நடராஜர் சிலை சித்தரிக்கும் பிரபஞ்ச நடனம் மயக்கும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தாலும் சமச்சீர் இல்லாதது  (asymmetric) என்பதுதான் உண்மை. இந்த அழகான வடிவை யார் கற்பனை செய்திருப்பார்கள் என்ற ஜயம் இயற்கைதானே?

பல்லவர் காலத்தில் (6 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்) இருந்த நடராஜரை சித்தரிக்கும் ஆரம்பகால சிற்பங்கள், பிற்கால வடிவங்களை விட ஆற்றல் குறைவாகத்தான் உள்ளன.

சோழ வம்சம் (சுமார் 9-13 ஆம் நூற்றாண்டுகள்) ஆண்ட காலங்களில், கலைகள் மற்றும் கோயில் கட்டுமானத்திற்கு அளித்த அரச ஆதரவு குறிப்பிடத்தக்கது.  இந்த காலகட்டத்தில்தான் தென்னிந்தியாவில் நடராஜரின் சின்னமான இன்றைய வெண்கல சிற்பங்கள் தோன்றின எனலாம். இன்று காணப்படும் வடிவத்தை தரப்படுத்தியது அந்த காலகட்டத்தில்தான். சோழ மன்னர்கள் பக்தியுள்ள சைவர்கள். நடராஜர் சின்னம் சோழ அரச குடும்பத்தின் சக்திவாய்ந்த அடையாளமாகவே மாறியது. கும்பகோணத்திற்கு அருகேஉள்ள கோணேரி ராஜபுரத்து கோயிலில் உள்ள மிகப்பெரிய நடராஜர் சிலையின் வரலாற்றின்படி (அல்லது அது ஒரு கர்ணபரம்பரை கதையா என்று தெரியாது) அதுவே அந்த வடிவுக்கு முன்னோடியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம். அங்குள்ள அந்த வடிவத்தின் முதிர்ந்த நிலையும் அதுவே பிற்கால கோயிலில் இருக்கும் நடராஜர் சிலைக்கு முன்னோடியாக அதையே முத்தாய்ப்பாக கொண்டார்கள் எனவும் கொள்ளலாம். அப்பர் கனவு கண்ட ஆடல் அரசனை, நினைவுலகத்துக்கு அந்த கலைஞன் கொணர்ந்து உயிரூட்டி உள்ளான். பல்லவ காலத்திய வடிவத்துக்கும் தற்போதய வடிவத்துக்கும் எவ்வளவு வேறுபாடு பார்த்தீர்களா?

சோழர்கள் கால வார்ப்பட சிலை கைவினைஞர்கள் “இழந்த-மெழுகு (Lost wax)” வார்ப்பு முறையில் சிறந்து விளங்கினர். அந்த தொழில் நுட்பம் சிறந்து விளங்கியது. துடிப்பான, நுணுக்கமான பல ஆயுதங்களை அணிந்த உருவங்களை அந்த முறையில் உருவாக்கினார்கள். வெண்கலத்தில் நடராஜரின் நடனத்தையும் அதன் ஆற்றல்மிக்க இயக்கத்தையும் அழகான வெளிப்பாட்டையும் அவர்களால் படம்பிடித்து காட்ட முடிந்தது.

எனவே,

“குனித்தபுருவமும், கொவ்வைச் செவ்வாயில் குமிண்சிரிப்பும்,பனித்த சடையும், பவளம் போல் மேனியில் பால் வெண் நீறும்,இனித்தம் உடைய எடுத்த பொன்பாதமும் காணப் பெற்றால் மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே, இந்த மாநிலத்தே”

என்று நாவுக்கரசர் தேவாரத்தில் பாடியபோது இப்போதைய சிலைவடிவம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் அவர் வாழ்ந்தது ஏழாம் நூற்றாண்டு. ஆனாலும் அவர் கனவு கண்ட அந்த காட்சியை அப்படியே பிற்காலத்தில் வடிவமைத்த சிற்பியை எப்படி பாராட்டினாலும் ஏற்புடையதுதான். 

பிரபஞ்சத்தின் ஓய்வில்லா ஓட்டத்துக்கும் அதில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுக்களுள்ளும் அதன் இயக்கத்துக்கும் இந்த ஆடலரசன் ஒரு வடிவமாக உள்ளான்.

நடராஜரின் சித்தாந்தத்துக்கும் அணுக்களின் இயக்கத்துக்கும் ஒற்றுமை உள்ளதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள் (1). இந்த ஆச்சரியமான சித்தாந்தத்தை போலவே இந்த வடிவ வரலாறும் சுவாரஸ்யமானதுதானே. இன்றைய அழகிய நடராஜர் சிலை, மத மற்றும் கலை மரபின் ஒரு வளமான பரிணாம வளர்ச்சியாகும். சோழர் காலம் இந்த உருவத்தை முழுமையாக்கியதில் பெரும் பங்கு அளித்துள்ளது உண்மைதான்.

References:

1. The Tao of Physics, Fritjof Capra

Why do we see increased crowding in religious places nowadays?

