சில உறவுகளுக்கு பெயர்கள் இருந்தாலும் அந்த பெயருக்கு காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று நம்மில் பலருக்கு தோன்றியிருக்கலாம். இணையத்தில் தேடியபோது கிடைத்த சில தகவல்கள்:

சகோதரன், சகோதரி – சக உதரம் அதாவது ஒரே வயிற்றில் உதித்தவர்கள்

அம்மாஞசி – அம்மான் சேய் – மாமன் மகன்.

அத்தான் – அத்தையின் மகன்.

மாற்றுப் பெண் – மாட்டுப் பெண் – தம் பெண்ணிற்கு மாற்றாக வந்தவள்.

அண்ணி – அண்ணனின் மனைவி; அண்ணனை மன்மதன் என்று உருவேற்றி மதனி அல்லது மன்னி என்பதும் வழக்கத்தில் உள்ளது

மருமகன் – திருமண உறவால் கிடைத்த இன்னுமொறு மகன்

நாத்தனார் – நாவுக்கு அதாவது பேச்சுக்கு துணையாக வீட்டில் இருக்கும் கணவனின் தங்கை (நாளடைவில் அது தமைக்கைக்கும் ஆயிற்று); வேறு ஒரு வகையிலும் இதை கொள்ளலாம் – நாற்று அன்னார் – அவர்கள் நாற்று மாதிரி வேறு வீட்டிற்குச் சென்று விடுவார்கள்.

ஓற்பொடி – ஓர் அகத்தில் இருக்கும் சகோதரர்களின் மனைவிகள் – ஓரகம் மறுவி ஓற்பொடி ஆயிற்று

சகலை – ஒரே (அகத்தின்) குடும்பத்தின் சக(மருமகப் பிள்)ளைகள்

மைத்துனன் என்பது மைதுனம் (பாலியல்) உறவின் அடிப்படையில்வந்த சொல்

சம்பந்தி – சமஸ்க்ருத சொல் – நல்ல பந்துக்கள்

உங்களுக்கும் உறவுகளுக்கான காரணப்பெயர்கள் வேறு வகையில் தெரிந்தால் பகிரலாமே?

The development of an ancient village in India would typically be around a temple with inner circle around it housing Brahmins or Pujaris and the other areas demarcated based on profession. Marriages are discouraged between communities of different professions. This was the basis of ‘jathis or castes’ that evolved over centuries of civilisation in this country.

With Industrial Revolution and explosion of knowledge, institutions of eduction evolved cutting across the different castes as the demand for Human Resources expanded. Recognition for Innovations attracted talents from conventional ethnic professional groups. This led to egoist clash of ideologies between the old and new culture as the fruits of growth are thought to be not equitably shared!

The tension got compounded with the arrival of new abrahamic religions that are ambitious to expand their footprints. Movement of groups between nations for purposes of trade led to ethnic settlements that were eager to preserve their identities as well. This has become the canvas for the management of politics of a modern nation!

Naturally this racial dynamics would strongly influence a nation’s peace and harmony. Take for instance the case of Singapore. In the founding years, the then Prime Minister Lee Kuan Yew pulled the nascent city through the tumult of ethnic riots. Lee saw the riots as products of the city’s segregation, and in turn, racial and religious integration as key to Singapore’s peace, prosperity and progress. To promote racial harmony, Singapore eliminated conclaves that are driven by ethnic identity. A typical housing complex in Singapore is legally bound to have a mixed ethnic composition! So one builds comradeship with other ethnic groups through unavoidable interaction over a period of time! This promotes harmony in the society.

Can india emulate such a model of housing colonies with multicultural inhabitants? This needs tolerating and respecting others choices. The major resistance would be the cooking – some are so averse to stenches of fish, pork etc., some are religiously opposed to beef and pork; it would be impossible to make them cohabitate. In Singapore the racial laws are strict and enforced without any bias. In other democracies, it is just impossible!

So it would be unthinkable for india to move towards such a society! Then how to bring down racial tensions? Respect each other culturally. Avoid mistrusts. Punish racial discrimination and abuse of religion without fear or favour or nepotism!

