Boredom Blues

What leads to boredom?

Some possible reasons could be,

Engaging in the same tasks repeatedly or a predictable routine that fails to challenge the brain, leading to feelings of disinterest and dullness.

Activities that do not provide enough mental engagement or a sense of challenge can make it difficult to focus on the job and lead to boredom.

Being forced to do something that are uninteresting or pointless, like waiting for the bus or train or being stuck in a boring movie would cause boredom.

Feeling powerless or unable to make choices about the activities or environment can heighten boredom.

These days addiction to social media could be a sign of boredom though many would argue it is an escape route!

Would it lead to mental illness?

Continued boredom leads to depression or anxiety; this can lead to not just mental but even physical health issues. To escape from boredom, some would resort to stimulants such as casinos, alcohol and narcotic drugs or sometimes even indulging in violence and unnatural sex. Kleptomania could be one such outlet for millionaires! This explains the common observation that those who built business empires through hard-work could be misers and teetotallers, while their wards invariably would be spendthrifts and drug addicts! They escape easily from boredom with such thrills!

A healthy mind seeks challenge. Learning new skills, reading, solving puzzles, going outdoors, connecting with people which antidote boredom.

It is paradoxical that not only an idle mind breeds boredom but even arduous monotonous tasks lead to the same fate.

In every culture, there are festivals which are designed to break the boredom – with exotic cuisines, social gatherings, community games etc., The celebrations are noisy and polluting and may be detrimental to public health but they serve as outlets do break boredom!

It is astonishingly true that yogic practice trains the mind to be in tranquility that would bring mental peace and bliss! Essentially it tunes the mind to be away from boredom inspite of apparent monotony of being idle!

In modern democracy, elections are a way to break the boredom! Chaos, rallies, fist fights, noise etc., being part, especially in India. Politicians such as Trump, Rahul add flavour to make everyday-news interesting, lively and a circuit breaker for boredom!

Suppose India is devoid of such lawlessness, disorderliness and say nothing to complain about, would it not result in boredom? So, the presence of limited measure of such evils is indeed welcome for a healthy living!!!

So don’t yearn for emigrating to peaceful countries! A vibrant and chaotic India is heaven for ensuring your mental health!!

Growth Story of Two Asian economic Giants

The story of economic resurgence of two most populous nations in Asia, China and India, is indeed interesting. Both were ruling the world not long before Industrial Revolution. But when west colonising most of the world over hundred years and filled their coffers ruthlessly, these two became poverty stricken. They began rewriting their history since 1947. Their journey started almost at the same time: People’s Republic of China (PRC) was founded in 1949, almost the same year independent when India was born. Both adopted socialist pattern of governance, China embraced communism while India democratic socialism.

With the end of Mao rule in 1978, China has been transitioning from a socialist economy to a mixed economy. Though Nixon-Kissinger administration began to make peace with the world’s most populous country, that is China in 1970 during Mao’s regime, it was only Deng Xiaoping, the chief architect, who built bridges with that opened up the country to the world economy. Beginning in 1978 and running through 2007, was the golden period – China’s economy grew by 10% annually and per capita income increased tenfold. Thereafter until Covid struck the world, it had an annual growth rate of 6 to 7%. This sustained high growth rate for well over four decades, propelled the country from an impoverished status to world’s 5th largest economy in 2005 and to the second position in 2009.

In contrast, india struggled in its growth till about 1991. With a slew of economic reforms starting from Narasimha Rao – Manmohan Singh regime, it grew annually at close to 7% and gained in economic stature and became the tenth in 2012 and shot to the 5th position in 2022.

China’s development strategy is its Great Leap Forward program which aimed at the high-scale industrialization of the economy. China relied on manufacturing sector for its sustained growth with west’s investment and China’s cheap labour. This was a win-win situation which kept the inflation under check in the west with cheap Chinese imports while China’s economy grew. The bilateral trade between west and China soared which was responsible for China’s present economic stature.

Though till recently India relied mainly on its service sector for exports, manufacturing got a push with Make In India initiatives in Modi’s regime. Phenomenal Investment in infrastructure and policy framework provided the needed fillip to become an attractive destination of not only foreign entrepreneurs but Indian startups too!

The top five economies as of today are, USA, China, Japan, Germany and India. Projections indicate that India is poised to surpass Japan and Germany, positioning itself as the world’s third-largest economy by 2027. But it is still far behind China. India’s $3.5 trillion economy is still dwarfed by the $17.8 trillion behemoth, that is China, and economists say it would take a lifetime to catch up.

But there is another side to this dismal projection. Some prophecise that the so-called ‘miracle’ phase of China’s expansion is now in the past as property crisis coupled with growing Western concerns over China’s dominance of supply chains and advances in sensitive technologies. Off late, the GDP growth rate is cooled and is only at a modest 3 to 4%.

