Why should private trains be right on track?

For those who support the idea, the experience of transformation in other transport sectors, speaks. Had roads and skies not been opened for private players, those mode of travels would have continued to remain lackadaisical.

Let us address apprehensions of the naysayers:

The first one is that the private players will fix the prices too high that common people cannot travel anymore by rail. Before the opening of skies for private players, the monopolised prices of Air India never allowed the proliferation of air travel even among upper middle class, let alone the middle classes. Only after the entry of low-cost private airlines, the metamorphosis took place. As a result, domestic air passengers went up from 1.4 crore in 2000 to 13.90 crores in 2018, which is a ten-fold increase. It is left to private train operators to strategise how they will achieve profitability even in the presence of a price war and attracting passengers by giving value for money. To cut the story short, the unprofessional national carrier is on the way out! Why should the experience in rail traffic should be different?

The next apprehension is on the safety and security of passengers while travelling by private trains. Be it the lease trains from the Indian Railway Finance Corporation (IRFC) or bringing state-of-the-art trains which consume less energy and provide a smooth ride even at higher speeds with minimal noise and vibrations, they can operate their trains only after the RDSO certification. The private players may hire drivers from anywhere but only after the certification from the Indian Railways for their fitness to be loco pilots, they would be allowed to steer the trains. The same existing rigours would continue.

The next apprehension is that the existing railway employees will lose their jobs if private trains are introduced. The Indian Railways don’t have excess running staff and hence the question of railwaymen losing their jobs with the introduction of private trains has no basis. On the contrary, the loco pilots and guards who opted either for volunteer retirement or superannuated have no bar in becoming loco pilots in private trains if they are fit enough to do the job.

Competitiveness and professionalism are the hall marks of commercial enterprises worldwide. Perform or perish is the buzz word! It is after all only the innovative and enterprising entrepreneurs who run the world! Don’t cry foul when they make the money for toiling. It is impossible to run State-owned enterprises on commercial terms in the long run as there is no incentive for excellence: where most would contribute only water while you call for ‘milk collection’, thinking anyway others would add milk and the mischievous act could not be reprimanded. It is indeed true that the Marx-model has not survived the test of time!

Indian Railways is owned by the state for historical reasons. It can still co-exist in the new eco system, if it performs! Make a train journey an enjoyable experience! A revolution in this segment is in the offing with a bang…. You may have a more pleasant and responsive TTE or his more dignified equivalent.

Credits:

www.deccanchronicle.com/opinion/op-ed/121019/why-private-trains-may-be-on-the-right-track.html

பெண்மையின் மேன்மையை பறைசாற்றும் நவராத்திரி

பண்டிகைகளால் ஏதாவது நன்மை உண்டா? வீண் செலவுதானா? மேலோட்டமாக பார்த்தால் ஆம் என்று தோன்றினாலும், அறியப்படாத பல பலன்கள் இருப்பது, ஆய்ந்து பார்த்தால்தான் புலப்படும். இவ்விழாக்கள் சமுதாயத்தில் நல்லிணக்கம் நிலைத்து மேலும் உயர்ந்திடுவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. விவசாயத்தையே பெரும்பாலோர் ஆதாரமாக நம்பியுள்ள இந்திய நாட்டில், மற்ற தொழில்களையும் வளர்க்கத்தான் இத்தகைய பண்டிகைகள் உருவாக்கப்பட்டனவோ என்றும் ஒரு ஐயம் தோன்றுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை. இந்த பண்டிகை காலங்களில் ஆட்டம்-பாட்டம், வாய்க்கு ருசியான இனிய உணவு என்று அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றனர். வாழ்க்கையே போராட்டமாக உள்ள இந்த காலத்தில் இத்தகைய கொண்டாட்டங்கள், இதனால் ஒரு புத்துணர்வைத் தருகின்றன. சமுதாயத்தில் அமைதி தழைத்து நிலைத்திட சமுதாயத்தின் சின்னங்களான இந்த பண்டிகைகளும், நடை உடை பாவனைகளும் முக்கிய காரணங்களாக உள்ளன. எது எப்படியோ, இந்த கொண்டாட்டங்கள் நம்முடைய கலாச்சாரத்தையும் பண்பாடுகளையும், வருங்கால சந்ததிகளுக்கு எடுத்துக்காட்டி, காலம்காலமாக நிலைத்து நிற்க ஏதுவாகும் என்பதில் ஒரு ஐயமுமில்லை.

இந்திய கலாசாரத்தை பறைசாற்றும் பல திருவிழாக்களில் முக்கியமான நவராத்திரி திருவிழா இப்போது துவங்கிவிட்டது. ஒரே நேரத்தில் நாடு முழுவதும் இது கொண்டாடப்பட்டாலும் விதம்விதமாக கொண்டாடப்படுவது வியக்கத்தக்க ஒன்று: தசரா, துர்கா பூஜை, பத்துகம்மா பண்டுகா, குல்லு தசரா என்று வெவ்வேறு பெயர்களில் கொண்டாடப்படும் இதன் மையக் கருத்து ஒன்றே, பெண்மையின் மேன்மை!

தமிழ்நாட்டில் நவராத்திரி திருவிழாவை கொலு வைத்து சிறப்பாக கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த கொலுவை பெரும்பாலும் அஷ்டலட்சுமி மற்றும் சுவாமி சிலைகள் அலங்கரிக்கும். இந்த ஒன்பது நாட்களிலும் நண்பர்களை அழைத்து அவர்கள் பாடும் பாடல்களை அனுபவித்து, அவர்களுக்கு ‘சுண்டலுடன்’ பரிசும் (ரவிக்கைத்துண்டு நிச்சயம்) அளித்து மகிழ்வார்கள்.