But, the naked truth is racial discrimination is all pervading – be in Islamic east or the so called ‘developed’ west! The Middle East is a boiling cauldron since ages. Is there a country where there is only a single race? Or else there would be only small islands of ‘Singapore’ where there is ‘enforced’ racial harmony!

We only believe we have culturally developed even though we fail to respect others’ culture! We can only dream of such a peaceful world!

கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு கொழந்தைகுட்டியோட இருப்பது சந்தோஷ வாழ்க்கையா – இல்லை தனியாக வாழ்க்கையை நம் இஷ்டப்படி கழிப்பது சுகமா? பெண்டாட்டியாலோ, கொழந்த குட்டிகளாலோ கஷ்டப்படும்போது ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம் என்று பலர் நினைப்பதுண்டு! ஆனால் வெயிலின் கொடுமை நிழலில் இருந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும். வாழ்க்கையில் பெரிய கஷ்டங்களை சந்திக்கும்போது சாய்ந்து கொள்ள பந்தங்களின் தோள் கிடைக்குமே அப்போது, இந்த அன்றாட சஞ்சலங்கள் ஜுஜுபி. சம்ஸார வாழ்வில் மேடுபள்ளங்கள் இருப்பதுதான் இயல்பு. சந்தோஷமும் கஷடங்களும் மாறிமாறி வந்தால்தான் சுகம். எப்போதுமே சுகமாக இருக்க விழையும் வாழ்வு ஒரு கானல்நீர் தான். ஆயினும் சம்சார வாழ்வில் கஷடப்படாமல் இருப்பவர்களில் சிலர் கூட அவ்வப்போது வெளியில் சுகத்தை தேடுவது ஏன்? உறவினர் ஏச்சுக்கு பயந்துதான் பலர் பிறழவில்லை என்பதுதான் என் கணிப்பு. எனவே சமுதாய நலத்துக்கு கல்யாணம் என்ற பந்தம் அவசியமோ? பந்தங்கள் திருமணத்தால் அதிகரிக்கின்றதல்லவோ?

ஆனால் இன்றைய சமுதாயத்தில் தனிமனித சுதந்திரத்திற்குத்தான் முக்கியத்துவம் அதிகம். ஓரின வாழ்க்கை, living together என்ற கலாசாரங்களை சமுதாயம் அவ்வளவாக தவறாக எண்ணாத காலகட்டம். இதனால் கல்யாண பந்தம் அனாவசியம் என்ற எண்ணம் இன்றைய இளைஞர்களிடம் அதிகரித்துள்ளது. குழந்தைகளை தவிர்ப்பது அல்லது தள்ளிப்போடுவது பரவலாக தென்படுகிறது. இது சமுதாயத்துக்கு பெரும் பின்னோட்டமாகலாம். ஏனெனில் சமுதாயத்தின் நலத்துக்கு மக்கள் தொகை குறையக்கூடாது. சராசரி வயதும் ஒரளவுக்கு நிலையாக இருந்தால்தான் சமுதாயத்துக்கு நல்லது. தனித்து வாழ்பவர்களுக்கும் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யக்கூட சமுதாயம்தான் தேவைப்படுகிறதே? ஆகவே இந்த புதிய கலாசாரம் அதற்கு உலை வைக்கும்!

கல்யாண பந்தம், குழந்தைகளை அளவோடு பெற்றுக்கொள்வது அவர்களை நல்ல குடிமகன்களாக ஆக்குவது என்பது தனிமனிதர்களைக்காட்டிலும் சமுதாயத்தின் நலத்துக்கு மிகவும் அத்தியாவசியம். எனவே தனிமனிதனின் சுமையை சமுதாயமும் பகிரவேண்டும். இப்போதைய சட்டதிட்டங்களும், பொருளாதார கொள்கைகளும் சமுதாயம் தனிமனிதனின் பொறுப்பாக தட்டிக்கழிப்பது, மிகவும் தவறான நிலைப்பாடு. காலா காலத்தில் கல்யாணம், குழந்தை என்பதுதான் நல்வழி. சமுதாயத்தின் இப்போதைய பிறழ்வை சரிசெய்வது தமுதாயத்தின் தலையாய பொறுப்பு. குறுகிய கால சந்தோஷத்திற்காக வருங்காலத்தை இழந்து கொண்டிருக்கும் இளைய சமுதாயத்தை வழிப்படுத்த வேண்டியது நம் எல்லோரின் இன்றைய கடமை!

