்களை இழிவுபடுத்தும் சொல்லாகவும் மாறியது.

முடிதிருத்துவது ஒரு தொழில், ‘Hair dressing’ என்பது விரும்பி ஏற்கும் தொழில். அது தான் ‘அம்பட்டர்’ செய்தனர். அவர்களை ஏனோ ‘நாவிதர்கள்’ என்று அழைக்கின்றனர். முடி திருத்தும்பொது இதமாக பேசுவதால் அப்படி அழைக்கப்படலாமோ?

இப்போதைல்லாம் அம்பட்டன், பார்ப்பான் என்ற சொற்கள் ஒருவரை இழிவு படுத்தும்விதமாக உபயோகப்படுத்தப்படுவது வியப்புதான். 

After the end of the Second World War, America became a true leader of the world innovative technology development with the right kind of all around progress in science and manufacturing. With the advent of Carter led USA changing the economic model to outsourcing the manufacturing to the low cost developing nations like China, Vietnam and the likes retaining only the technology, imports surpassed exports with the manufacturing sector in USA loosing out fast. American government promoted consumerism as the development model, though balance of payments was deficient. US$ was propped up by the investment of surpluses by the exporting nations. Though this was not a sustainable economic model, no one had the guts to reverse the trend which would have a severe backlash in the domestic market. 

The present disruption is to bring back the manufacturing to US. Unless the imports are taxed, there would not be incentive to set up shops locally. The counties that rely on US markets cry foul as they are losing out. 

How would the markets behave from now on? There would be inflation in US though the Government may compensate from the huge existing reserves. There would be a significant drop in demand for goods and since US being a large market, this would impact the world GDP, in other words there would be recession. As manufacturing sector would take longer to stabilise, the recession may last longer, may be close to five years??

US $ may drop, so too oil, stocks too but since gold is the only resort in such a scenario it may reach to the level of ‘mount Everest’! 

Another possible scenario, is a slow calibration of the market forces, with quick settlement of tariff rates. While others are on track, who would blink first China or US? Both would soon realise it is a futile war and negate a deal for a better world but a bit bitter to the present generation Americans who are not used to harsher living conditions! 

தென்னிந்தியாவில் வீடுகளில் ஒரு கலாச்சார எடுத்துக்காட்டாக இருந்த திண்ணைகளை இப்போது காணப்படுவதே இல்லை. ஏன்??

ஆர் கே நாராயணின் நாவல்களை படித்தவர்களுக்கு Pyol என்ற வார்த்தை தெரிந்திருக்கும்! அதுதான் நம் திண்ணை. ஆங்கிலத்தில் இப்படி திண்ணை என்ற ஒரு கலாசாரமே இல்லாதபோது – இது எப்படி உபயோகத்துக்கு வந்திருக்கலாம் என்ற கேள்வி நியாயமானதுதான். ஆர் கே நாராயணின் நாவல்களை படிப்பவர்களுக்கு “நமஸ்காரம், தோப்புக்கரணம்” போன்றவற்றை விளக்க அவர் எவ்வளவு கஷடத்தை அனுபவித்திருப்பார்? அவர் தமிழில் கற்பனை செய்து ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்ப்பவராக இருந்திருந்தால் “எது எது எப்படி எப்படி நடக்குமோ அது அது அப்படி அப்படித்தான் நடக்கும்” என்று ஏதாவது அவரது கதாபாத்திரம் கூறி இருந்திருந்தால் துண்டைக்காணோம் துணியைக்காணோம் என்று ஓடி இருப்பார். இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். நாம் இந்த திண்ணைக்கு வருவோம்.

