There is no unravelling of the fundamental particle ‘Atom‘ without invoking the blessings of the ancient sage from Dwaraka, Gujarat Acharya Kanad, popularly known as Maha Rishi Kashyap, who propounded the atomic theory 2600 years before the westerner, John Dalton did. Ours is a great nation with scholars who did yeoman service to the knowledge and wisdom which are scripted in our vedas, that are long forgotten due to the intervening dark era of the last couple of centuries.

While the research and development of atomic energy in the strategic sector has no doubt fortified our borders, it is appropriate now to direct the research programs for the betterment of ‘Aam Aadhmi’. For example, why not develop a palm sized mini reactor that can power say a torch or a smart phone or even cooking stoves? This can be integrated with the revolutionary skill development programme, so that the aspiring youth, can start assembling these mini reactors.

For over years only the use of light water and heavy water in the reactors have been studied. How about the use of Ganga water? It is possible that it would not get activated due to its ‘holy power’.  Under the ‘Namami Ganga’  programme, the government has ear marked significant funding on Ganga Jal research. U.P. Government has MoUs with BHU and a number of other institutions to find out what is so special about gangawater. In the next meeting of Indian Science Mela (DST has been advised to delete the word Congress!), there would be a special two day session devoted only to this topic.

Now on the nagging problem of nuclear wastes: it is worthwhile to evaluate the use of cowdung as a matrix for immobilizing the waste. It is a unique material, it contains organic, inorganic, glass, plastic, paper and what not.   The sand that goes along with the grass, has Silicates that gets softened by the thermal and bioenergy of the cows’ huge bowels. If one carefully studies the ancient scriptures, it might give leads on the research. It is possible that the Nuclear wastes would get easily immobilized in this ‘wonder material’ cowdung.  These nuclear waste management plants can even be co-located with gaushalas (of course with due approvals from the regulator AERB). Also the potential application of cows’ urine for nuclear fission and fusion that has not yet been explored adequately.

There has been huge outcry regarding the difficulties faced by the people in getting treatment under the swachatha programme. Major bottleneck seems to be the payment for diagnostic procedures at the hospitals. The developments n his sector can come from your sister department ECIL, that has supplied fantastic EVM machines to the country. ECIL can come out with an ADM machine that will be more like an ATM. Just get into the booth, look at the computer screen; feed your aadhar number, code number for the organ, code number for type of scan, xray or CT or PET and code number for the hospital. The ADM transfers instantly the data directly to the hospital as well as to all the insurance companies. By the time you reach home you would have received your medicines from Baba’s ‘aushadalaya’.  This is the digital India one should strive for.

It is apt at this point to portray the program to represent the ethos of the majority of the Indian population. For example, when our brilliant scientists successfully exploded a nuclear bomb at Pokharan, do you know what was the code that was used to convey the success of the nuclear test: “Buddha smiled” This shows the mindset of the people at that time. Are there not enough Hindu gods? Why not “Shiva danced” or “Hanuman jumped” as it would bestow the divine blessings for the betterment of the nation apart from rekindling the world’s attention to our great religion.

The synergic research of atoms from both the vedas and our scientific institutions would contribute to the ‘vignan of Paramanu’ reaching the poor man’s dwellings. This would leapfrog our great nation to reach greater pace of progress and foster national harmony.

One last word of caution for those optimists who haven’t got the thread of the genre in the above list of possibilities and are still in serious pursuit of decoding atoms through Vedic literature: It would pay dividends and guarantee prosperity to our great country, only if you live in the present which Is ‘Real’ rather than the ‘illusive glorious past’ frittering away the valuable time talking about it! kindly bear in mind that even long after the asafoetida is exhausted, the empty container would smell that great spice!

For heavens sake, leave the science exploration to the specialists and not to the pundits.

Credit:

1. Personal communication with my respected learned colleague of DAE, Shri A R Sundar Rajan

தோல்வியின் விளிம்பில் இருந்த ராவணனின் மனநிலையை, ‘கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்‘ என்று ஒப்பிட்ட கம்பனின் கூற்று இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்புடையதன்று, இது, தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருக்கும் இந்த கால கட்டத்தில், ஊதாரியை பணத்தை ‘தண்ணீர்’ போல் செலவழிக்கிறான் என்பது போலத்தான்.