எனவே கஷடமோ நஷ்டமோ கல்யாணம் செய்துகொண்டு குழந்தை குட்டிகளை பெற்று சமுதாயத்திற்கு நம் கடமையை செய்யவேண்டும். சமுதாயம் மற்றதை பார்த்துக்கொள்ளும் என்று (கடவுள் மேல் பாரத்தை போட்டு) வாழ்க்கையை தொடர்வோம்!

இன்றைய‌ உற‌வுக‌ள் எப்ப‌டி மாறிவிட்ட‌து.

அண்ணா நகருக்குச் சென்று இருந்த நான் அங்கு வசிக்கும் என் நண்பர் ஒருவரின் நினைவு வர சந்திக்கலாம் என்ற ஆர்வத்தில் அவர் வீட்டுக்கு சென்றேன். மாலை நேரம். அவரோ தொலைக்காட்சியில் தோய்ந்து இருந்தார்.

என்னை பார்த்து ஆனந்த அதிர்ச்சி அடைவார் என்று எதிர் பார்த்தேன். அவரோ தொலைபேசியில் சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கலாமே என்பது போலப் பார்த்தார். “நான் இந்த வழியாக வந்தேன், வெறுமனே எட்டிப் பார்க்க நினைத்தேன்” என்று சமாளித்துத் திரும்பினேன்.

விருந்து என்பது தமிழகத்தில் வித்தியாசமான பதம். வீட்டுக்கு வருகிறவர் அனைவரும் விருந்தினர். இன்றோ உறவினர் மட்டுமே விருந்தினர். அதிலும் நெருங்கிய சொந்தம் மட்டுமே அடங்கும். ஒன்று விட்டவர்களைக் கழற்றி விட்டுப் பல நாட்களாகிறது..

அந்த காலத்தில் அனைவரும் உறவினர்கள். ஓர் ஊரில் இருக்கும் அனைவரும் முப்பாட்டன் வகையில் சொந்தமாய் இருப்பார்கள். திண்ணையில் அமர்ந்து இருக்கும் அனைவரும் உணவு வேளையில் உண்ண அழைக்கப்படுவார்கள். பின்னர், பணி நிமித்தமாக வெவ்வேறு இடங்களில் குடியேற நேர்ந்தாலும் அந்த நெருக்கம் நீடித்தது.

நகரத்தில் இருக்கும் உறவினர் வீட்டுக்குச் செல்லாமல் வருவது மரியாதைக் குறைவு. அவர்களும் செய்தி தெரிந்தால் கோபப் படுவார்கள். நகரத்துக்கு செல்வது அரிது. கிராமத்தில் இருந்து பண்டிகைக்கு துணி எடுக்கவும், தீபாவளி ரிலீஸ் படம் பார்க்கவும் நகரத்துக்கு வருபவர்கள் திரும்பிச் செல்ல பேருந்து இல்லாமல் உறவினர் வீட்டில் தங்குவார்கள். வருவதை முன்கூட்டி சொல்லும் வசதிகள் அன்று இல்லை. வருகிறவர்களை எந்நேரமானாலும் வரவேற்று, வீட்டில் இருப்பதைக் கொஞ்சம் சூடாக்கி அப்பளம் பொரித்தோ, பப்படம் சுட்டோ தட்டை நிரப்பி பரிமாறுவார்கள். இதற்காகவே சாப்பாடு போட பாக்கு மட்டை நீரில் நனைக்க பரணில் இருக்கும். எப்போதுமே கொஞ்சம் கூடுதலாக சமைப்பது அன்றைய வழக்கம். வருகின்ற உறவினர்கள் கூடமாட ஒத்தாசை செய்வார்கள். ஒருவர் காய்கறி நறுக்க, இன்னொருவர் வெங்காயம் உரிக்க, வெகு சீக்கிரம் மணக்க மணக்க சாப்பாடு தயாராகும். பாத்திரம் அலம்பி வைப்பது வரை உரிமையோடு உதவுவார்கள். தன்முனைப்பில்லா உறவுமுறை அது.