இது ஒரு காலத்தில் கிசுகிசு, சீட்டாட்டம், சில சமயங்களில் ட்யூஷன் எடுப்பதற்கும் கூட இது ஒரு இடமாக இருந்தது! ஆம் திண்ணைகள் அவ்வளவு பெரியது. நம் அண்டை வீட்டாருடன் பழகுவதற்கு அப்போது அவர்களுக்கு நேரம் இருந்தது. நாமும் நம் பெற்றோரின் கோபத்திற்கு ஆளாகாமல் உங்கள் நண்பர்களுடன் பேசக்கூடிய இடம் அதுதான். வீட்டு வேலைகளில் இருக்கும் நம் உறவினருக்கு எந்த தொந்தரவும் இல்லாமல் தொடர்ந்து ரகசியமாக எதையும் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். டீ, காபி என்ற சம்பிரதாயம் கூட தேவையில்லை!! என் நெருங்கிய நண்பர்களுடன் நம் பிரபல நடிகர்களை (நிச்சயமாக நடிகைகளும்தான்) கிசுகிசுத்தது, A ஜோக்குகள் பகிர்ந்து கொண்ட விலைமதிப்பற்ற நேரத்தை என்னால் மறக்கமுடியாது.

திருமணங்கள் (அல்லது அசுபகாரியங்கள் எது நடந்தாலும்) வீட்டில் நடக்கும் காலகட்டங்களில் திண்ணைகள் கை கொடுக்கும். ஷாமியானா வேண்டாம். வீட்டில் அவசியமானவர்களைத்தவிர மற்றவர்கள் திண்ணையில்.

வழிப்போக்கர்கள் இரவு தங்குவதைக்கூட அனுமதிப்பது உண்டு. அது ஒரு காலம். பிறகு அதுவே ஒரு ந்யூசன்ஸ் ஆனபிறகு கேட் போட்டுவிட்டார்கள். வீட்டின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. வீட்டில் வயதானவர்களை ‘கடைசி கால உபசாரம்’ அங்கு செய்வதையும் பார்த்திருக்கலாம்.

ஆனால் எங்கள் சொந்த ஊரில் உள்ள வீட்டில் அதே திண்ணை இன்றும் இருந்தாலும், இப்போதெல்லாம் அது அரிதாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது – அது நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே பார்க்கிங் இடமாக மாறிவிட்டது!!

இடத்தட்டுப்பாடுகள் மற்றும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு வடிவமைப்புகளின் காரணங்களால், இதுபோன்ற தனியுரிமைகள் கட்டுப்படியாகாத ஆடம்பரங்கள். நகர வாழ்க்கையின் என்னவோ நமது கலாச்சாரத்தின் சில அம்சங்கள் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மறைந்துவிட்டன!!

மனிதனின் உலகம் இயல்பாகவே சிறியதுதான். அவனுடைய உலகம் அடிப்படையில் இனம், மொழி, மதம், பிராந்தியம் என்ற அடையாளங்களில் ஏதாவதாக இருக்கலாம். இவற்றை தாண்டிய உறவுகளை ஏனோ மனிதன் தேடுவதில்லை. ஒருவேளை அது பாதுகாப்பற்றது நினைக்கிறானோ என்று தோன்றுகிறது.

ஒருசில கட்டாயங்களாலோ அல்லது உலகமயமாக்கலாலோ, ஒத்துழைக்கவேண்டியது அவசியமாகும்போது, பழக்கவழக்கங்களை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் நேருகிறது. இதனால் பொருளாதார அளவில் வசதியாக இருந்தாலும், அன்றாட வாழ்க்கை ஒருவகையில் மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தலாம். சுயநலவாதிகள் இந்த அழுத்தத்தை பெரிதாக்கத்தான் செய்வார்கள். யதார்த்தவாதிகள் அழுத்தத்தை மறந்து காலம் காலமாக அனுசரித்து வாழ்வதையும் நாம் பார்க்காமல் இல்லை.

சுயநலவாதிகளின் கை ஓங்கும்போது நிம்மதியை இழக்க நேரிடலாம். சட்டம் ஒழுங்கு கூட நிலைகுலையலாம். இதுதான் உலக இயற்கை. இந்த வாழ்க்கை ஒரு வகையில் போராட்டம்தான்.