மகிஷாசுரமர்த்தினியை மையமாக வைத்து கொண்டாடப்படும் ‘தசரா’ பண்டிகை, மைசூரில் விஜயநகர மன்னர்களின் ஆட்சி காலத்திலிருந்தே (17-ஆம் நூற்றாண்டு), விமரிசையாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. ஒவ்வொரு வருடமும் ‘ஜம்பூசவாரி’ என்ற யானைகள் ஊர்வலம், வானவேடிக்கை, நடன நிகழ்ச்சிகள் என்று கர்நாடகாவே ஒன்பது நாளும் திமிலோகப்படும்.

‘தெலங்கானா’ பகுதியில் ‘பத்துகம்மா பண்டுகா’ என்ற பெயரில் வெகு விமரிசையாக நவராத்திரி திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. ‘பத்துகம்மா‘ என்றால் தெலுங்கில் ‘எங்கள் பெண் தெய்வமே உயிர் பெற்று வா’ என்று அர்த்தம். எனவே இந்த விழாவினை தாய்மையை கொண்டாடும் விழாவாகவே தெலங்கானா பகுதி மக்கள் பார்க்கிறார்கள். இந்த திருவிழாவின்போது பெண்கள் ஒரு தாம்பாளத்தின் மீது ஏழு அடுக்குகளாக வெவ்வேறு மலர்களை ஒரு குவியல் போல வடிவமைத்து வழிபடுவார்கள். அதன் பின்னர் பெண்கள் எல்லோரும் ஒன்று கூடி தாங்கள் தயாரித்த மலர் குவியலை நடுவில் வைத்து அதைச் சுற்றி நாட்டுப்புறப் பாடல்களை பாடி நடனமாடுவார்கள். இதைத்தொடர்ந்து அருகாமையில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு நீர்நிலைக்கு சென்று அந்த தாம்பாளத்தை நீரில் மிதக்க விடுவார்கள்.

கேரளாவில் விஜயதசமியும் அதற்கு முந்தைய இரண்டு தினங்களான அஷ்டமியும், நவமியும் கேரளாவில் முக்கிய நாட்களாக கருதப்படுகின்றன. எழுத்தறிவு விகிதம் அதிகம் உள்ள மாநிலமான கேரளாவில் இந்த மூன்று நாட்களும் குழந்தைகளுக்கு கல்வியை தொடங்கிவைக்க ஏற்ற நாட்களாக கொள்ளப்படுகிறது. அதோடு அஷ்டமி தினத்தன்று சரஸ்வதி தேவி முன்பாக புத்தகங்களை வைத்து வணங்கி பின்பு விஜயதசமி தினத்தன்று எடுத்து படிப்பது கொண்டாட்டத்தின் முக்கிய அங்கம்.

மேற்கு வங்கத்தில் நவராத்திரி திருவிழாவை துர்கா பூஜா என்று அழைக்கிறார்கள். இவ்விழாவின் போது பல இடங்களில் பந்தல்கள் அமைத்து அதில் அசுரனை வதம் செய்யும் துர்கா, செல்வம் தரும் லட்சுமி, கல்வி தரும் சரஸ்வதி ஆகிய தெய்வங்களின் உருவச்சிலைகளை அமைத்து இரவு முழுவதும் வழிபாடு செய்வார்கள்.

குஜராத்தின் நவராத்திரி திருவிழாவின் போது மனித உயிரின் ஆதாரமான கருப்பையின் குறியீடாக மண் பானை முக்கிய அங்கம் வகிக்கிறது. இந்த மண்பானையில் தண்ணீர் நிரப்பி அதில் ஒரு பாக்கையும், ஒரு வெள்ளி நாணயத்தையும் போட்டு அதைச் சுற்றி அலங்கார ஆடைகள் அணிந்த பெண்கள் நடனமாடுவார்கள். கர்பா நடனம் என்று அழைக்கப்படும் இந்த நடனத்தை ஆண்களும் பெண்களோடு சேர்ந்து ஆடுவதுண்டு. குஜாரத்தின் சில பகுதிகளில் தாண்டியா நடனமாடியும் நவராத்திரி விழாவை மக்கள் கொண்டாடுகிறார்கள்.

மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் புதிதாக ஏதேனும் தொடங்குவதாக இருந்தாலும், புதிய பொருட்களை வாங்குவதானாலும் நவராத்திரி சமயத்தில் செய்வதை நற்பேற்றின் அடையாளமாக மக்கள் கருதுகிறார்கள். இந்த நாட்களில் பெண்கள் தங்கள் பெண் தோழிகளை வீட்டிற்கு அழைத்து தேங்காய், பூ, வெற்றிலை பாக்கு கொடுத்து நெற்றியில் மாங்கல்யம் நிலைக்க திலகமிட்டு மகிழ்கிறார்கள்.

பஞ்சாபில் நவராத்திரி விழாவை பக்தி பரவசத்தோடு மக்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். அதாவது 7 நாட்கள் துர்கைக்கு விரதம் இருந்து 8-ஆம் நாளான அஷ்டமியில் 9 இளம் பெண்களுக்கு விருந்து கொடுத்து விரதத்தை முடிக்கிறார்கள். இந்த விருந்து ‘பண்டாரா‘ என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. அப்போது அந்த பெண்களுக்கு மாங்கல்யம் நிலைக்க மங்கள குறியீடாக சிவப்பு நிற துப்பட்டாவும் வழங்கப்படுகிறது.