இன்று சொந்த வீட்டிலேயே சொல்லாமல் போனால் சோறு கிடைக்காது. அனைத்தையும் உண்டு கழுவி கவிழ்த்து வைப்பதே மாநகரங்களில் மாபெரும் சாதனை. பழையதை உண்ண இங்கு நாய்கள் கூடத் தயாராக இல்லை. சொல்லி வந்தாலும் உறவினர் கால் மேல் கால் போட்டு களித்திருக்கும் காலமிது. அவர்களையும் அழைத்து கொண்டு உணவகம் செல்லும் நிலை. அல்லது, வெளியில் இருந்து தருவித்த பலகாரங்கள் சம்பிரதாயத்துக்காக பரிமாறப்படும். வந்தவர்கள் அவற்றை பார்வையிலேயே உண்டு முடித்து விடுவார்கள்.

எங்கள் சின்ன வயதில் மாமா மகனோ, அத்தையோ வருவது தெரிந்தால் வீட்டுக்குள் எப்போது நுழைவார்கள் என்று வழி மேல் விழி வைத்துப் பார்த்திருப்போம். சிலரிடம் மோட்டார் சைக்கிள் இருக்கும். அந்த காலத்தில் அது அரிது. மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டால் அவர்தான் வந்துவிட்டாரோ என வாசலுக்கு விரைந்து வந்து பார்ப்போம். அதில் கதை சொல்லும் அத்தை, மாமாக்கள் உண்டு. அவர்களுடன் யார் இரவில் படுத்துக் கொள்வது என்று போட்டி போடுவோம். அவர்கள் எது பேசினாலும் அது கதையாய் தோன்றும். வீட்டினர் அவர்களோடு பேசுவதை வாயைப் பிளந்து கேட்போம். விருந்தினர் வந்தால் படிப்பதில் இருந்து விடுதலை என்பதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி..

வருகிற உறவினர் இன்னொரு நாள் தங்க நேர்ந்தால் வீட்டில் இருக்கும் வேட்டி, புடவை அவர்களுக்கு மாற்று உடையாகப் பரிமாறப்படும். ஊரில் எந்த சொந்தக்காரர் திருமணம் என்றாலும் வந்து தங்குகிறார் உறவுகள் உண்டு. வீட்டிலேயே பலகாரங்கள் செய்து உறவினர் வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்கிற கரிசனம் இருந்தது. அன்று கடையில் வாங்குவது கடைச் சரக்காகக் கருதப் பட்டது. உறவினருக்காக வீட்டில் செய்யும் விசேஷ பலகாரங்கள் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு குதூகலம் தரும்.

இன்று அக்கா, அண்ணனோடு மட்டும் உறவு முடிந்து விட்டது. அவர்களும் தங்குவதற்காக வருவதில்லை. திக் விஜயத்தோடு சரி. தங்காததற்கு காரணம் தங்கள் வீடே சொர்க்கம் என்ற நினைப்பு தான். கிடைக்கும் இடத்தில் பாயை விரித்துப் படுப்போர் இப்போது இல்லை.

இன்றைய குழந்தைகள் புதிதாக வரும் உறவினரிடம் புன்னகையோடு உபசரிப்பை முடித்து கொள்கின்றன. அருகில் சென்று ஆசையாய் பேசுவது இல்லை. அவர்களுக்குக் கதைகளை சொல்ல கணினி இருக்கிறது. கணினிக்கதைகளில் கரிசனம் இருக்குமா? பொழுது போகாமல் அலைந்த தலைமுறை அது. இன்று மிடுக்குக் கைபேசியால் பொழுது போதாத தலைமுறை இது..