There is a strong push from the west to decouple from China which would create a favourable climate for India. China is considered as an adversary not as a trade partner anymore. West fears that China’s state protection of private sector would unfairly affect the export market of the west. Not just that – there is a fear of state sponsored industrial espionage both in technology and in national security. Though the Trump’s Republican administration laid down several trade restrictions, even the democratic Biden administration pursued the same path. The case of bans on Huawei and ZTE with Japan, South Korea and Taiwan alongside are a few glaring examples. This bipartisan trend is likely to continue for some more time. Though it is too early to conclude whether such bans would fructify into taming the dragon, it would favourably affect Indian economy. India is considered a docile market place to shift manufacturing bases out of china! Though it is happening, it is taking off only sporadically!

In Bloomberg Economics’s base case scenario, India’s economy will accelerate to 9% by the end of the decade, while China slows to 3.5%. That puts India on course to overtake China as the world’s biggest growth driver by 2028. Even in the most pessimistic scenario — in line with the IMF’s projections for the next five years in which growth stays below 6.5% — India overtakes China in 2037!

Would india make hay when the sun shines?

Is there another language like Sanskrit?

Have you ever faced an embarrassment when narrating skits, instead of being instantaneously understood and laughed, getting bust when the listener asks for explanation! Poetry is of the same genre and for only quick witted. The task is much more difficult if it is not from one’s mother tongue – it is a Herculean task to detail the nuances. Let me try to do the near impossible!

One classic example of such works in Sanskrit is Seetha Ravana Sampada Jari written by Rama Sastri in 1896. This composition of 100 or so verses is essentially the story of Ramayana but the highlight is conversation between Seetha and Ravana at Asoka Vana. This fascinating scene is choreographed as observed by Hanuman hiding in the trees and narrating it to Rama on his return. This section has 59 slokas of four stanza each. In each sloka the first three lines are by Ravana coaxing Seetha with his greatness and valour and how easily Rama would be defeated in a war. Seetha in the last line would reply by just saying to repeat whatever he said by replacing either with or removing or changing one or two letters or Akshara. The whole meaning would get reversed as one of praise of Rama and chiding Ravana.

Sanskrit as a language has many facets of pliability and one of them is ‘Chitra Kavi’. This is composed as though it is a painting with some interplay of letters or syllables. One way could be that the meaning of one stanza is changed by either omitting or replacing or adding another letter at some appropriate place that could be embedded in the next stanza. English may not be as pliable as this. This could be explained in Tamil as follows:

ரங்கஸ்வாமி என்று ஒருத்தன். ‘ரங்கு’ என்று கூப்பிடுவது. “உன் பேருக்கு முன்னாடி ஒரு ‘கு’ சேர்த்துக்கோ” என்றால்? ஒரு எழுத்தைச் சேர்ப்பதால் அர்த்த விபரீதம்!

அதே போல், “எனக்கு ரொம்ப புத்தி ஜாஸ்தி” என்று ஒருத்தன் சொல்கிறான். இன்னொருத்தன், “ஜா-வுக்குப் பதில் ‘நா’ போட்டுக்கோ!” என்று கிண்டல் பண்ணுகிறான். என்ன ஆகும்? “புத்தி நாஸ்தி” என்றாகிவிடுமல்லவா? நாஸ்தி என்றால் இல்லை என்று பொருள். ஒரு எழுத்துக்குப் பதில் இன்னொன்றைப் போடுவதில் அர்த்தம் அடியோடு மாறிவிடுவதற்கு இது எடுத்துக்காட்டு.

“ஓம் நமோ நாராயணாய” விலிருந்து ‘ரா’ வை எடுத்துவிட்டால், “ஓம் நமோ நாயணாய” தானே? ‘நாயணாய’ என்றால் ‘மார்க்கமில்லாதவனுக்கு’ என்று அர்த்தம். ‘நாராயணனுக்கு நமஸ்காரம்’ என்றிருப்பதே விபரீதமாக மாறி, ‘வழி தெரியாதவனுக்கு நமஸ்காரம்’ என்றாகிவிடும்! ‘நம: சிவாய’ வில் ‘ம’வை நீக்கிவிட்டால், ‘நசிவாய’ என்றாகிவிடும். ‘சிவனுக்கு இல்லை’ என்ற விபரீத அர்த்தம் ஏற்பட்டுவிடும்! இவை ஒரு எழுத்தை எடுப்பதால் அர்த்தம் மாறுவதற்கு உதாரணங்கள்.

It might be difficult to express the joy when I was fortunate to read and understand some of the slokas. I realised that it is all the more difficult to bring out the beauty of this work in words and share with others!

Enjoy one sample in this video clip.

For those of you who are proficient in Sanskrit can access the full work too.

Continue reading →

Tryst with Death

How would you like to die?

Does the word ‘death’ not send tremors to most of us? Since time immemorial, man would strive to do anything to ward off death – be it ‘a magic potion – elixir of life’ or religious rites to please the god of death. Rig Veda advocates a prayer to Lord Shiva – mrithyanjaya mantra, that can protect one from death. It is believed to stop premature deaths, or at best ward off the fear of death! There are citations in epics where Lord Shiva himself revealed this mantra to his disciples: Markandeya, sukrachaya and Rishi Vasishta. One who does not die is called a Chiranjeevi. There are six more Chiranjeevis as per Hindu mythology: Hanuman, Parashurama, Vibhushan, Aswathama, Mahabali and Kripacharya. Though ‘chranjeevi’, lives for ever, one can consider himself so, after having lived for over a hundred years in the present day of evolutionary autonomy coupled with progress in various facets of medical field. The life expectancy otherwise being a little over 70 years in most of the developed societies of the world.