இந்தியாவில் மற்ற மாநிலங்களில் என்று நவராத்திரி திருவிழா முடிகிறதோ அந்த நாளில்தான் ஹிமாச்சல பிரதேசதில் விழா தொடங்குகிறது. இங்கு ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தி அயோத்திக்கு சீதையுடன் திரும்பிய வெற்றியை கொண்டாடும் விதமாக நவாரத்திரி விழாவை இவர்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். மேலும் 10-ஆம் நாளான குல்லு தசரா, ஆட்டம்-பாட்டம் என்று வெகு உற்சாமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்தியாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் விதம்விதமாக கொண்டாடப்படும் இந்த பண்டிகை, இந்துக்கள் வெகுவாக குடியேறி வாழும் வெளிநாடுகளிலும், கலாசாரம் பரப்பும் ஒரு முக்கிய பண்டிகையாக திகழ்கிறது. இந்து கலாசாரம் வெகுகாலம் முன்பே தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் பரவியிருந்த காரணத்தால், இங்குள்ள கோயில்களிலும் நவராத்திரி பல ஆண்டுகளாகவே கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது. நான் சமீபத்தில் சிங்கப்பூரில் இருந்தபோது இதை கண்கூடாக காணமுடிந்தது. இங்குள்ள பழமையான வடபத்ரகாளி கோயிலில் நான் ரசித்த ஒரு கலை நிகழ்ச்சியின் படப்பதிர்வுகளை பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன். கடல் கடந்தும் கட்டிக்காக்கும் நம் நாட்டாரின் கலை உணர்வுக்கு தாராளமாக ஒரு ஜே போடலாமே!

இங்குள்ள மற்ற பல கோயிலில்களிலும் நவராத்திரி விமரிசையாகக் நடக்கிறது. இந்த நாட்களில் மாலைநேரத்தில் தினந்தோறும் ஆடல் பாடல் நிகழ்ச்சிகள் நம்பாரம்பரியத்தை, இங்குள்ள மற்ற நாட்டவர்க்கு மட்டுமன்றி நம்முடைய வளறும் தலைமுறையினருக்கும் விளக்கும் வகையில் அமைக்கின்றனர். இங்குள்ள நம் சமூகத்தினரில் பலரும் தம் வீடுகளில் கொலு வைத்து நண்பர்கள் குடும்பத்துடன் அழைத்து கொண்டாடும் வழக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பது, நம் இந்திய கலாச்சாரத்தை உலகெங்கிலும் ஒரு உன்னத இடத்தில் கொண்டு சேர்க்க ஏதுவாகும் என்பதில் இரு வேறு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது.

பெண்மையின் மேன்மையை தாய்மை, தயை, கல்வி, கலை, வீரம், அன்பு என பன்முகமாக ஆராதிக்கும் இந்த நவராத்திரி கொண்டாட்டம், சமுதாயத்தில் அமைதி என்றென்றும் நிலைத்திட உதவட்டும்; ஆரோக்கியம் தழைக்கட்டும்; உலகு எங்கும் மகிழ்ச்சி பொங்கட்டும்.

Would Gods ever descend to meet the mortals?

It is the auspicious ‘Navarathri’ period now. Celebrating the festival by decorative ‘Golu‘ is the speciality in the South India. Dolls made of pottery depicting various characters are arranged in steps adore the halls of festive homes. Only during the Navarathri times these dolls are taken out of their preserved ‘cages‘. Many of them might have survived several generations in some houses!

Elaborate preparation for Golu might be taxing for the devoted husbands since, the ‘deities’ are to be carefully woken up from their year long slumber in the dusty lofts. It is indeed a daunting task to arouse them from the ‘straws‘ of the packing without any mutilation: even the almighty needs the help of ordinary mortals to protect from any ‘injury’! Of course, the unfortunate ones who might not survive the ordeal, would be giving opportunity for new ones to take their coveted place. This dwindling cottage art of this ‘pottery dolls’ survive on these ‘accidents‘.

Orderly alignment in the steps is not ticklish for the ‘uninformed’ compared to the knowledgeable lots. Incidentally, Gods also may not mind to freely mingle with the mortals of the earth especially during this auspicious period, as the saying goes! Thus it might be earlier to organise them without any rigours of any hierarchical rules: Members of IPL Cricket team could be even seen playing the side of a ‘Dasavathar vishnu‘ unmindful of his miraculous powers!

The day long assiduous effort of ‘Golu’ organisation culminates in the heavenly players finally descending to adorn our drawing room; though it takes a sweaty effort even in this pleasant season of ‘vasantha rhuthu’, it is immense pleasure of tiny tots could be gauged only if one witnesses the joy: My five year old grand daughter, was literally dumb struck to see so many dolls with a wide range of hues lined up in the steps, when the Golu was ultimately unveiled. She was still more ecstatic to locate a lord Ganesha in each of the thirteen steps (save one)!

Long live our cultural traditions. Happy Navarathri to one and all. May the benevolent mother ‘Sakthi‘ shower her blessings for the health and prosperity to all!

கல்வெட்டுகள் கரம்காட்டும் காலச்சுவடுகள்

இந்திய கலாசாரம் எவ்வளவு தொன்மையானது? மற்ற நாடுகளிலும் பரவி இருந்ததா? இத்தகைய வினாக்கள் தென்கிழக்கு ஆசியநாடுகளில் சுற்றுபயணிக்கும் இந்தியர்களுக்கு இயற்கையாகவே எழும் ஐயம், சமீபத்தில் கம்போடியாவில் உள்ள ஆங்கோர்வாட்டுக்கு மனைவியுடன் சென்ற எனக்கும் எழுந்தது.

எங்களின் வழிகாட்டி ‘ராம்’ என் சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதில் மிகவும் உற்சாகம் காட்டினார். எங்கள் சுற்றுலா, கோயில் பாதையில் அமைந்துள்ள, தேவர்களும் அசுரர்களும் மேருமலையை வாசுகியால் பாற்கடலைக் கடையும் சிற்பங்களுடன் தொடங்கியது. ஆங்கோர்வாட் கோயில் அமைப்பு அந்த புராணகாலத்து மேருமலையை ஒத்தது என்று சரித்திரத்தை தொடர்ந்தார். ‘மூன்று அடுக்கில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கோயிலின் உயரம் 200 அடிக்கும் அதிகம்’ என்றவுடன் வியந்தோம்.