உறவு என்பது அன்று இருவழி போக்குவரத்து. எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருப்பவர்கள் இல்லாதவர்களுக்கு தந்தார்கள். ‘அல்ல அவசர’ த்துக்கு ஓடி வந்து விடுவh y ார்கள். உடல்நலம் சரியில்லை என்றால் உடனிருந்து பணிவிடை செய்வார்கள். அன்று உறவு உரிமையாய் இருந்தது; இன்று கடமையாய் தேய்ந்தது

எனக்குத் தெரிந்து பெரியப்பா வீட்டில் தங்கிப் படித்தவர்கள் உண்டு. வசதி இன்மையால் அத்தை வீட்டில் வசித்து கல்லூரியை கடந்தவர்கள் உண்டு. அன்றும் விடுதி வசதிகள் இருந்தன. ஆனாலும் உறவினர் வீடு கற்களால் ஆகாமல் கனிவால் ஆனதால் கதவுகள் அனைவருக்கும் அகலத் திறந்திருந்தன. அனுசரித்தும் பொறுத்துக் கொண்டும் உறவுகளோடு கூடிக் களித்த காலமது.

விதவைத் தங்கையை தங்களுடன் வைத்துக் கொண்ட அண்ணன்கள் உண்டு. இன்றோ சென்னையிலேயே இருந்தாலும் எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் தங்க மறுக்கும் நெருங்கிய சொந்தங்கள். இன்று சொந்தத்தைவிட சுதந்திரம் முக்கியம்.

காலாண்டு தேர்வுக்கும் முழுஆண்டுத் தேர்வுக்கும் பயிற்சி வகுப்புகள் நெறிக்காத விடுமுறை உண்டு. அப்போது உறவினர் வீட்டுக்குக் குழந்தைகள் செல்வார்கள். அங்கு புதிய மனிதர்களோடு பழகி, புதியன கற்று திரும்புவார்கள்.நான் ஐந்தாம் வகுப்பு விடுமுறையில் என் அத்தை வீட்டுக்குச் சென்று சதுரங்கம் கற்றேன், தேங்காய் எப்படி உரிப்பது என்று கற்றேன், நீச்சல் கற்றேன். இன்று எந்தக் குழந்தையும் தங்கள் வீட்டைவிட்டு வேறெங்கும் செல்வதில்லை. அவர்கள் அறையை விட்டுக் கூட அகல விரும்புவதில்லை.

அடிக்கடி சந்திக்கும் நிலையில் இருந்து எப்போதாவது சந்திக்கும் சூழலுக்கு உறவுச் சங்கிலி மாறியதால் அதில் கணுக்கள் தோறும் விரிசல்கள்.

இன்று உறவு விட்ட இடத்தை நட்பு பிடித்துக் கொண்டது. அவசரமாகப் பணம் வேண்டும் என்றால் அன்று நெருங்கிய சொந்தம் நீட்டியது கை. இன்று ஆத்ம நண்பர்கள் தான் ஆபத்துக்கு வருகிறார்கள். அவர்களே நம்வீட்டு திருமணத்தின் போது அத்தனை இடத்திலும் நின்று சேவகம் புரிகிறார்கள். உறவு மரபு ரீதியான வரவேற்பில் முடிந்து போகிறது.எந்த நெருக்கமும் தொடராவிட்டால் தொய்ந்து போகும்.

இத்தனை மாற்றங்கள் நடுத்தர குடும்பங்களில் நடந்தாலும் இல்லாதவர்களிடம் இன்னமும் உறவின் செழுமை நீடிக்கிறது. அவலம் என்றால் அழுகிற கண்களும், கவலை என்றால் துடைக்கிற கைகளும் ஏழைகளிடம் மிச்சம் இருக்கிறது. அவர்கள் இல்லம் சிறிதாக இருந்தாலும் இதயம் பெரிதாக இருக்கிறது. அவர்கள் நமக்கு உறவின் மேன்மையை மௌனமாய் கற்றுத் தந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்..

வரம் வாங்கி வந்தால் மட்டும் கிடைக்கக் கூடியவை..

1. நிறைய சகோதரர் சகோதரிகளுடன் பிறப்பது.. மற்றும் கடைசி வரை உடன்பிறந்தவர்களுடன் நல்உறவு..!

2. பெற்றோர்களின் வறுமையைப் பார்க்காத இளமை..!

3. எந்த வயதிலும் எந்த கல்வி கலையையும் கற்கும் வாய்ப்பு..!

4. பள்ளி, கல்லூரி நட்புகள் கடைசி காலம் வரை கூடவே பயணிப்பது; மற்றும் பிரியமான நண்பர்கள் வாய்ப்பது..!