Basically எத்தைத்தின்னால் பித்தம் தெளியும் is the underlying principle.

is the purpose of Religion, to seek a desired result from the almighty, knowing pretty well, He will not do? At best praying could give mental relief to the one who believes in Him. He feels blessed even if his material desires are unfulfilled as most of the religions teach him about karma or the effect of past sins. Those religions that don’t in karma concept, simply plead!

Nowadays the reason you see thick crowds in temples – a major fraction goes for spending quality time with family and a tiny fraction with the belief that He will not bless him unless he makes a prayer in person!

And mind you – there is a list of deities and temples to meet specific desires. Also there are deals one can make with the deity for such requirements too. By doing so one gets relieved of the pressures by passing it on to the deity and get along with the daily rotes. Is this the reason for such massive crowds in some temples – even for US visa, there is a god.. How would it influence Trump – god only knows!!

I am reminded of Robin cook’s novel ‘Intervention’. Without giving a verdict on the power of faith healing, he narrates a story of juvinile cancer getting miraculously (mysteriously) cured by the mortal remains of Virgin Mary!! The athiest protagonist, the Doctor father of the kid, is enthralled anyhow as only result matters!

Is this the purpose of religion? Does it fulfil the objective of such a concept? Aren’t the very purpse and tenets of religion set aside by such barter deals?

Vadakalai – Thenkalai debate reaches court yet again!

Recently petitions were filed by TAP Srirangachari and KB Srinivasan, seeking to quash a May 28, 2024, communication from the executive officer of Vilakoli Perumal Sri Vedantha Desikar Temple in Little Kancheepuram, which barred Thenkalai followers from reciting the Prabhandham even outside the temple during a procession. 

They also wanted the authorities concerned to go by the order and decree passed in the early 1900s. The judge, however, said the high court cannot function as an executing court and advised the petitioners to approach the civil court to enforce the decree. Noting that disputes between the sects have often turned volatile, the judge said the temple executive officer wanted to avoid such a volatile situation.

Even during the British colonial period, the existing tensions were exacerbated by the introduction of new legal and administrative structures. The British legal system was sometimes used to formalize the practices of each sect, leading to court cases and decrees that further defined their separate identities.

One would be surprised at what is this dispute for especially when religions show a path for salvation!

There are two divisions, Vadakalai and Thenkalai, within Sri Vaishnavism. Sri Vaishnavism, as formalized by Ramanuja, formed the foundation for both schools. However, the specific interpretations and practices that led to the division arose later. The division is not attributed to a single individual or a specific point in time, but rather developed over time due to differing interpretations of philosophy and practices. While the formalization of the two schools is relatively recent, the philosophical underpinnings for the distinction can be traced back to the 14th century, with figures like Vedanta Desika (associated with Vadakalai) and Pillai Lokacharya (associated with Thenkalai).

The core difference lies in how they interpret Visistadvaita (qualified non-dualism), the core philosophy of Sri Vaishnavism. Vadakalai emphasizes Sanskrit scriptures and traditions, while Thenkalai focuses more on Tamil devotional hymns (Divya Prabandham) and practices.

Vedanta Desika is considered a key figure in the Vadakalai tradition, emphasizing the authority of the Vedas and Sanskrit texts. Pillai Lokacharya, along with Manavalamamunigal, is a central figure in the Thenkalai tradition, emphasizing the importance of the Tamil Prabandhams and the concept of prapatti (self-surrender).While both were influential figures within Sri Vaishnavism, their followers developed distinct interpretations.

The division also has geographical and temporal aspects. The Vadakalai tradition is often associated with regions north of the Kaveri river, while Thenkalai is associated with the south. The formal entrenchment of the two sects is also seen as a development over time, particularly during the Vijayanagar and subsequent periods.

The Thenkalai sect emphasizes devotion (bhakti) and divine grace, likening God’s help in salvation to a mother cat carrying her kitten, requiring minimal effort from the devotee. Conversely, the Vadakalai sect stresses the importance of both devotion and human effort in attaining salvation, using the analogy of a mother monkey carrying her baby, which requires the baby to cling on. 

There are three major temples practising  srivaishnavite tradition – one in Srirangam, Kanchipuram and Thirupathi. In Srirangam, the rituals are done in thenkalai and there is no dispute whatsoever.

In Thirupathi, the Chief priest of the temple is from vadakalai and it is a hereditary post, so it continues like that for ages. BUT the temple activities are monitored and implemented by the tirupati jeer swamigal who is tenkalai and his lineage goes back to Sri Ramanuja who is credited with the foundation of the proper temple activities. The committee consists of members of both groups. The Namam on the face of main deity is neither of tenkalai nor of vadakalai but a via media ப. There is no dispute here to between the sects!

Kanchipuram Varadaraja Perumal, being a place where the scholars of both the schools were prevalent. Staunch followers of both the tradition engage each other during festivals has become a common sight in Kancheepuram as one is refusing to accept the other ritual. 

Not just that: the dispute transcends as to which of those sects should be seated in the front rows during festivals; the order of hymns, the religious mark of the forehead of the temple elephant, and so on.

For those non Vaishnavites, such disputes seem trivial especially when one is seeking salvation! Those who brought peace in other places, especially Thirupathi can extend their yeoman services in Kanchi too!