705 அடி நீளமும் 614 அடி அகலமும் கொண்ட வளாகத்திலுள்ள கோயிலின் கட்டிட அமைப்பு தஞ்சை பெரிய கோயிலை நினைவு படுத்துவதில் வியப்பில்லை. பெரிய கோயில் ராஜராஜ சோழனால் 11ஆம் நூற்றாண்டிலும், ஆங்கோர்வாட் கோயில் இரண்டாம் சூர்யவர்மனால் 12ஆம் நூற்றாண்டிலும் கட்டப்பட்டவை. பெரிய கோயில் கட்டும்போது கம்போடியாவிலிருந்து அதன் அரசன் ஒரு பெரும் கல்லை நினைவு அன்பளிப்பாக தஞ்சை கோயிலின் கட்டுமானத்துக்கு அனுப்பியதாக ஒரு வரலாற்று சான்றும் உள்ளது. மேலும் தொழில்நுட்ப அடிப்படையில் இரண்டும் ஒத்து இருப்பதால் இரு நாடுகளிடையே கடல்வழி போக்குவரத்து இருந்திருப்பது திண்ணமாகிறது. ஆனாலும் இந்த கலாசார பரிமாற்றம் சுமார் 5, 6ஆம் நூற்றாண்டுகளிலேயே பல்லவ காலத்தில் தொடங்கி இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அரசர்களின் பெயர் ஒற்றுமை (வர்மன்) மட்டுமல்லாது பாறை சிற்பங்களின் அமைப்பிலிருந்தும் இதை உணர முடிகிறது. மகாபலிபுரத்தில் தொடங்கிய இந்த தென்னிந்தியத்துடனான கிழக்குக்கடற்கரை உறவு, 9ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்வுக்குப்பின், நாகை, காவிரி பூம்பட்டினம் போன்ற சோழநாட்டின் துறைமுக நகரங்களுடன் தொடர்திருக்க வேண்டும்.

ஆங்கோர்வாட் கோயிலின் வெளிபிரகாரத்தில் ராமாயண, மகாபாரத நிகழ்வுகள் விரிவாக செதுக்கப்பட்டிருப்பதிலிருந்து அந்த காலகட்டங்களில் இந்து மதம் இங்கு பரவி இருந்தது தெரிய வருகிறது. இந்த இதிகாசக்கதைகள் மக்களிடையே மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்ததால் தான் இந்த கல்வெட்டுகள் உருவாக்கப் பட்டிருக்கவேண்டும். இந்த காலகட்டத்தில் கம்போடிய அரசாட்சி ஜாவா, தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா, போன்ற தெற்காசிய நாடுகள் அனைத்தையும் கொண்டிருந்தது. 8வது நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்ட ஜாவா மொழியில் எழுதப்பட்ட (காக்காவின்) ராமாயணத்தின் மூலகாவியம், கவிஞர் பட்டி சமஸ்கிருத்த்தில் 6-7 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் எழுதிய பட்டி காவியமாகும் என்பது ஒரு முக்கியமான தகவல். இந்த ஜாவா ராமாயணம், சமஸ்கிருதம் அல்லாத வேறு மொழியில் எழுதப்பட்ட முதல் ராமாயண காவியம். இங்கு சில கல்வெட்டுக்களில் காணப்படும் சமஸ்கிருத எழுத்துக்கள், இம்மொழி அறிந்த அறிஞர்கள் இங்கு இருந்திருப்பதை உறுதி செய்கிறது. மேலும் வால்மீகி ராமாயணத்தில், கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில், கிழக்கில் சீதையைத்தேடச் செல்லும் வானரசேனையிடம் ஜாவாவின் அமைப்பை விவரிக்கும் காட்சியால், இந்து கலாசாரம் தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் வெகு காலம் முன்பே பரவியிருக்கும் சாத்தியகூறும் உள்ளது. வால்மீகி ராமாயணம் எழுதப்பட்ட காலம் கிமு 5ஆம் நூற்றாண்டு எனக்கருதப்படுகிறது!

ஆங்கோர்வாட் மக்களின் மதவழிபாடுபற்றி, எங்கள் வழிகாட்டி ‘ராம்’, கூறியது எங்களை மேலும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது: முதலில் இந்த மக்கள், மற்ற கற்கால நாகரீகங்களைப் போலவே இயற்கையைத்தான் வழிபட்டு வந்தார்களாம். மழை, இடி, மின்னல், காற்று, தீ ஆகியவற்றுடன் ஆவி வழிபாடும் தொன்று தொட்டு இருந்ததாகவும், பின்னர் 3,4 ஆம் நூற்றாண்டு காவகட்டங்களில் இந்துமதத்தின் தாக்கம் கடல் வழி போக்குவரத்து ஆரம்பித்தபின், இருந்திருக்கலாம் என்றார். 12ஆம் நூற்றாண்டு வரை தழைத்து இருந்த இந்துமதம், பின்னர் புத்தமத தாக்கத்தால் புறம் தள்ளப்பட்டது. அதற்கு இரண்டாம் சூர்யவர்மனுக்குப்பின் ஆண்ட இரண்டாம் ஜயவர்மன், ஆட்சியை பரம்பரை எதிரிகளான சாம்ஸ் இனத்தாரிடம் முதன்முறையாகதோற்று, நான்காண்டுகளுக்கப்பின் மீண்டும் கைப்பற்றியபோது, தன்குலதெய்வம் விஷ்ணு கைவிட்டதாக எண்ணி, புத்தமதத்தில் பற்றுகொண்டதாக கூறிய தகவல் வியப்புள்ளாக்கியது. இதன் பிறகு ஆங்கோர்வாட் அருகில் ‘பாயோன்’ என்னுமிடத்தில் புத்தருக்காகவே ஒரு புதிய கோயிலை அவன் உருவாக்கினான். ஆனாலும் விஷ்ணுபக்தியையும் அவன் முழுவதாக விட்டுவிடவில்லை; புத்தரின் சீடர் போதிசத்வர், பலதலைபாம்பின் கீழ் அமர்ந்த புத்தராக, விஷ்ணுவின் அவதாரமாக, வழிபடுவதையும் இங்கு சிலைகளில் காணமுடிகிறது. இந்த காலகட்டத்துக்குப் பின்புதான் புத்தமதம் இந்நாட்டில் பரவலானது என்பதும் ஒருவரலாறு. ஆங்கோர்வாட் காலத்தில் இந்து மதத்தையே முற்றிலும் பின்பற்றிய கம்போடியாவில் இப்போது இந்துக்களே இல்லை என்பதும் ஒரு கசப்பான உண்மை.