இப்போதெல்லாம் கடன் கொடுத்தவர்கள் (வங்கிகள்) தான் கலக்கத்தில் உள்ளனர். இப்போதுமட்டும் கம்பன் ராமாயண காவியம் எழுதினால் ‘ கடன் தந்தார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்‘ என்று மாற்றி எழுதுவது நிச்சயம்.

கடன் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். வர்த்தகத்துக்கு பண்டமாற்று முறைதான் வெகு காலமாக இருந்ததாகவும், ஏசு பிறப்பதற்கு சுமார் 2000 வருடங்குக்கு முன்புதான் வெள்ளி நாணயங்களுக்கு பண்டங்கள் விற்கும் வாங்கும் வழக்கம் நடைமுறைக்கு வந்ததாக வரலாறு. கடன் கொடுத்து பணம் குட்டி போடும் ‘வட்டி’த்தொழில் இதன் தொடராக வந்திருப்பதில் வியப்பொன்றுமில்லை. 14, 15 வது நூற்றாண்டுகளிலெல்லாம், ப்ரானஸ், இத்தாலிய நாடுகளில் தனியார் வட்டித்தொழில் கொடிகட்டிப் பறந்ததாகவும் அதற்கு பின்தான் வங்கிகள் தொடங்கப் பட்டதாகவும் ஒரு தகவல் சொல்கிறது. ஷேக்ஸ்பியரின் ‘மெர்ச்சென்ட் ஆப் வெனிஸ்’ஸில் கடனைத்திருப்பித்தர முடியாத அன்டோனியோவிடம் அதற்கு ஈடாக, அவனுடைய சதையைக்கேட்கும் ஷைலாக்கின் ஞாபகம் வருகிறதா? எல்லா வட்டிக் கடைக்கார்ர்களும் ஷைலாக் போலிருந்தால் கடன் வாங்கத்தோன்றுமா?

ஆனால் இப்போது காலம் வெகுவாக மாறிவிட்டது. புதிய தொழில் தொடங்க ஒருவரும் தன்னுடைய பணத்தை முழுவதுமாக முதலீடு செய்யும் அளவிற்கு முட்டாள்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஐந்தில் ஒரு பங்கு இருந்தால் கூட போதும், மீதி நான்கை இந்த நவீனகாலத்தைய வட்டிக்கடைகார்ர்களான வங்கிகளில் கடன் வாங்க முடியும். ஒரு சில நாடுகளில் ஏழில் ஒன்று கூட போதும் என்கிறார்கள். நான்கைந்து வருடங்களில் தொழில் தழைத்து வரும் வருமானத்தில் கடனை அடைத்துவிடலாம். ஒருவேளை தோல்வி அடைந்தாலும், அந்த தொழிலை மூடிவிடலாம். வங்கிகள், கடனில் வாங்கிய கருவிகள், மற்றும் சொத்துக்களை கைய்யகப்படுத்தி, கொடுத்த கடனுக்கு ஈடாக எடுத்துக்கொள்வார்கள். தொழில் தொடங்கியவர்களின் மற்ற சொத்துகளை வங்கிகள் தொடமுடியாது. இந்த வகையில் சில ‘வாரா கடன்கள்‘ ஆனாலும் மற்ற தொழில் முயற்சிகள் பலவும் வெற்றிகரமாக ஓடியதால், மொத்தத்தில் வங்கிகள் முடங்காமல் லாபம் ஈட்டின. இந்த நடைமுறை வந்தபின் பலர் தொழில் தொடங்குவதில் ஆர்வம் காட்டி அதிகமாக ஈடுபட்டதாகவும் அதனால் பொருளாதாரம் இந்த நூற்றாண்டில் அதீத வளர்ச்சி அடைந்ததாகவும் நிபுணர்கள் சத்தியம் செய்கிறார்கள்.