Is living that long a boon or bane?

As people age, they are much more likely to develop degenerative conditions that could lead to a lower quality of life. Crucially, strategies to promote healthy ageing may not only ease the burdens on society, but help to ensure that our longer lives are better lives – even in a philosophical sense. As the population continues to age, we will need to make important and potentially difficult choices about how we want to care for the elderly. Sometimes it might be better for us to die earlier than we otherwise might have, if doing so is more consistent with the “life story” we wanted for ourselves – for example, being active and independent throughout our lives. Else life then becomes a pain rather than pleasurable. But even then, the very thought of Death is scaring – as dying is not easy.

But terminally ill also may dwell on such thoughts!

Though the impact of sudden death is terrible, it is extremely painful to watch the sufferings of terminal ills. More so to the kith and kin. Even the philosophically balanced person would be extremely disturbed if the ‘expiry date’ is known! For example those who are terminally ill, their days are counted but not sure whether it is months or years. In such cases, the life expectancy statistics are just numbers that are not useful to those suffering. Oncologists are often reluctant to discuss life-expectancy estimates with their patients because of concerns about their inaccuracy and limited evidence regarding benefits. Those are really blessed who do not know the ‘secret’ – ignorance is bliss!

Though there were several writers who wrote about the mental tribulations of the kith and kins when the ‘death’ was at the doorstep, the recent one by Dr Paul Kalanidhi, ‘while breath becomes air’ depicts the resolution to face the reality with determination and grace! After years of hard work, when he was about to reach his cherished goal of qualified neurosurgeon, he was struck with lung cancer. In this book, written in his twilight years of less than two years from the knowledge of his impending death, he beautifully depicts the mental tribulations of all close to him, most of them doctors in their own right. With so much of plans to accomplish in life, when death suddenly stares at him, he and his wife settle down to face the reality and plan for the small ‘left over’ life. It needs immense guts to live the ‘remnant’ life with grit.

On the other hand, sudden death, say due to massive heart attack or by an accident, though is extremely painful, is on an entirely different plane, compared to the slow death.

Coming to the life of ‘non-Chiranjeevis’, the normal mortals – most of them age ‘gracefully’. As one ages the expectations of ‘left over’ remnant life depends on the quality of life or the their present status of health. The wish reduces – accordingly one plans ‘the future’ – in sixties it may be for a decade at best, while in nineties, even if you wake up healthy, you should be happy – you live for the day! One should be aware of fragility of life, though! I am not talking of life of ‘real chiranjeevis’ living after scoring a century.

Think of the plight of terminally ill patients, when the doctor first pronounces the prognosis. They invariably utter – ‘God, why me? What have I done for the hell to befall on me?’. But the fact of life is, if such thing can happen to anybody, then why not you. There are diseases with extremely rare even in productive age group who are commonly with robust health – But it is not absolute zero occurrence. How many can simply accept that as one’s fate? Yes, it is a fact that all are mortals, but knowing when you are going to die or the death is not far away, is extremely sickening! The fateful day being a secret to many, is indeed a blessing in disguise!

Even if you have not sinned, you may not be totally risk free! The oft quoted adages like வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான், as you sow so you reap, is to keep the morally weak not to sin. But in day to day life, do you really see its happening that way? No. One sows for others to reap! The adage is pronounced only to heal your afflicted wounds – to curse others who are harming – to vent out your helplessness!

I am amazed at our elders often putting a prefix while pronouncing any plans – ‘பொழைச்சுக்கிடந்தா நாளைக்கு ஊருக்கு போகலாம்’! This roughly translates to ‘will go to town, if at all we are alive’ – what a prophetic statement? They have understood that life is uncertain. If at all one plans, be certain that there would be ‘uncertainty that can’t be planned’!

In the Indian epic ‘Mahabharata’, there comes an encounter with ‘yaksha’. The eldest of the Pandavas is asked by the yaksha several questions and one of them is on this present topic – ‘who is the most ignorant fool?’ Dharmaraj answers ‘those who think they would not be dying even after being witness to many of the deaths around’! This phenomenon called ‘death’ could not have been philosophically explained better!

But taking the life as it is even while being terminally ill and suffer in silence, require moral strength which only a few possess. King Parikshit on knowing he is left with only a week to live, listened to ‘Bhagavatham’ for a blissful demise!

தேர்ந்த ஆன்மீகவாதிகள் நாளையும் நேரத்தையும் குறித்து கொடுத்துவிட்டு அந்த நாளில் சமாதி அடைவதாக கேள்விப்படுகிறோம். அது அவர்கள் தவத்தினால் கிடைத்த வரம். அது போல் எதுவும் அறியாதவர்களுக்கு மரணகாலத்தை மறைத்து வைப்பது இறைவன் கொடுப்பினை.
அதுவும் இருக்கும்வரை (ஓரளவுக்காவது) பிறருக்கு துன்பம் தராமல் இருப்பதும் கொடுப்பினை. அது இயற்கையாக நிகழ்வதும் கொடுப்பினை. நோய் என்று வந்து வாழ்கையே சுமை என்னும்போது மரணமே கொடுப்பினை. அனைத்துக்கும் ஆண்டவன் அருள் வேண்டும்.