இவ்வளவு விவரங்கள் கூறிய நம் வழிகாட்டி ராம் அவர்களை ‘நீங்கள் என்ன மதத்தை சார்ந்தவர்?’ என்று கடைசியாக கேட்டேன். பெயரில் ‘ராம்’ இருந்ததால் அவர் ‘தான் இந்து மதம்’ என்று சொல்வார் என நினைத்தேன். அவரோ தான் புத்தமதத்தை சார்ந்தவர்என்று சொன்னது மட்டுமல்ல, தான் பரம விஷ்ணு பக்தன் என்றும், ஒருகாலகட்டத்தில் விஷ்ணுவை வேண்டிக் கொண்டபின்தான், தனக்கு சொந்த வீடு கிட்டியது என்றது என்னை புளகாங்கிதமாக்கியது. இதே பன்முக கலாசார வியப்பு எனக்கு முன்பு ஒருமுறை பாலிதீவு சென்றபோதும் கிட்டியது: எங்களுக்குஅப்போது வழிகாட்டியாக இருந்தவர் பெயர் ‘ஆதித்யா’, ஆனாலும் அவரோ ஒரு முகமதியர்! மதஉணர்வுகளால் பதட்டம் அதிகம் ஏற்படும் இன்றைய காலகட்டத்தில், தென்கிழக்காசிய நாடுகளான தாய்லாந்து, கம்போடியா, இந்தோனேசியா, ஜாவா, சுமத்ரா போன்ற நாடுகளில் சகிப்புத்தன்மை காணப்படுவது வியப்பிலும் வியப்பு.

5, 6 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குப்பின்னர் தான் தென்னிந்தியாவிலும் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலும் கோயில்கள் கட்டும் கலாசாரம் ஆரம்பித்தது. மிகப்பெரிய அளவில் கட்டப் பட்ட கோயில்கள் பெரும்பாலும் 11-13ஆம் நூற்றாண்டு காலத்தவை. இதை கால, பணவிரையம் என அந்த அரசர்கள் ஒருவேளை எண்ணியிருந்தால், இந்த வரலாற்று சின்னங்கள் உருவாகியிருக்குமா? காலங்கள் பல கடந்தும் அவை இன்று வரை நிலைத்து நின்று, கால் சுவடுகளை கரம் காட்டி இருக்குமா?

14-15 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு ஆங்கோர்வாட் கோயில்கள் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாலும், புத்தமத தாக்கத்தாலும், உள்நாட்டு போர்களாலும் சூரையாடப்பட்டு சிதிலமடைந்தன. புனரமைப்பு பணிகள் யுனெஸ்கோவால் ஓரளவு மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், இக்கோயில்களைக்காண வரும் இந்துக்கள், தங்கள் கலாசாரத்தின் ஒப்புயர்வற்ற நினைவுச்சின்னங்களின் தற்போதய பராமரிப்பு குன்றிய நிலையை கண்டு, கனத்த மனத்துடனும் கலங்கிய கண்களுடன் விடை பெரும் நிலைமை, தொன்மையான இந்து பாரம்பரியத்துக்கு நிச்சயம் பெருமை சேர்க்காது என்பது மட்டும் பேருண்மை.

Would Dragon wag its tail beyond a point to bully India?

After the Partition of India in 1947, the princely states, which were left with the options of joining India or Pakistan or remaining independent. Hari Singh, the maharaja of Jammu and Kashmir, wanted his state to remain independent. Muslims in Western Jammu province (current day Azad Kashmir) and the Frontier Districts Province (current day Gilgit-Baltistan) had wanted to join Pakistan. On October 21, 1947, several thousand Pashtun tribesmen from North-West Frontier Province poured into Jammu and Kashmir to liberate it from the Maharaja’s rule. On October 24, the Maharaja requested military assistance from India, which responded that it was unable to help him unless he acceded to India. Accordingly, on October 26, 1947, Maharaja Hari Singh signed an Instrument of Accession, handing over control of defence, external affairs and communications to the Government of India in return for military aid. Indian troops were immediately airlifted into Srinagar. Pakistan intervened subsequently. Fighting ensued between the Indian and Pakistani armies, with the two areas of control more or less stabilised around what is now known as the Line of Control. Thus historically, India claims sovereign rights over the Pakistan administered J&K or Pakistan-occupied Kashmir (POK). This is reiterated by India time and again: The Indian Parliament in 1994, passed resolution unanimously to retrieve POK and making it a part of India.

The Chinese interest in POK dates back to the construction of Karakoram Highway, the highest road in the world, built at a height of 4665 metres. The highway has yielded tremendous trading opportunities for both countries. It has also been used extensively to transfer arms and ammunition from China to Pakistan, and fissile nuclear and missile material from China. Pakistan and China have also signed several agreements for building dams in POK, the latest being the MoU for building a dam in Bunji in Astore district. India, which views such agreements between China and Pakistan as adverse to India–China relations, has sharply criticized this move.

On April 20, 2015, a project, China-Pakistan Economic Corridor (CPEC), was launched when Chinese President Xi Jinping and Pakistani Prime Minister Nawaz Sharif signed 51 agreements and Memorandums of Understanding valued at $46 billion. As CPEC passes through POK, India called on China and Pakistan to suspend construction activities in POK.