ஆனாலும், தகிடு த்த்தம் செய்து குறுக்கு வழியில் விறைவாக பணக்கார்ர்களாக விழைந்த ஒரு சில (நீரவ், மால்யா போன்ற) முதலீட்டாளர்கள், தொழிலுக்கு வாங்கிய கடனை தன் சுய உபயோகத்திற்கு மாற்றியது மட்டுமல்லாது, தொழில் நொடிந்தபின், வங்கிகள் அந்த சொத்துக்களை கடனுக்கு ஈடாக வங்கிகள் முடக்க முடியாமல் செய்தார்கள். ஒரு சிலர் செய்துவிட்டு நல்லபிள்ளை போல் பிறநாட்டுக்குப்போய் அந்நாட்டு ப்ரஜையாகவும் ஆகிவிடுவார்கள். ஜனநாயகமும் தனிமனித உரிமைகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரும் இந்த வகை நாடுகளில், ஏமாற்றும் தொழிலதிபர்களை தண்டிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஏன் என கேட்கிறீர்களா? கணக்கர்களும், வக்கில்களும் கேம்பிரிட்ஜ், ஹார்வர்ட் போன்ற வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களில் உயர் படிப்பு படித்து பட்டம் பெறுவது எதற்காக என்கிறீர்கள்? சட்டங்களில் ஓட்டைகளைக்கண்டு பிடித்து வாதித்து அவர்களை விடுவிக்கத்தானே! இந்த விளக்கத்தால் நீங்கள் ஒருவேளை கோபம் அடைந்து இந்த கடன் முறையையே ஒழிக்க வேண்டும் என்றால் அது, ‘மூட்டைப்பூச்சியை ஒழிக்க வீட்டைக் கொளுத்தியதுக்கு’ ஒப்பாகும். ஓட்டைகளை சமன் செய்ய அரசு பல சட்டங்களை இயற்றினால் மட்டும் போதாது, கடன் தரும் வங்கி நிர்வாகமும் கண்ணில் ‘விளக்கெண்ணை’ போட்டுக்கொண்டு கண்காணிக்க வேண்டும்.

நிரவ் மோடி, விஜய் மால்யா போன்றவர்கள் தாங்கள் வாங்கிய கடன்களை திருப்பித்தர கவலைப்படுவதாக ஒன்றும் தெரியவில்லை. கடன் கொடுத்தவர்தான் (வட்டி ஒருபுறம் இருக்கட்டும்) முதலாவது வருமா, என்று கவலையோடு பதைக்கிறார்கள் என்று பரவலாக மக்கள் பேசிக்கொள்கிறீர்கள். இப்போதாவது ஒத்துக்கொள்வீர்களா, ஏன் கடன் ‘கொடுத்தார்’ நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன் என்று கம்பராமாயணத்தில் மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று? ஆனால் என்னவோ இதிகாச காலங்களிலெல்லாம் கடன் என்றால், ‘நன்றிக்கடன்’ மட்டும்தான் தெரியும் என்று சொல்லக்கேள்வி!

பேரம் பேசுவது என்பது ஒரு சுவையான கலை. எண்பந்துகளில் ஆபீஸ வேலைக்காக பம்பாய் (இப்போதுதான் மும்பை) போகும்போது, புடவை, ட்ரஸ் மெட்டீரியல் வாங்கிச்செல்வது பழக்கம். அங்கு செம்பூர் நாக்கா, சயான் காந்தி மார்க்கெட்டுகளில் நடைமேடை கடைகளில் வாங்கிய அனுபவம் உங்களில் எத்தனை பேருக்கு உண்டு? அதுவும் அரைகுறை இந்தியில் சம்பாஷிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன்! வரிசையாக நிறைய கடைகள் இருக்கும். முதலில் ஒரு ரவுண்டு எதுவும் வாங்காமல். பிடித்த துணிகள் ஐந்தாறு கடைகளிலாவது இருக்கின்றதா என்று கன்பர்ம் செய்த பிறகு, முதலில் ஒரு கடையில் பிடித்த புடவையின் விலை என்ன என ஆரம்பிக்க வேண்டும். உரையாடல் கிட்டத்தட்ட இந்தவாறுதான் இருக்கும்:

கடைக்காரன்: ஐந்நூறு ரூபாய்

நான்: ரொம்ப ஜாஸ்தி.

அவன்: இது குட் க்வாலிடி மெட்டீரியல் சார். விலை குறைச்சலில் வேற இருக்கு, வேணும்னா அதை காட்றேன்.