Is there any other way to get mental peace for ‘agnostics’ in this predicament?

Amazing Literary Skills of Sages

Nataraja Charana Shringara Rahita is a sanskrit hymn by Sage Patanjali, the author and compiler of the famous yogasutra. It has ten verses and those of you who hear the chanting would be enthralled at the rhythm and beauty of the composition, language being not a barrier!

Once upon a time, as the story of the origin of the hymn goes, Nandi, Shiva’s carrier would not allow Patanjali Muni (who himself does not have legs) to have Darshan of the Lord Shiva (Nataraja of Chidambaram). In order to reach Lord Shiva, Patanjali, with his mastery over grammatical forms, spontaneously composed this prayer in praise of the Lord without using any extended (‘dIrgham’) syllable, (without ‘charaNa’ and ‘shRi Nga’, that is, leg and horn) to tease Nandi.

Shiva was quickly pleased, gave Darshan to the devotee, and danced to the lilting tune of this song. The place where this incidence is said to have happened is Chidambaram, the holy abode of the ‘cosmic dancer’!

A sample verse, one of the ten, is reproduced for those who can decipher the lyrics with no ‘leg or horn – the rest are on similar lines!

सदञ्चित-मुदञ्चित निकुञ्चितपदं झलझलञ्चलित मञ्जुकटकं

पतञ्जलि दृगञ्जन-मनञ्जनं अचञ्चलपदं जनन भञ्जनकरम् ।

कदम्बरुचि-मम्बरवसं परम-मम्बुद कदम्बक विडम्बक गलं

चिदम्बुदमणिं बुध हृदम्बुजरविं पर चिदम्बर नटं हृदि भज ॥ (१)

Revered piety apart, one would be left dumb stuck at the literary skills of our ancient sages!

One may listen to the full verse sung with beautiful rhythmical beats!

Who says India is weak?

How could india launch and manage such a massive COVID vaccination program successfully, safely and effectively? – with its sheer size and mind boggling terrains! This is yet another mystery in this pandemic saga, that is receding fast in this country while not exhausting its steam elsewhere!

Things don’t happen by luck but by meticulous planning of ‘nuts and bolts’ – pleasurable gains only after pains!

It is indeed very gratifying that the government, not only was relentlessly working to ramp up the then near-zero medical infrastructure to manage the pandemic during its ravaging period of June-oct 2020, but was also meticulously preparing for the immunisation program on the sidelines. No doubt these efforts culminated in the smooth launch in mid Jan 2021, that within a fortnight of emergency use approval, vaccines reached every nook and corner of the country. Nearly a crore of its population getting the ‘jabs’ in just over a month. It is Indeed a very smooth roll out!

In a democratic governance, when things work out smoothly, nobody would even take notice off. But would shrill at the top of their voice, from their roof tops, had there been any glitch. That is the way of life in India!

India’s covid saga has become a showcase story in the history of this deadly pandemic – not even its arch adversaries would disagree. It is only fair to complement the Herculean job that is well done. Even in the prevailing air of vaccine reluctance, there is no doubt that the Indian covid immunisation program will succeed. It could be slightly better its usual ‘Hindu’ rate of growth but without much of pain since the pandemic itself is into its receding phase!

Wouldn’t be interesting to note that China encroached Indian territory in April 2020 that climaxed into a serious eyeball to eyeball standoff at the borders since then. India had thus problems on two fronts. China perhaps timed it for a kill as it considered India would be weaker since it was struggling to handle the wraths of the pandemic. Much to its chagrin, India displayed great grit and came out successfully on both the fronts – not only the pandemic within is receding, but also the Chinese virus at the border too is on its retreat!

Wouldn’t you now at least accept that india is strong? – indeed it is! Just sit back and smile – good old days are here again!

https://fb.watch/3GnhiDPVib/

1000 ஆண்டுகளாக கட்டப்பட்ட ஆலயமா…

இணையத்தில் கிடைத்த பிரமிக்க வைக்கும ஒரு தகவல். காப்புரிமை சட்டதுக்கு உட்படாத காரணத்தால் இந்த பதிவு சாத்தியமாகிறது. 24 ஏக்கர் பரப்பளவில் 1000 ஆண்டுகளாக கட்டப்பட்ட ஆலயம் இந்த திருவண்ணாமலை அருணாசலேஸ்வரர் ஆலயம். தென்னந்தியாவில் இதைப்போல் பிரம்மாண்டமான கோயில்களுக்கு பஞ்சமே இல்லை, ஒவ்வொரு கோயிலுக்கும் இப்படி ஒரு வரலாறு இருக்குமோ? பிரமிக்க வைக்கும் இந்த கட்டுமானம், நமக்கு மிகவும் பெருமையையும் சேர்க்கிறது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