POK is of strategic importance to india as it has for long provided safe haven to home-grown terrorists of Pakistan – both those operating in Kashmir Valley and those having close links with Al Qaeda and Taliban. The LeT operates freely in the area as Jamaat ud-Dawa. Due to the US-led War on Terror, the Afghan youth were pushed into these camps by the ISI, which was facing dearth of mercenaries after American pressure compelled men from Sudan, Kuwait and Lebanon to leave Pakistan. The presence of Afghans in POK would further facilitate the Taliban interests, enabling the militants to amalgamate with the local Afghans and carry on dubious activities under a suitable camouflage. The Government of Pakistan would find an outsourced option to contrive cross-border terrorism in India, particularly in Jammu and Kashmir. And any terror strike in India would get reflected in India’s retaliation in POK, just as in Balakot (of course without much of noise from the civilised world)! There are liberation movements that call for merger with secular India; these arise from sectarian views of ‘Sunny” dominated Pakistan administration that keeps ‘Shias‘ of POK at bay. A vocal section of india also are flagging that the time is ripe for india to ‘make a move‘ now. They foresee a long lasting peace in that region may bring down the terror networks.

How would China react to any Indian move towards POK, in the present politico-economic environment? China cannot “bully” India, as it is used to earlier, the way it bullies smaller nations in southeast Asia. Not only is India a large nuclear power, it is an economic competitor as well, especially as Western manufacturers shift supply chains out of China as a result of U.S. trade sanctions. That’s why China should appease rather than confront India. The Chinese government knows that proceeding with significant infrastructural developments in the Pakistan controlled part of Kashmir would lead to significant conflict with India, possibly even including a suspension of diplomatic relations. An escalation of conflict in the region would also lead to blowback effects on China through its impact on the global economy.

All these lead one to believe, it is unlikely that the all weather ally would stand by Pakistan antagonising india, at any cost beyond a point? Is the mute international reaction to the abrogation of article 370, a shot in the arm to Modi’s strategic plans for annexing POK?

Credits:

1. https://www.firstpost.com/world/imran-khan-claims-india-plans-to-take-action-in-pok-terms-new-delhis-decision-to-revoke-article-370-a-strategic-blunder-7164911.html.

2. https://www.jagranjosh.com/general-knowledge/15-interesting-facts-and-history-about-pakistan-occupied-kashmir-pok-1499324721-1

3. https://www.indiatoday.in/education-today/gk-current-affairs/story/pakistan-occupied-kashmir-pok-history-facts-1580398-2019-08-13

Solemn Oath to Prop GDP

When a patient is ailing, it is quite natural to consult a physician; if the ailment is complex, specialists would be summoned but invariably there would never be a consensus on the course of treatment: Similar predicament is evolving to revive the Indian GDP growth. The GDP numbers recently released for FY 2019-20 provoked an uproar across the spectrum, calling for prompt remedial measures to the ‘ailing’ economy, predicting an impending doomsday. Laymen to Pundits spewed venom onto the Modi regime for their misplaced policy priorities!

But a look at the last ten year trend of GDP growth rate indicates its cyclic nature, peak followed by a valley once in two years at least! Is the 5% growth delivered in June 2019 quarter, also of a similar pattern? Or does it appear worse than that of the 4.8% in the September 2013 quarter during the Congress led UPA Government!

Dr. Manmohan Singh attributes the reasons for economic slowdown to the all–round mismanagement by Modi government. Despite his qualifying statement, it is not time for carrying out political vendetta, his accusations sound otherwise: Demonetisation and Flawed implementation of GST are a few, he pointed. Many neutral observers may record a discordant note on that opinion, considering the time elapsed since their implementation. Despite his eminence in matters of economy, he chose to downplay the real reasons, impact of the Non Performing Assets (NPA) that has resulted in tightening the lending of Public Sector Banks apart from others. He also chose to ignore the fact that in 2008, after Global Financial Meltdown, India spent tax payers’ money in MGNREGA, instead of long term public investments in infrastructure while China started investing in this sector aggressively.

The NPA crisis seen in NDA tenure is a creation of UPA: it is widely reported that unseen hands took bribes not less than 8% to sanction loans to crony capitalists. By the time Congress handed over the Government to BJP, it had already looted the country and its banks totally and what Modi got was a badly broken economy. Unless a large scale recapitalization of such banks is undertaken by the government now, one might very well only see a vicious cycle wherein bad debts and demand collapse leading to no lending and no fresh investment and hence no addition to any consumption.

Should consumerism be promoted to bring the ailing economy back on rails? Of course, yes: The diagnosis was from the supreme role played by our expectations about the future; for example, the optimism of a salaried person that led her or him to take a mortgage on a home or the ‘animal spirits’ that impelled business to invest for higher returns. If this spirit leaves the economy, the outcome is a death spiral — falling demand, sales and inventory pileups, unpaid debt, bank distress, finances drying up, layoffs across sectors, repeat ad infinitum. Belt-tightening and ‘save more’ strategies would fail leading to shrinking economies. If everybody became tight-fisted together, demand would crash, jobs lost, businesses bust and hopes — or ‘expectations’ — for a better tomorrow evaporate.

Some magic potions by the economy wizards after careful diagnosis of the ‘ailing’ Indian economy are the following: Reserve Bank of India should cut the lending rates by 40-50 bps, a stimulus from the government by reviving public funding for rural employment programmes, infra spending, infusing funds into healthcare and other areas where it can make a difference and also possible ‘bail out’ packages for key sectors such as automobiles.

But the slow down in automobile sector, though has a cascading impact on the job market as well, needs a special look; what is evolving in this sector is a strange phenomenon: Over the last few years, there is a dramatic drop in demand with the rise of shared mobility, higher investments in public transport in all major cities, weak rural demand, etc., Then there is the policy shift coming in favour of electric vehicles, all of which have weakned the automobile demand. Indian automobile’s golden years came prematurely in our country because there was under-investment in public transport. May be a major disruption like the one happened in photography industry that swept ‘Kodak‘ in late 1980s, is on the anvil? Thus market intervention at this stage, would not be appropriate.

In a nutshell, ‘spending’ for the economic prosperity of the country is the buzz word. It is not only the government, but the Indian citizens as well! Does it sound logical? But that is what the economic pundits advice: give credits to promote sales! Until now, I was thinking thrifty Gandhian lifestyle is worthy of emulation, but for the country’s progress, take a solemn oath to increase your spends, even by taking loans.