‘நமக்கு அந்த அளவு பாண்டித்தியம் இருந்தால் ஏன் அங்க வந்து துணி வாங்கறேன்னு’ மனதுக்குள் அசை போட்டுக்கொண்டு, ‘எனக்கு அந்த புடவைதான் வேணும். ஆனால் வெலதான் ஜாஸ்தியா இருக்கு’

அவன், உடனே ‘உங்களுக்காக 450க்கு வேண்ணாதறேன் அப்படின்னால் அவன் பேரத்துக்கு தயார் என்று பொருள். உடனே நாம் ஒரு விவையை சொல்லாக கூடாது. ‘ஊகும் இது சரி படாது’ன்னு அங்கிருந்து நகர முயற்சிப்பது போல் பாவனை செய்ய வேண்டும். கடைக்காரன் புடவையை மடித்துவைக்க ஆரம்பித்துவிட்டால் மேற்கொண்டு பேரம் இல்லை. அவன் ‘இந்த விலைக்கு கீழே யாரும் தரமாட்டார்கள’ன்னு சொல்ல ஆரம்பித்தால் அவன் பேரத்துக்கு ரெடி. நான் ‘சரி, உன்னால் எவ்வளவுக்கு கொடுக்க முடியும்’ன்னு பேரத்தை தொடங்கலாம். பிறகு உரையாடல் கிட்டத்தட்ட கீழ் கண்டவாறு போகும்:

கடைக்காரன்: பைனலாக நானூறு ரூபாய். அதுவும் உங்களுக்காக. திரும்பவும் நீங்கள் நம்கடைக்கு வரவேண்டும அப்படிங்கறதுக்காக. இந்த தருணம்தான் பேரம் பேசுபவர்களின் திறமைக்கு ஒரு சவால். கூச்சமில்லாமல் தைரியமாக ‘இருநூறுன்னா வாங்கிக்கிறேன்’ அப்படின்னு சிரித்தபடி அவன் முகத்தைப்பார்த்தபடி கேக்கணும். பல பேருக்கு இந்த தைரியம் இருப்பதில்லை.

ஒரு சமயம் என்னுடன் ஷாப்பிங் வந்த என் நண்பன், நான் பேச ஆரம்பித்தவுடன் கிடுகிடுன்னு நாலைந்து கடை தள்ளிப்போய் கண்ணுக்கு கூட தென்படாமல் போனது ஞாபகம் வருகிறது.

இப்போதுதான் உச்சகட்டம். அவன் நாலைந்து வார்த்தை கோபமாக ‘உங்களைப்பார்த்தால் வாங்குபவர் போலில்லைன்னு‘ மடித்து வைக்க ஆரம்பித்தவுடன் மெதுவாக அங்கிருந்து நடக்க ஆரம்பிக்குணும்; அவன் ஏதும் பேசலைன்னா அவன் குறைக்க மாட்டான்னு அர்த்தம்; அவன் ‘ஏன் சார் போரீங்க, கட்டுப்படி ஆகறாமாதிரி ஒரு விலை சொல்லி வாங்கிட்டு போங்க’ அப்படின்னா பேரம் ‘ஈஸ் தேர்’. இருநூறுக்கு மேல் தர முடியாதுன்னு ஒறேபிடியாக நாம் நின்றால், அவன், படிப்படியாக குறைப்பான். முடிவில் இருநூற்றைம்பதுக்குள் முடிக்கலாம்.

அவன் சொன்ன விலையில் பாதிக்கு ஸக்ஸஸ்புல்லாக பேரம் பண்ணி வாங்கிய புடவையை பேக்பண்ணி கையில் எடுத்துக்கொண்டு அதுவரை தூரத்திலிருந்த என் நண்பனை ஒரு வெற்றிப்பார்வை பார்த்தேன். ‘என்னால்லாம் இந்த மாதிரி முடியாதப்பா’ அப்படின்னு சொன்னபோது ‘ஈன்றபோதில் பெரிதுவக்கும் தாயின்’ ஞாபகம் வந்தது.