கல்வெட்டுகள் கடந்த காலத்தைக்காட்டும் கண்ணாடி. திருவண்ணாமலை அருணாசலேஸ்வரர் ஆலயத்தில் நூற்றுக்கணக்கான கல்வெட்டுகள் உள்ளன. தமிழ், சமஸ்கிருதம், கன்னடம் ஆகிய மொழிகளில் இந்த கல்வெட்டுகள் உள்ளன. இந்த கல்வெட்டுகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு கதை சொல்வதாக உள்ளன. திருவண்ணாமலை ஆலயத்தின் சிறப்புகள், ரகசியங்களில் பெரும்பாலானவை இந்த கல்வெட்டுகளில் இருந்துதான் வெளி உலகுக்கு தெரிய வந்தன. அது மட்டுமல்ல, திருவண்ணாமலை ஆலயம் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக கட்டப்பட்ட ஒன்று என்ற தகவலும் கல்வெட்டுகள் மூலம்தான் நமக்கு தெரிந்துள்ளது. இத்தனைக்கும் அங்குள்ள பல நூறு கல்வெட்டுகளில் 119 கல்வெட்டுகள்தான் இதுவரை ஆராயப்பட்டுள்ளன. மொத்த கல்வெட்டுகளையும் ஆய்வு செய்தால் ஆச்சரியமூட்டும் மேலும் ஏராளமான தகவல்கள், ரகசியங்கள் வெளிவர வாய்ப்புள்ளது. பல்லவர் காலத்து சாசனங்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவையும் கிடைத்து இருந்தால் அண்ணாமலையார் ஆலயத்தின் பழமை சிறப்புகள், நமக்கு மேலும் அதிக அளவில் துல்லியமாக கிடைத்திருக்கும். சங்கநாட்டு மன்னன், காலச்சூரி மன்னன் ஆகியோரும் திருவண்ணாமலையார் அருளை கேள்விப்பட்டு நிறைய பொன்னும், பொருட்களையும் தானமாக கொடுத்துள்ளனர். இந்த கல்வெட்டுகளில் இருந்து திருவண்ணாமலை ஆலயம் முதலில் எப்படி தோன்றியது, எப்படி வளர்ச்சி பெற்றது, யார்-யாரெல்லாம் கோவிலை கட்டினார்கள் என்ற உண்மை ஆதாரப்பூர்வமாக நமக்கு கிடைத்துள்ளது.

கல்வெட்டு ஆய்வுப்படி பார்த்தால், இதிகாச காலத்தில் மகிழம் மரத்தடியில் ஈசன் சுயம்புலிங்கமாக தோன்றினார் என்று தெரிய வருகிறது. அதனால்தான் திருவண்ணாமலை தலத்தில் மகிழ மரம் தல விருட்சமாக உள்ளது. அடி, முடி காண முடியாதபடி, ஆக்ரோஷமாக, தீப்பிழம்பாக நின்ற ஈசன் மனம் குளிர்ந்து மலையாக மாறியபோது அவரிடம் விஷ்ணுவும், பிரம்மாவும், “இவ்வளவு பெரிய மலையாக இருந்தால் எப்படி மாலை போட முடியும்? எப்படி அபிஷேகம் செய்ய முடியும்?” என்று கேட்டனர். இதைத் தொடர்ந்தே ஈசன், மலையடி வாரத்தில் சுயம்பு லிங்கமாகத் தோன்றியதாகத் தல புராணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் மகிழ மரத்தடியில் சுயம்பு லிங்கம் சிறு மண்சுவர் கோவிலாக இருந்தது. 4-ம் நூற்றாண்டில் கருவறை, செங்கல்லால் கட்டப்பட்டது. 5-ம் நூற்றாண்டில் அது சிறு ஆலயமாக மேம்பட்டது. 6, 7, 8-ம் நூற்றாண்டுகளில் திருஞான சம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் ஆகிய நால்வராலும் அண்ணாமலையார் பாடப் பெற்றார். அப்படி பாடப் பெற்றபோது கூட அண்ணாமலையார் செங்கல் கருவறையில்தான் இருந்தார். ஆலயமும் ஒரே ஒரு அறையுடன் இருந்தது. 9 ம் நூற்றாண்டில் சோழப் பேரரசு செல்வாக்கு பெற்ற போது, திருவண்ணாமலை ஆலயம் மாற்றம் பெறத் தொடங்கியது. 817-ம் ஆண்டு முதலாம் ஆதித்ய சோழ மன்னன் செங்கல் கருவறையை அகற்றி விட்டு கருங்கல்லால் ஆன கருவறையைக் கட்டினார். பிறகு ஒரு காலக்கட்டத்தில் அந்த கருவறை மகிழ மரத்தடியில் இருந்து தற்போதைய இடத்துக்கு மாறியது. 10-ம் நூற்றாண்டில் கருவறையைச் சுற்றி முதல் மற்றும் இரண்டாம் பிரகாரங்கள் கட்டப்பட்டன. சோழ மன்னர்களின் வாரிசுகள்தான் இந்த பிரகாரங்களைக் கட்டினார்கள். அப்போதே திருவண்ணாமலை ஆலயம் விரிவடையத் தொடங்கி இருந்தது. 11-ம் நூற்றாண்டில் கோபுரங்கள் எழத் தொடங்கின. முதலாம் ராஜேந்திரச் சோழன் கொடி மர ரிஷி கோபுரத்தையும் சுற்றுச் சுவர்களையும் கட்டினான்.