நமக்கு ஆறுதலான குறுகலான குழமத்திலிருந்து வெளியேறி, அடுத்தவர்களின் வழிமுறைகளைப் புரிந்து கொண்டு, விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையை பயிற்றுவித்தால், அந்த சமுதாயம் ஒரு சொர்க்கம்தான். இந்த போராட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்பவர்களே தன் ஊர் எல்லையை தாண்டலாம். இல்லை என்றால் கிடைக்கும் வாய்ப்புக்களை தொலைத்துவிட்டு ‘குண்டு சட்டியில் குதிரைஓட்டி மகிழலாம்’!

“சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்ம ஊரைப்போலாகுமா” என்பதும் சிலரின் யதார்த்த வாதம்தான்.

இந்த சமுதாயப்போராட்டங்கள் ஒரு புறம் இருக்க, உலகமயமாக்கல் உச்சத்திலிருந்த காலம் கடந்து இப்போது தேசியவாதம் என்ற முழக்கம் கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டது. காலச்சக்கரம் சுழன்று இப்போது குறைந்த விலையில் பொருட்கள் என்பதை கடந்து நாமோ அல்லது நமக்கு வேண்டியவர்களோ தயாரிக்கும் பொருள்களை வாங்கவேண்டிய காலத்தில் இருக்கிறோம். காலம் மாறிவிட்டது… கடல் கடந்து திரவியம் தேடவேண்டியது அந்த காலம் – make in India இந்த காலம்.. இந்திய, ஜப்பான் சீன நாடுகளின் விளையாட்டை அமெரிக்கா புரிந்துகொண்டுவிட்டது.. எல்லா நாடுகளும் தேசியவாதிகளாகி விட்டார்கள். நாடுகளிடையே இந்த பொருளாதார அழுத்தத்தை தாண்டி மத இன வேறுபாடுகளாலும் உலக சமுதாயத்தில் நல்லிணக்கம் வெகுவாக குறைந்துவிட்டது. எங்கு எப்போது வேண்டுமானாலும் போராட்டங்கள் வெடிக்கலாம்….

இதற்கு விடிவுதான் என்ன? காலம்தான் விடை சொல்லவேண்டும்!

பிரயாகையில் 56 கோடி யாத்ரீகர்கள் குளித்ததாக அறிக்கை கூறுகிறது. மிகவும் மலைப்பாக உள்ளது. அது இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானோர்! இந்த போக்கில், சிவராத்திரிக்குள் அது நாட்டின் மக்கள்தொகையையே கூட தொட்டுவிடலாம்! 

பயணிகளின் கணக்கு, செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் விடியோபதிவுகளை கொண்டு கணக்கிடமுடியும் என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த கணக்கின் நம்பகத்தன்மை என்ன? ஒருவேளை எங்காவது தவறி இருக்கலாமோ? 

இதில் சர்வதேச பயணிகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவாக இருக்கும்? விமானப் பயணத் தரவுகளிலிருந்து இதை மதிப்பிடுவது ஒன்றும் கடினம் அல்ல! 

தினமும் நீராட பலர் அங்கு முகாமிட்டிருக்கலாம்  – சாதுக்களைப் போல – அந்த எண்ணிக்கை என்னவாக இருக்கும்?

இந்த கேள்விகளை கேட்டாலே இவன் இந்துக்களுக்கு எதிரி என்று முத்திரை குத்திவிடாதீர்கள்! 

உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம் – கோவிட் காலங்களில், நாட்டில் இறப்பு விகிதம் வியக்கத்தக்க வகையில் குறைவாக இருந்தது என்று பலருக்கு அவநம்பிக்கை இருந்தது. வேண்டுமென்றே குறைத்து மதிப்பிடுவதாக ஊடகங்களில் பதிவிட்டிருந்தனர் – உண்மை ஒருபோதும் அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களில் இதுவரை  வெளிவரவில்லை. பாராளுமன்றத்திலும் யாரும் வினவவில்லை. அரசாங்க பதிவேடுகளலிருந்து இதை கண்டுபிடிப்பது ஒன்றும் கடினம் அல்ல! ஏனோ இதைப்பற்றி இப்போது யாருக்கும் கவலையில்லை. ஒருவேளை நமக்கு எந்த புள்ளிவிவரங்களின் மீதும் நம்பிக்கை இல்லையோ? 