வாங்கிக்கொண்டு சென்னைக்கு வந்தவுடன் என் சகதர்மிணியிடம் பெட்டியிலிருந்து படவையை எடுத்து பெருமிதத்துடன் நான் பேரம் பேசிய வரலாற்றை சொல்லி முடிக்கவும் அவள் அதை பிரித்து ‘நீளம் கம்மியான்னா இருக்கு இதை யார் கட்டறது’ன்னு சொன்னவுடன் ‘இஞ்சி தின்ன கு….குக்கும்’ எனக்கும் வித்தியாசம் அதிகம் இருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன்.

முப்பது வருஷம் ஆயிட்டுது. இப்போதெல்லாம் அவ்வளவாக பேரம் பேசுவதில்லை (பேரன் பேத்திகள் கூட திட்டுகிறார்கள்). குறிப்பாக தள்ளுவண்டியில் காய்கறி விற்பவர்களிடம் அறவே கிடையாது. அது என்ன ஐந்து, பத்து ரூபாய்க்கு அவர்களிடம் பேரம் பேசும் நாம் ஏன் நூறுக்கும் குறைவாக டிப்ஸ் எப்பவுமே வைப்பதில்லை? வரட்டு கவுரவமோ?

இந்த பதிவுக்கும் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் தேர்தலுக்கும் தொடர்பு இருப்பதாக யாராவது முடிச்சு போட நினைத்தால் அது என் தவறில்லை.

என் கல்லூரி விடுதியில் சமீப காலமாக தினமும் காலை டிபன் எனக்கு பிடித்த இட்லி தான். பல நாட்கள் அதை உண்டு சலித்துப்போன என் சகமாணவர்கள் டிபன் மெனுவை மாற்றப் போராடினார்கள். மாற்றத்துக்காகவே மாற்றம் வேண்டும் என்பதுதான் இந்த கும்பலில் குறிக்கோள். எனவே விடுதிக் காப்பாளர் என்ன காலை உணவு கொடுக்கலாம் எனத் தெரிவு செய்ய வாக்கெடுப்டை நடத்தினார். உப்புமா, தோசை, பூரி, இட்லி, பொங்கல் என லிஸ்ட் கொடுத்து வாக்கெடுப்பை நடத்தினார்.

நிறைய பேருக்கு உப்புமா அறவே பிடிக்காது;ஆனால் உப்புமாவே வேண்டாம் என்பவர்கள் ஒன்றாகத் தீர்மானிக்காமல் இட்லிக்கு 18 பேர், தோசைக்கு 15 பேர் பூரிக்கு 17 பேர் பொங்கலுக்கு 14 பேர் என வாக்களித்தனர். உப்புமாவில் பழக்கப்பட்ட 20 பேர் அதற்கு வாக்களித்தனர். அந்தோ பரிதாபம். உப்புமா வெற்றி பெற்று தினமும் உப்புமாவே உணவாக இப்போது அளிக்கப்படுகிறது.

எனக்கு ஒருபோதும் அறவே பிடிக்காத உப்புமா தேர்வில் வெற்றி பெற்றதை நினைத்து பெரு வருத்தத்தில் இருக்கும் என்னுடன், உப்புமா என்றாலே ஓடும அன்பர்கள், வாக்கெடுப்பில் ‘கோல்மால்’ என்று வார்டனை எதிர்த்து போராட அழைத்துள்ளேன். இது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.

இந்த பதிவு உங்களுக்கு தவறிப்போய் புரிந்திருந்தால், தவறாமல் ஓட்டு சாவடிக்குபோய், நோட்டா, சுயேச்சை, மையம், சொய்யம் என வேஸ்ட் பண்ணாமல், உருப்படியா ஓட்டு போட்டாத்தான் உப்புமாவை தோற்கடிக்கலாம். உப்புமா பிரியர்கள், உங்களை ஏமாற்ற, அதை கர்நாடக காராபாத் மாதிரி ஸூப்பரா பண்ணலாம் என்பார்கள். வாய்மாலத்தில் ஒருபோதும் மயங்காதீர். இட்லியை சாப்பிட்ட வாயால் வேறு ஒன்றா….ஒழிக உப்புமா. மீண்டும் மீண்டும் இட்லி… இட்லிக்கு மட்டுமே உங்கள் வாக்கு….. புரிந்ததா?