1063-ம் ஆண்டு வீரராஜேந்திர சோழ மன்னனால் கிளிக்கோபுரம் கட்டப்பட்டது. இதனால் திருவண்ணாமலை ஆலயம் கம்பீரம் பெறத் தொடங்கியது. 12-ம் நூற்றாண்டில் மூன்றாம் குலோத்துங்கச் சோழ மன்னர் உண்ணாமலை அம்மனுக்கு தனி சன்னதி கட்டினார். 13-ம் நூற்றாண்டில் சிறு, சிறு சன்னதிகள் உருவானது. சோழ மன்னரிடம் குறுநில மன்னராக இருந்த பல்லவராஜா, கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆகியோர் இந்த சன்னதிகளைக் கட்டினார்கள். அதோடு ஏராளமான நகைகளையும் திருவண்ணாமலை கோவிலுக்கு அவர்கள் வாரி, வாரி வழங்கினார்கள். 14-ம் நூற்றாண்டு திருவண்ணாமலை ஆலயத்துக்கு மிக முக்கியமான காலக்கட்டமாகும். அந்த நூற்றாண்டில்தான் வடக்கு, தெற்கு, மேற்கு பகுதிகளில் கோபுரங்கள் கட்டப்பட்டன. 1340-ம் ஆண்டு முதல் 1374-ம் ஆண்டுக்குள் இந்த மூன்று கோபுரங்களும் கட்டப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. ஹொய்சாள மன்னர் வீரவல்லாளன் இந்த திருப்பணிகளைச் செய்தார். 15-ம் நூற்றாண்டில் திருவண்ணாமலை ஆலயத்துக்கு நிறைய பேர் தானமாக நிலங்களை எழுதி வைத்தார்கள். திருவண்ணாமலை ஆலயம் பொருளாதாரத்தில் மேம்பாடு பெற்றது இந்த நூற்றாண்டில்தான். 16-ம் நூற்றாண்டில் விஜய நகர பேரரசர் கிருஷ்ண தேவராயருக்கு, திருவண்ணாமலை கோவில் மிக, மிக பிடித்து போய் விட்டது. திருவண்ணாமலை ஆலயத்தை மிகப்பெரிய ஆலயமாக மாற்றி அமைத்த பெருமைக்கு சொந்தக்காரர் அவர்தான். அவர் மற்ற மன்னர்கள் போல ஏதோ ஒன்றிரண்டு திருப்பணிகள் மட்டும் செய்யவில்லை. இருபது பெரிய திருப்பணிகளை செய்தார். அந்த திருப்பணிகள் ஒவ்வொன்றும் இன்றும் திருவண்ணாமலையில் கிருஷ்ண தேவராயரை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. 217 அடி உயரத்தில் கம்பீரமாக ஓங்கி உயர்ந்து நிற்கும் கிழக்கு ராஜகோபுரம், சிவகங்கை தீர்த்தக்குளம், ஆயிரம் கால் மண்டபம், இந்திர விமானம், விநாயகர் தேர் திருமலைத்தேவி அம்மன் சமுத்திரம் என்ற நீர்நிலை, ஏழாம் திருநாள் மண்டபம், சன்னதியில் உள்ள 2 கதவுகள், வாயில் கால்களுக்கு தங்க முலாம் பூசியது, உண்ணாமுலை அம்மன் ஆலய வாயில் கால்கள், கதவுக்கு தங்க முலாம் பூசியது, உண்ணாமுலை அம்மன் சன்னதிக்கு முன் ஆராஅமுதக்கிணறு வெட்டியது, அண்ணாமலையார்க்கும் உண்ணாமுலை அம்மனுக்கும் “கிருஷ்ணராயன்” என்ற பெயரில் பதக்கம் செய்து கொடுத்தது, நாகாபரணம், பொற்சிலை, வெள்ளிக்குடங்கள் ஆகியவை கிருஷ்ண தேவராயரின் முக்கிய திருப்பணிகளில் சில. 1529-ல் கிருஷ்ண தேவராயரின் ஆட்சி நிறைவு பெற்றதைத் தொடர்ந்து, தஞ்சை மன்னர் செவ்வப்ப நாயக்கர், கிழக்கு ராஜகோபுரத்தை 1590-ல் கட்டி முடித்தார். இதற்கிடையே குறுநில மன்னர்களும், சிவனடியார்களும் சிறு, சிறு கோபுரங்களைக் கட்டினார்கள். பே கோபுரம், அம்மணியம்மாள் கோபுரம், திருமஞ்சன கோபுரம், வல்லாள மகாராஜ கோபுரம் ஆகியவை அதில் குறிப்பிடத்தக்கவை. இன்று 9 கோபுரங்களுடன் திருவண்ணாமலை ஆலயம் அழகுற காட்சியளிக்கிறது.