OMG! I never imagined that improving GDP would be so complicated! But my ‘patriotic‘ wife understands it better, that is why she splurges extravagantly!

Could all South Indians be a single ethnic cohort ‘Dravidians’?

Prof. Nagaswamy’s evidence based explanation brings in clarity on the historical evolution of Tamil and other ‘Dravidian’ languages to an unbiased observer:

In inscriptions of Buddhist monasteries of Bihar, dating 2 BC or thereabouts and those who wrote ‘travelogues’, only the Tamils have been described as ‘Dravila’. This word could have mutated into ‘Dravida’ years later. ‘Tholkappiyam’ describes the spoken Tamil language as ‘chaste’ (senthamiazh), in about the erstwhile kingdoms of Pandya and Chola (around the Cauvery and vaigai delta). As one moves away from that region outwards, there is influence of other languages spoken there, such as Telugu, Malayalam and Kannada; the dialects are accepted and the ‘syntax’ is described in ‘Tholkappiyam’. Even the syntax for usage of ‘sanskrit’ words, both unspoken and written forms, called as ‘vadasol’ is described: So ‘sanskrit’ is not an alien language to ancient Tamil.

At the peak of a social movement called ‘self respect’, targeting to alienate and humiliate a particular caste, the word ‘Dravidian’ became a catchy slogan! It was initially all Tamils other than those belonging to that caste but later loosely included communities speaking other languages. Their relentless effort to humiliate the caste as part of this movement had taken the collateral liability of not only vedas (sanskrit) but also the ‘theism’. But the most revered ancient Tamil literature ‘Tholkappiyam’ mentions about ‘Vedic’ way of life and the ‘varnasrams’ indicating the influence and diffusion of the Sanskrit knowledge from across the Vindhyas to Cauvery delta. The self styled literary stalwarts might wantonly ignore such glaring evidences for reasons best known to all (now).

The Tamil language and its culture by itself, is described, in inscriptions and ancient literatures, as ‘Dravila’ or ‘Dravida’ while no where it is clubbed with other languages spoken in those regions; as it blossomed independent of other southern languages, It does not bode well by drawing all the other languages in one basket of ‘Dravidian languages and culture’.

While trying to unify the other South Indian languages in the garb of Dravidian languages and form a ‘united front’ against ‘Sanskrit’, one would only do disservice to the Tamil language and its glory. Dravidian culture is synonymous with the culture of Tamil language, that pervaded from Tamil Nadu to the far eastern countries such as Combodia, Indonesia, Thailand and Malaysia. No one else in Andhra, Kerala and karnataka can share this glorious past under the tag ‘Dravidian’.

Fortunately Scholars of those days didn’t divide the society on the evil lines of present day politicians.

Credits:

1. Dr Nagaswamy discusses the relationship between Tamil and Sanskrit with facts: youtu.be/-tVUKw9M95I

‘Timely’ Relaxation!

‘I am very busy, I don’t have time’; isn’t it becoming fashionable to say this to jump into the bandwagon of ‘successful’ people? Should you always equate time with money? Could enjoying the sweet melody of music, watching the beauty of nature or playing with your kids, be waste of time? Is speed synonymous with modern day obsession to success?

Time ‘scale’ has different connotations for different people. Marc Levy, says,

”If you want to know the value of one year, just ask a student who failed a course; If you want to know the value of one month, ask a mother who gave birth to a premature baby; If you want to know the value of one hour, ask the lovers waiting to meet; If you want to know the value of one minute, ask the person who just missed the bus; If you want to know the value of one second, ask the person who just escaped death in a car accident; And if you want to know the value of one-hundredth of a second, ask the athlete who won a silver medal in the Olympics.”

No doubt, Time is valuable but not beyond a point. It can be hard to maintain a healthy lifestyle in the hustle and bustle world that we live in. If you are in commuting to work and/or taking care of your family, time can seem to evaporate. Taking good care of your body and mind can make a difference in how healthy you are in general and how well you cope with change. Exercising, relaxing and getting enough rest will help you do better and enjoy life more. Taking good care of yourself may require a carving out a little extra time and effort, but it’s worth it.

Among many ways of relaxation, such as exercise, meeting your buddy, eating out, getting away to nature, celebrating festivals, attending carnivals etc., is there any quick way to relax without wasting time ? Yes, Osho calls it ‘instant meditation’:

Wherever you are, simply watch your breath coming in and going out. Do not try to change it, just watching will make the breathing slow down. With the breath slowing down, your mind will relax and you will be at peace.

Whenever you remember, bring your attention here and now: to this moment. Sometimes you will forget, but it doesn’t matter, when you remember again, start being here and now. That reduces tons of tension. As if suddenly you are at the clearing of a forest.

While standing, keep to the middle: never to the left, never to the right. Start swaying your body like a bamboo, playfully, and slowly come to the middle point. Feel the balance and the bliss.

For one day, talk telegraphically. Use only the essential words, maybe ten words at the most. When you start speaking this way you will find most words you utter are unnecessary. There is no need to talk so much. You will be surprised how much energy is saved by this.

Then a 60-second meditation! Take a clock in your hands and intently watch the movement of the second hand without allowing a single thought in the mind. It means you have to be intensely aware of each second. You will find that you cannot be thoughtless even for a few seconds. Slowly, increase the period of thoughtless moments and rejoice.

With this Osho’s prescription, it is unlikely that you will look at your watch to say “Who has time?” to meditate!

Credits

1. https://www.asianage.com/opinion/oped/260819/mystic-mantra-meditation-in-the-age-of-instant-coffee.html

Nurture Gut-Microbes for a Healthy Living

Why should we say, ‘Gut feeling’, to express ‘an intuition without a logical rationale’? Has GUT, the commonly used term for the gastrointestinal tract, got any relation to the mind?