5. நம் மனசுக்கு பிடித்தவருடன் திருமண வாழ்க்கை..!

6. நாம் ஆசைப்பட்டதை வாங்கி சாப்பிடும் சுதந்திரம்..!

7. அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான சொத்து சுகத்தோடு இருப்பது..!

8. எதற்கும் ஏங்காத பிள்ளைவரம்..!

9. தீய பழக்கவழக்கங்களுக்கு அடிமையாகாதிருத்தல் மற்றும் தர்மநியாயங்களுக்கு கட்டுப்பட்டு வாழும் உயர் பண்புகள்..!

10. கவலைகள் எவ்வளவு இருந்தாலும் நிம்மதியான தூக்கம்

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,

11. கடைசி காலத்தில் படுக்கையில் படுக்காமல் சாகும்வரை தன் வேலைகளை தானே செய்து கொள்ளும் வரம்.

Are Those great leaders who sacrifice their family life for the societal service, true ideals to follow?

Read this following writeup by Devdutt Pattanaik on this subject – thought provoking….

One of the most disturbing stories that we find in the Puranas is the story of Krishna’s son Samba, whose mother was the bear-princess, Jambavati.

He dupes his father’s junior wives by disguising himself as Krishna and is cursed by Krishna that he will suffer from a skin disease that will enable his wives to distinguish father and son. Samba is cured after he builds temples to the sun. All sun temples in India, from Konark in Odisha to Modhera in Gujarat to Markand in Kashmir, are attributed to this son of Krishna.

Samba also attempts to kidnap Duryodhana’s daughter and this leads to war between the Kauravas and the Yadavas. Peace is restored, and the marriage is solemnised, only after Balarama, Krishna’s elder brother, and Samba’s uncle, in a fit of fury threatens to drag Hastinapur into the sea.

Then there is the story of Samba pretending to be a pregnant woman and duping sages who were visiting Dwaraka. They sages were not amused and cursed Samba that he would give birth to an iron mace that would be responsible for the end of the Yadu clan.

Must not Krishna’s son be as noble and divine and wise and loving as Krishna? But that is not so. Samba comes with his own personality and his own destiny over which Krishna has no influence. Or does he?

Can we wonder if Samba was a product of his father’s neglect? For was not Krishna spending most of his time with Arjuna and the Pandavas and in the politics of Kuru-kshetra?

There are hardly any stories of Krishna as father. He is friend, philosopher and guide to Arjuna, but the only stories of father and son are of tension, rage and violence.

In conversations about corporates, we often forget about the other half of our lives, the personal one. As more and more people are working 24×7, thanks to Internet, and smart devices, the lines between professional and personal, work and life are getting blurred. In fact, people feel noble when they sacrifice family for work and guilty when they take a holiday to take care of their family.

Family is not seen as achievement. Children are not seen as purpose. They are seen as obligations, duties, by-products of existence, even collateral damage.

We admire leaders who sacrifice family for a ‘larger’ cause. Like freedom fighters who neglect their wives and children. Like business men and entrepreneurs and consultants who spend most of their time in office.

With the rise of feminism, women are also working. Parenting has been outsourced to maids, teachers, computers, videogames and grandparents.

Women who work in the office have not been compensated by their husbands spending more time at home. Instead women are made to feel guilty for not being good mothers. No one questions men for not being good fathers. Eventually, the office wins. Absent parents rationalise how office is more important than the children: we need the money, the children eventually grow up, surely our needs are also important.

Many great Krishnas in the workplace discover that they have nurtured Samba at home: sons who either follow destructive paths as they seek attention, or sons who make their way away from parents, as they have grown used to not having them around. Who wins?

Corporates were supposed to create wealth for the family. Now families are creating only workers for the corporates.

We have many more Krishnas in this generation and maybe many Sambas in the next.