கோபுரங்கள் அனைத்தும் 1370-ல் கட்டத் தொடங்கப்பட்டு 1590-ம் ஆண்டில் முடிக்கப்பட்டுள்ளது. கோபுரங்கள் கட்டி முடிக்கவே சுமார் 220 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டுள்ளது. இந்த அடிப்படையில்தான் ஆலயத்தின் மொத்த கட்டமைப்பும் கட்டிமுடிக்க சுமார் 1000 ஆண்டுகள் ஆகி இருப்பது கல்வெட்டுகள் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மன்னர்கள் மட்டுமல்ல… மகாராணிகள், இளவரசர்கள், இளவரசிகள், சிற்றரசர்கள், ஜமீன்தார்கள், பிரபுக்கள், அரசு பிரதிநிதிகள், சித்தர்களும் இந்த ஆலயத்தின் திருப்பணிகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளனர். சோழ, பாண்டிய, பல்லவ, ஹொய்சாள, சம்புவராய, விஜயநகர, தஞ்சை மன்னர்கள் போட்டி போட்டு செய்த திருப்பணிகள்தான் திருவண்ணாமலை தலத்தை நோக்கி மக்கள் அலை, அலையாக வர உதவி செய்தது.

14-ம் நூற்றாண்டில் இருந்து 17-ம் நூற்றாண்டு வரை திருவண்ணாமலை நகரம் பல்வேறு போர்களை சந்ததித்தது. என்றாலும் அண்ணாமலையார் அருளால் இடையிடையே திருப்பணிகளும் நடந்தது.

கடந்த சுமார் 150 ஆண்டுகளாக நகரத்தார் செய்து வரும் பல்வேறு திருப்பணிகள் மகத்தானது. சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் திருவண்ணாமலையில் குடியேறினார்கள். மன்னராட்சி முடிவுக்கு வந்த பிறகு திருவண்ணாமலை ஆலயத்தில் மாபெரும் திருப்பணிகள் செய்த பெருமையும், சிறப்பும் நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார்க்கு உண்டு. 1179-ம் ஆண்டு கட்டப்பட்ட உண்ணாமுலை அம்மன் ஆலயத்தை முழுமையாக அகற்றி விட்டு புதிய சன்னதியை நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார்தான் கட்டி கொடுத்தனர். அது மட்டுமின்றி இத்திருக்கோவிலை முழுமையாக திருப்பணி செய்து 12.06-1903, 4-6-1944, 4-4-1976 ஆகிய ஆண்டுகளில் கும்பாபிஷேகம் நடத்தி வைத்த புண்ணியமும் நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார்களுக்கே சாரும்.

மன்னர்களில் கிருஷ்ண தேவராயரும், பல்லவ மன்னன் கோப்பெருஞ் சிங்கனும் செய்த திருப்பணிகள் அளவிட முடியாதது. இன்று நாம் திருவண்ணாமலை ஆலயத்தை வியந்து, வியந்து பார்க்கிறோம் என்றால் அதற்கு இந்த இரு மன்னர்களிடம் இருந்த அண்ணாமலையார் மீதான பக்தியே காரணமாகும். எத்தனையோ மன்னர்கள் திருப்பணி செய்துள்ள போதிலும் வல்லாள மகாராஜா மீது அண்ணாமலையாருக்கு தனிப்பட்ட முறையில் பாசம் அதிகம் இருந்தது. அதற்கு காரணம் வல்லாள மகாராஜா வாரிசு எதுவும் இல்லாமல் தவித்ததுதான். திருவண்ணாமலையை ஆட்சி செய்த அந்த மன்னன் மீது இரக்கப்பட்ட அண்ணாமலையார், அவரை தன் தந்தையாக ஏற்றுக் கொண்டார். அந்த மன்னனின் மகனாக மாறி அற்புதம் செய்தார். அது மட்டுமின்றி வல்லாள மகாராஜா மரணம் அடைந்தபோது, அவருக்கு இறுதிச்சடங்குகள் அண்ணாமலையார் சார்பில் செய்யப்பட்டன. மேலும் ஆண்டு தோறும் வல்லாள மகாராஜாவுக்கு மாசி மாதம் அண்ணாமலையார் திதி கொடுத்து வருகிறார். ஒரு மகன், தன் தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகளை அண்ணாமலையார் செய்து வருகிறார்.

தொழில்நுட்பம் குன்றிய (?) கற்காலத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளில் படைக்கப்பட்ட ஒரு காவியம்தான் இந்த ஆலயம். திராவிட பாரம்பரியத்துக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

Would Gods ever descend to meet the mortals?

It is the auspicious ‘Navarathri’ period now. Celebrating the festival by decorative ‘Golu‘ is the speciality in the South India. Dolls made of pottery depicting various characters are arranged in steps adore the halls of festive homes. Only during the Navarathri times these dolls are taken out of their preserved ‘cages‘. Many of them might have survived several generations in some houses!

Elaborate preparation for Golu might be taxing for the devoted husbands since, the ‘deities’ are to be carefully woken up from their year long slumber in the dusty lofts. It is indeed a daunting task to arouse them from the ‘straws‘ of the packing without any mutilation: even the almighty needs the help of ordinary mortals to protect from any ‘injury’! Of course, the unfortunate ones who might not survive the ordeal, would be giving opportunity for new ones to take their coveted place. This dwindling cottage art of this ‘pottery dolls’ survive on these ‘accidents‘.