‘Gut’, derived from the old English word ‘guttas’ literally means ‘bowels’, is generally used to refer the whole of alimentary canal, starting from esophagus, stomach, intestines and rectum. As stomach is considered the seat of emotions (secretion of bile, for example, under extreme mental stress), this phrase might have been coined, stomach being the primary organ in the ‘gut’. But the understanding of the influence of stomach on mind is only of recent origin. This arises from the revelation of bacterial ecology in the gut playing a role on the well-being of the whole body including the mind.

William Beaumont, who pioneered the physiology of digestion in the nineteenth century, was the first to suggest the presence of ‘microbes’ in the alimentary canal. Later the Nobel laureate Joshua Lederberg, a molecular biologist, kindled interest in the genetics of microbes in the gut, ‘microbiome’. While human genome has only about 23000 genes, the gene count of bacteria that the body harbours, is over a million. These gut bacteria start inhabiting the time the baby comes out of the womb and continues to influence till the death. What is surprising is that this ecosystem not only affects the health of the body it cohabits, but also influences the future generations by imprinting the human genome.

Over eons of evolution, microbial DNA hasn’t simply lived side by side with the DNA of living creatures but has infiltrated it, becoming an integral part. It is ironical but true that the twentieth century man, who spent most of the time figuring out how to fight the microbes (as it was considered the reason for illnesses), in the twenty-first century he has understood the inevitability of harmoniously and advantageously coexisting with them!

Is it true that ‘your fate is sealed the day you are born: it is in your genes?’ No, it is not! It is now understood that the ‘methyl group’ signatures in the DNA of your gene, apart from the inherited code sequences of Adenine, Guanine, Thymine and Cytosine (A, G, T, C) decide as an ‘on-off switch’ during the ‘cell division’ by replication. The formation of this ‘marker switch’ as well as the timing of when it would get activated or deactivated, is rather mysterious! There could be a variety of reasons such as the chemical environment, mental health, exercise, meditation, dietary habits, and the cohabiting microbial activities in the cell during the life time of the living subject. This behaviour of these markers, may perhaps explain the astonishing successes in cases of patients reporting freak ‘wonder cures’! Extensive genetic research is in progress to understand how the DNA is methylated, activated and deactivated.

Thus the microbial activity which is dependent on the dietary regimes, can influence the human genome leading to the subject’s health. Due to this supervisory role from the gut, reversal or at least delay is in sight for certain disorders of genetic origin: such as obesity, diabetes, cancers, Alzheimer, schizophrenia, autism etc.,

From this discourse, it is only prudent to nurture the eco-friendly gut system: First is to nourish the existing microbes with ‘prebiotics’; that helps the gut bacteria produce nutrients for your colon cells leading to a healthier digestive system; these are basically fibres such as oatmeal, pulpy orange juice, whole grain cereal etc., Alternately, one can take ‘live bacteria’ in the form of ‘probiotics’, that are foods prepared by bacterial fermentation such as yogurt, kefir, sauerkraut, tempeh and kimchi; If you are inclined in ‘sophistication’ and believe in ‘costlier’ things would be more beneficial, then there are supplements. But the impact of these supplements that contain around billion bacteria on the gut ecology, that is already infested with 100 trillion, is only to be seen!

With this understanding of ‘influence’ of microbial world within, would you discount the food such as ‘fatty’ butter, coconut oil, palm oil, ghee, cheese or ‘gluten’ rich wheat, rye, spelt and barley, which have been traditionally taken for centuries by your forefathers, as ‘poisons’?Would your own and gut genetic evolution betray you? There could be rare cases of allergic responses to some type of food; some are even allergic to life saving antibiotics; but that has not become the yardstick for total banishment! Isn’t it preferable to relish ‘Informed-Eating‘ than throttle the choices by the ‘over-hyped nutrition fads’?

Even though the understanding has not yet become ripe, at least does your ‘Gut feeling’ now accept the rationale in the eastern adage ‘food (around you) is the elixir of life‘. Those who shun the time-tested ‘morsels’ in the hope of disease free eternal life, live in an utopian world! Isn’t the natural evolution more adaptive to the ever changing environment than these ‘much publicised doyens of diet’!

Credits:

1. Super genes, Deepak Chopra & Rudolpf E. Tanzi, Penguin Random House LLC, New York, 2015

2. The Gluten Lie and other myths about what you eat, Alan Leviovitz, Reagan Arts, NY, 2015

Is it prudent (always) to show the other cheek?

‘Forgive and forget’, is it a sane universal advice to thaw the tempers of a persecuted society when genocides are repeatedly targeted? Why is it this Section always, ‘a lame duck‘?

Many a times one is inclined to believe that the preachings of ‘show the other cheek if one is slapped’ is not just self cantered but short sighted: ‘it has not happened to me and would not reach my doorsteps’; but would there be anyone left out to rescue?

This indifference, in general, of those in the ‘south of India’ against any aggression, has similar hues; this part of the country has never been under any serious carnage like the ones in north. May be their docile response even to ‘miitancy’ culminated from such upbringing! They are protected from repeated massacres, as it didn’t trickle down, being Geographically far away: from invasions of the scales by Ghazni, Qutub-ud-din etc., obviously they don’t know the pain of suffering! Later East India Company (UK), French, Portuguese colonised and exploited to impose their religion and culture, apart from exploiting economically, without any remorse!

Could there have been such a resurgence of Jews, if the fire of persecution perpetrated on them for centuries, is not allowed to simmer in their genes, for example? Israel (read Jews) shot into world prominence in various facets of culture such as arts, science and technology despite the ghastly ‘holocaust’ and ‘near extinction‘!

Some historical pains should not be obliterated from living memories to avoid getting oppressed by repeating the same sins. This narrative is not necessarily limited to the painful atrocities committed against a section of the society in Kashmir in the recent ‘memory‘.

Though ironical but is a harsh reality, that in this modern self centred ‘civilised world‘ aggression is the best form of defence to protect your cultural esteem!

credits: https://youtu.be/UyK-nLSzkKI