Thought Provoking …

Could sexual relationships be considered a right of the consenting adult partners? Why legal luminaries be peeping toms? Can this be considered on par with satiating one’s appetite for food or knowledge? Why polygamy or polyandry which was not considered as sins in the ancient hindu religion, be illegal now? Even the celebrated social reformers like E Ve Ramasamy Periyar, who was very vocal about individual’s right to quench the sexual thirst, could not make it legal and tow the society to his line of thoughts through his disciples who ruled this state for decades (though they might have adorned this philosophy in their personal life).

social scientists believe that the system of prostitution would ease crimes of violation of modesty of women. Could this be the reason for customs in certain religions which allows polygamy and ease of divorce? Polygamy – because it is a patriarchal society! Had it been matriarchal, then polyandry would have been legalised. But In a society where there is strict social policing, rapes and other crimes against women could be on the rise. It is akin to professing against prohibition!

Having said this, one can easily understand the feverish Social media abuzz with the recent episode of a college professor soliciting sexual favour in return for aiding academic progress in studies. corruption in kinds Is very prevalent at least this part of the country in academic circle, one may not be very surprised with the corruption taking a new avatar – another indication of cultural degradation?

Are we paying dearly for the freedom of speech?

Pleasing Indians to be more nationalistic: While studying Indian history in school days, one was repeatedly told that the foreign invaders resorted to ‘divide and rule’ policy to gain control over India. They were painted as unscrupulous schemers who exploited the simple, trusting and gullible Indians.

It is only at a much later stage that one realised the hollowness of the above assertion. The truth is that we are adept at producing hordes of traitors who revel in India’s ruin. Every victory of the foreign invaders was facilitated by the local collaborators who betrayed their kings for some devious reward or to settle personal scores. No fort was ever conquered without the infidelity of a trusted minister/commander.

Unfortunately, centuries of slavery has taught us nothing. We carry on spawning throngs of people who can stoop down to any level (even imperil national security) for their petty gains. Our leaders, media and intellectuals appear to have a single point agenda: how to generate innovative issues to keep the nation divided and embroiled in petty bickering and internal dissentions; and thereby impede progress and bring a bad name to the country. They abhor India’s rise. Let me elucidate.

First, the leaders: they are the fountainhead of all fissiparous tendencies. For them, vote bank politics take precedence over everything else. One does not have to be a visionary to predict the danger of abetting illegal migration from Bangladesh for garnering votes. But unscrupulous political leaders carry on unconcerned.

One hangs one’s head in shame when political leaders extend their support to a delinquent student leader who seeks destruction of India. Comparing him with martyr Bhagat Singh is by far the most perfidious act.

Perhaps, India is the only country that has an ignominious track record of producing Home Ministers who revelled in shaming the country. One concocted theories of saffron terrorism to please his party bosses. In so doing, he presented a convenient propaganda tool to Pakistan. Another Home Minister did the unthinkable. He declared a terrorist to be innocent in an affidavit to the court. The aim was to ensnare the opposition leaders in a false case. Sadly, India’s intelligence gathering apparatus suffered immense damage in the process.

When a leader declares ‘it’s safer to be a cow than to be a Muslim in India today’, he puts the whole country to shame. The world media flashes such headlines with sinister pleasure. India’s image takes a terrible beating. Just to score a brownie point against the government, he presents a convenient propaganda handle to the hostile forces. How low can a leader stoop!

Recently, a renowned advocate and a former law minister told a TV channel that shouting slogans for the destruction of the country is not debarred in the constitution. According to him, freedom of expression was of paramount importance. Even demand for secession (azadi) was justified. As the interview progressed, one was not only amazed by his perverted reasoning but also shocked to see the brazenness with which he was arguing. Survival of India appeared to be of no concern to him. One wondered if one was watching an Indian or a Pakistani channel.

Secondly, the media personnel: the less said the better. From their conduct, it appears that many of them are foreign plants and India means little to them. When a leading media house invited a vicious and remorseless enemy like General Pervez Musharraf and groveled before him, it marked the lowest depths of shamelessness to which journalism could sink. Instead of castigating him for the Kargil war, he was treated as a peace loving guest.

Both the electronic and the print media never report ‘positives’ about the country. Ugly India sells (a la ‘Slumdog Millionaire’); and not progressive India. Remember how a TV reporter failed to digest the popularity of Modi in the US and tried to incite the crowd with provocative remarks. But then they get paid to demean India, and not to extol it.