Orderly alignment in the steps is not ticklish for the ‘uninformed’ compared to the knowledgeable lots. Incidentally, Gods also may not mind to freely mingle with the mortals of the earth especially during this auspicious period, as the saying goes! Thus it might be earlier to organise them without any rigours of any hierarchical rules: Members of IPL Cricket team could be even seen playing the side of a ‘Dasavathar vishnu‘ unmindful of his miraculous powers!

The day long assiduous effort of ‘Golu’ organisation culminates in the heavenly players finally descending to adorn our drawing room; though it takes a sweaty effort even in this pleasant season of ‘vasantha rhuthu’, it is immense pleasure of tiny tots could be gauged only if one witnesses the joy: My five year old grand daughter, was literally dumb struck to see so many dolls with a wide range of hues lined up in the steps, when the Golu was ultimately unveiled. She was still more ecstatic to locate a lord Ganesha in each of the thirteen steps (save one)!

Long live our cultural traditions. Happy Navarathri to one and all. May the benevolent mother ‘Sakthi‘ shower her blessings for the health and prosperity to all!

Can Poets be Prophetic?

‘வங்கத்தில் ஓடி வரும் நீரின் மிகையால் மையத்து நாடுகளில் பயிர் செய்குவோம்’ Subramania Bharathi wrote this in early 1920’s, with a vision of bringing water from Ganges to Cauvery! I am not aware of this river link being conceptualised earlier! How prophetic he is! Later, The technocrat minister, K L Rao, laid out a blue print for grand river linkages of north and south in the mid 60’s, but did not take off due to political and financial quagmires. Everyone is sceptical now: be it, the farmers of the upper riparian states, who are prepared to weather the risks of massive floods from time than share with their brethren, to the ever ‘green’ environmentalists who never want to take the risk even with the promise of ushering ‘golden era’.

When Modi’s second term team took oath, the omission of representation from the parched southern most state, which outrightly rejected Modi, was glaringly visible. But, the Union minister Nitin Gadkari, with a proven track record on the laying of highways, renewed his assurance to bring water to Tamil Nadu, and promised to link Godavari-Krishna rivers so that Cauvery becomes copious.

“My first job would be to link Godavari and Krishna and this (will) bring water to TamilNadu,” the Tamil Nadu BJP tweeted quoting the Central Minister. “This is what BJP is all about. Even though you reject #TNRejectsBJP, they will do their duty,” the tweet further said.

The Modi baiting Dravidian social media has so far been successful in portraying Modi as anti-Tamil. Only actions on ground would prove otherwise. Would Gadkari keep up his promise? Would the strong DMK contingent in the parliament keep the vigil and ensure prosperity to Tamilnadu, instead of their usual ‘walkout’ strategy?

Politics apart, a statesman is one who foresees the problems and prophetic in handling them. Having put the bets on this team, we, the saner lot, can only hope that better days are ahead of us, if not in our lifetime, at least for the next generation.

A bird in hand is worth two in the bush

Veerappan, the Retired Chief Engineer of Tamil Nadu Public Works Department, is realistic in ‘watering’ down the euphoria of the Godavari-Cauvery river linking project proposed by Union Minister Nitin Gadkari, as an ‘unworkable’ idea, given the prevailing situation not only across the country but around the globe. He says, “Andhra Pradesh, Karnataka, Telangana and Maharashtra would never part with 200 tmc of water to Tamil Nadu at any point of time. Also, Since linking of rivers would affect biodiversity, there would strong opposition to this project from environmentalists and tribals, who would also be affected.”

Considering the mindset of people on this resource that is becoming increasingly scarce, that is reluctance to part with even kith and kin, pragmatic and not utopian solutions can only be dreamed let alone being seriously considered for implementation.

He advices to expedite the irrigation schemes within Tamil Nadu that would meet the water requirements. These include: Athikadavu-Avinashi project to fortify groundwater table (950 crore); diverting surplus (?) water from Mettur dam through Sarabanga-Thirumanimuthar-Ayyaru link canal; diverting Pandiyar river in Nilgiris district to Tamil Nadu limits, since this would provide three tmc of water to the State just at a cost of Rs 50 crore; diverting surplus water from Amaravathi river to Vattamalai Karai reservoir in Tiruppur district, diverting surplus water from Varathamanathi river to Nallathangal rivulet and building a check dam across Ayyaru in Kolli hills to get three tmc of water.

Irrespective of Whether the Godavari-Cauvery link is implemented or not, the schemes suggested by this specialist shall be seriously considered and taken up on war footing if found feasible to quench the thirst of parched Tamilnadu before it turns into a desert.

Water draining into the sea during excess rain fall shall be considered a heinous crime against the society by the future generations and those responsible for the mismanagement shall be brought before the law.

Let us only hope these new proposals are not thwarted by the ever zealous green ‘activists’ who stoke the emotions in the name of ‘dravidian pride‘.

Credits:

1. http://www.newindianexpress.com/states/tamil-nadu/2019/may/30/godavari-cauvery-linking-not-feasible-pwd-ex-chief-engineer-1983570.html