உலக அளவில் கூட இந்த தொற்றைப்பற்றி யாரும் இப்போது கவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை. இந்த தொற்றுக்கு சீனாதானா மூலம் என்ற குற்றச்சாட்டுக்கும் விடை இல்லைதான் – ட்ரம்ப் கூட இதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை! ஏன்?

வரலாறு நமக்கு பல பாடங்கள கற்பிக்கிறது. அவற்றை மறக்கலாகாது. இவ்வளவு விஞ்ஞான வளர்ச்சி இருந்தும் சில வினாக்களுக்கு விடையை நாம் தேடுவதில்லை! பதைந்து கிடக்கும் உண்மைகளை அறிய மனமில்லை – ஏன்? 

இந்த பொறுப்பற்ற சமுதாயத்தை வருங்காலம்  மன்னிக்காது! 

Jus soli, meaning ‘right of soil’, commonly referred to as birthright citizenship, is the right of anyone born in the territory of a state to nationality or citizenship. The establishment of this law by European colonial powers is to entice immigrants. This is a popular law in US enacted in 19th century (the country itself is born in 18th century) primarily for abolishing slavery.

This law is not universal but country specific. For example, In 1986, a constitution amendment passed by the Indian parliament repealed the then existing birthright citizenship. This was solely because of excessive refugees showing up at the Indo Bangladesh border in addition to the Sri Lankan Tamils who came to marine border post 1983.

America unlike India is not a civilizational state. It is made up of Immigrants and is barely 250 years old. Everyone including the President hails from immigrant families. So birthright citizenship is a normal thing. Just about everything is available on welfare except Healthcare, the costliest part. The most important aspects of life are food, shelter and health care.

Other immigrant countries like Australia and New Zealand don’t have birthright citizenship. This could be because of free health care.

Trump cohorts believe an older immigrant has the moral right to deny citizenship to a relatively new immigrant! May be.. but the growth engine of that country is oiled primarily by the bright immigrants and not by the lazy lots (sorry Uncle Sam – I am only quoting Vivek)!

‘Boston Brahmins’ – the word was once coined by Dr. Holmes both in his novel Elsie Venner and in an Atlantic Monthly as early as 1860! Did he create a caste system with this phrase or he was just inspired by the Oxford English Dictionary, that describes the term Brahmin “a member of the highest or priestly caste among the Hindus in India”?

Yes.. Holmes used the term to refer to families who produced generation after generation of scholars whose aptitude for learning was “congenital and hereditary” and counted himself as belonging to one of them.

Boston Brahmins considered themselves as the original English settlers and had a hostility to the Irish and other immigrants. They perceived themselves to have the moral high ground, and they built a reputation for being xenophobic.

From the late 19th century through the mid-20th century, this class of people were often associated with a cultivated New England accent, Harvard University, Anglicanism, and traditional British-American customs and clothing. Descendants of the earliest English colonists are typically considered to be the most representative of the Boston Brahmins. They are considered White Anglo-Saxon Protestants (WASPs). Holmes contrasted with what he called “the common country boy, whose race has been bred to bodily labor.” However, he also thought “there was room in elite circles for hearty country boys who had gained an education”.

Many of the customs Dr Holmes pointed to as defining the Boston Brahmin resembled those of the British gentry, like requiring women to attend “finishing schools” and to marry into respectable white families, which often directly descended from those same British landowners. In other words, wealth or knowledge alone didn’t guarantee one entry into Holmes’s circle; a true Brahmin needed the right blood, or, as the writer put it, had to be attached to a “race of scholars” with a particularly virtuous nature.

Today it is very hard to find a whole 3–4 generations of one family living in one place let alone for 200–400 years. The combined effects of economic, demographic, political, and social changes eroded the once dominant position of the Boston Brahmin elite in the United States by the mid-20th century, leading to the eventual decline of their exclusive social and cultural influence.

Ironically, the decline of the cohort from its primacy has many similarities with Hindu Brahmins! And that too without RESERVATION!