Immense damage is also being inflicted on the unity of the country by the media through its Machiavellian and skewed reporting. Every news item is deliberately reported with a religious, caste or creed slant – ‘a dalit girl molested in a Delhi bus’ (as if other women are not molested in Delhi buses) or ‘church guard killed’ (in reality an argument between two security guards had turned violent) or ‘Muslim driver runs over a boy’ (as if his being a Muslim is of any relevance). Recently, in a case of cattle stealing, a leading newspaper could not resist the temptation to add that ‘one of the five thieves is learnt to have had connections with a cow protection group in the past’. How cunningly, a simply case of robbery was given a communal taint.

Petty vandals are given the coverage befitting a mass leader. It was obnoxious to see two TV channels airing their interviews with a student leader charged with sedition. The worst was the indulgent demeanour of the TV anchors; as if a national hero was being eulogized. The interviews were repeatedly telecast at prime time. Did these channels think of interviewing war heroes or martyrs’ families? Forget it; that would have been a pro-India act and that is an act of sacrilege for them.

Thirdly, the self-proclaimed secular intelligentsia: it has done the maximum damage to India’s prestige and standing. Some of them appear to be fifth columnists masquerading as progressive intellectuals. In which country of the world would the intelligentsia write to the US government not to receive their Prime Minister? Honestly, it is simply loathsome: duly elected representative of 1.25 billion Indians being subjected to indignities by a shameless bunch of foreign-educated and foreign-paid anti-national elements. Unfortunately, their protests get huge publicity abroad, thereby undermining all efforts to raise India’s standing in the world forum.

It can be said with certainty that the well-orchestrated campaign of intolerance was totally malicious in intent. The sole objective was to stall all progressive reforms by tarnishing the image of the government. How else can anti-nationalism be defined? As expected, having dented India’s reputation, sold-out media chose to ignore the true facts as they emerged.

Hundreds of Christians, led by the church leaders, marched in protest on the roads of Delhi against the alleged vandalism of churches and a theft in a Christian school. Routine cases of petty crimes were cited to suggest an anti-minority conspiracy. They ensured extensive coverage of their protests by the foreign and Indian media, thereby damaging India’s secular image. Foreign channels are only too eager to shame India. Unwisely, even Obama got carried away with his uncalled for advice, losing considerable goodwill in India. Reportedly, he said so on the prodding of an Indian leader.

Soldiers and the national symbols: the national flag, the national anthem and the national salutations are representative of a country’s national identity and pride. They symbolize ancient heritage, current challenges and future aspirations. For soldiers, their sanctity is incontestable.

Thousands of soldiers have sacrificed their lives to plant our tricolour on the enemy strongholds, thereby earning the ultimate honour of having their bodies draped in the national flag.

Notes of the national anthem make every soldier get goose pimples. The response is instantaneous and the effect is electrifying. Even in their homes, they stand up with their families when the national anthem is played on TV during Independence/Republic Day ceremonies.

Similarly, national salutations like ‘Hindustan Zindabad’, ‘Jai Hind’ and ‘Bharat Mata Ki Jai’ make adrenalin surge through their bodies. The salutations act as a rallying call to inspire the soldiers for the ultimate sacrifice. All military functions conclude with full-throated renditions of ‘Bharat Mata Ki Jai’.

Therefore, the current controversy regarding national salutations is highly painful to the soldiers. They fail to understand as to how an Indian can have difficulty in hailing the country. How can ‘Bharat Mata Ki Jai’ be assigned religious overtones.

Finally: history stands testimony to the fact that a nation infested with the virus of treachery, deceitfulness and perfidy has always been an easy prey for foreign subjugation. No one knows this bitter truth better than India. Yet, our leaders, media and intelligentsia keep dis-crediting and harming the country through their seditious utterances and activities. Under the garb of freedom of speech, they support those felonious speakers who vow not to rest till India is destroyed.

When Paris was hit by the terrorist attacks, the whole country gave a unified response. Compare it with our Batla House encounter against Indian Mujahdeen where two terrorists were killed and two arrested. A brave police officer lost his life. Yet, many seditious elements had the impudence to term the encounter to be ‘fake’.

Therefore, the mystery remains unsolved. Why does India continue to produce so many Jaichand and Mir Jafars? Is India a cursed nation or is treachery a part of our DNA? One wonders.