சிதம்பரம் கோயில் முதலில் எப்போது தோன்றியது என்பதற்கு சரித்திர சான்று இல்லை. தில்லை வனத்தில் வழிபாடு என்பதும் ஒரு தகவல். அதுவும் கோயிலுக்கு தொலைவில் உள்ளது. ஆயினும் முதலில் இப்பொதுள்ள நடராஜர் கோயில் எப்போது யாரால் நிறுவப்பட்டது என்பதற்கு வரலாற்று சான்றுகள் இல்லை. ஒருவேளை 7ஆம் நூற்றாண்டில் பல்லவர்கள்தான் அதை தொடங்கினார்களோ என்றும் ஊகிக்கலாம்.

தொடக்கத்தில் சிவலிங்க வழிபாடு மட்டும்தான் இருந்திருக்கவேண்டும். 9-10 நூற்றாண்டு சோழர்காலத்தில்தான் நடராஜர்-சிவகாமி செப்பு சிலைகள் உறுவாக்கப்பட்டு வழிபாட்டுக்கு நடைமுறையில் வந்திருக்கவேண்டும். செம்பியன்மாதேவி இதற்கு ஒரு முக்கிய தூண்டுகோலாக இருந்திருக்கலாம். உலோக வார்ப்பட தொழில்நுட்பம் அந்த கால கட்டங்களில்தான் முதிர்ச்சி அடைந்தது. கோயில் உள்ளேயே உள்ள ஆதி லிங்கம் இதற்கு சாட்சி.

726 முதல் 775 வரை ஆட்சி செய்த நந்தி வர்ம பல்லவன், இந்த சிவலிங்கத்துடன் கோயிலின் திருமுற்றத்தில் சிறிய திண்ணையில் நிறுவிய கோவிந்தராஜரின் கல்சிலையையும் நிறுவியுள்ளான். இந்த சிலையைத்தான், தீவீர சைவ பக்தனான இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் (கி.பி. 1133–1150) கோயிலிலிருந்து அகற்றிதாக தெரிகிறது. ஆனால் பலரும் நம்புவதைப்போல அந்த சிலையை கடலில் எறிந்ததற்கான எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. அது சிதம்பரத்திலிருந்து திருப்பதிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம். அப்போது அந்த கோவிந்தராஜர் விக்கிரகத்தில் விக்கினம் ஏற்பட்டதால் ப்ளாஸ்டர் ஆப் பேரிஸால் சிலை நிறுவப்பட்டதாக அறியப்படுகிறது. அதனால் தான் அங்கு அபிஷேகம் கிடையாது என்றும் சொல்கிறார்கள்.

ஆதி லிங்கம் உள்ள திருமுற்றத்தில், அதாவது அந்த கோயிலின் கருவறையை சுற்றியுள்ள வெளிப்பிரகாரத்தில்தான் அந்த கோவிந்தராஜர் சிலை முதலில்இருந்திருக்க வேண்டும். சைவவர்களின் கை ஓங்கியுரைந்த காலத்தில் ஏடுக்கப்பட்ட கோவிந்தராஜர், பிற்காலத்தில், சைவர்களின் கைதாழ்ந்து பிணக்கு முற்றியிருந்த போது, அச்சுத தேவராயர் 1539-ல் மீண்டும் அந்த இடத்தில்தான் பிரதிஷ்டை செய்திருக்கவேண்டும்.

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் நடராஜருக்கு கோயில் தனியாக எழுப்பப்பட்டு விரிவு படுத்தியிருக்கலாம். தஞ்சை பெரயகோயிலில் ராஜராஜன் குடும்பத்தோடு நடராஜ பெருமானை வழிபடுவதாக வரையப்பட்ட சித்திரத்தில் உள்ள சிலைவடிவம் சிதம்பரம் கோவில் கர்ப்பகிருகத்தில் உள்ளது போன்று உள்ளது. எனவே இந்த நடராஜர் சிலை வடிவம்தான் அதன் தோற்றம் என்று தோன்றுகிறது.

சோழர்களுக்குப் பின் பாண்டியமன்னர்களும், விஜயநகர பேரரசின் கிருஷ்ண தேவராயர் கோவிலின் இராஜ கோபுரம் மற்றும் தஞ்சை நாயக்க மன்னர்கள் கோயிலின் பிரகாரங்கள் கனகசபை உட்பட ஒன்பது மண்டபங்களை கட்டியதாகவும் பல்வேறு திருப்பணிகள் பலபுரிந்ததாகவும் கல்வெட்டுகளின் மூலம் அறியப்படுகிறது.

1597இல் கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் தாம் பல்வேறு சிதம்பர கோபுர திருப்பணிகளை மேற்கொண்டார். அப்போது கோயிலின் உட்பிரகாரத்திலேயே பெருமாள் சன்னிதியை பிரதிஷ்டை செய்ய முடிவு செய்நார். அவர் ஒரு தீவீர வைணவர். ஆனால் பல பொது தீட்சதர்கள் தற்கொலை செய்துகொண்டு அதை தடுத்த முயற்சித்தனர். அதை மீறி கிருஷ்ணப்ப நாயக்கர் உட்பிரகாரத்தில் கோவிந்தராஜ சன்னதியை ஏற்படுத்தியதாக தல வரலாறு கூறுகிறது. பெரும்பாலான கோவில் திருப்பணிகள் நடைபெற்று கோவில் பிரம்மாண்டமாக உருவெடுத்த வேளையில், தில்லை நடராஜனும் அலைக் கழிக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு வரலாறு உள்ளது.

பீஜப்பூர் சுல்தான்கள் (1648 – 1677) செஞ்சியை தலைமையிடமாக ஆண்டுகொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட சிதம்பரம் கோயிலும் கொள்ளையடிக்கப்படலாம் என அஞ்சி, தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் (தீட்சிதர்கள்) கி.பி. 1648-ல் இரண்டு மரப் பேழைகளில் ஸ்ரீநடராஜரையும், ஸ்ரீசிவகாமி அம்மையையும் மதுரையை நோக்கிச் சென்று குடுமியான்மலையை அடைந்தனர். பின்னர் அங்கிருந்து கேரள மாநிலம் புளியங்குடி என்ற இடத்தை அடைந்தனர். அங்கு ஒரிடத்தில் பூமியிலே குழி தோண்டி பேழைகளை மறைத்து வைத்து அந்த இடத்தில் ஒரு புளிய மரத்தையும் நட்டனர். பின்னர் தில்லை திரும்பினர்.
தில்லையில் அமைதி திரும்பிய சுமார் 35 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தில்லை வாழ் அந்தணர்களின் இளம் தலைமுறையினர் குழுக்களாகப் பிரிந்து சென்று தேடும் பணியில் ஈடுபட்டனர். அவ்வாறு பிரிந்து சென்றவர்களில் ஒரு குழுவினர் புளியங்குடியை அடைந்தனர். அங்கே பல பேர்களிடமும் விசாரித்தனர். யாருக்கும் தெரியவில்லை. இந்நிலையில், ஒரு வயதான குடியானவன் தன்னுடைய வேலையாளிடம், இந்த மாட்டைக் கொண்டு போய் அம்பலப் புளியில் கட்டு என்றாராம். இதைக் கேட்டதும் இவர்களுக்கு அது குறித்த விளக்கத்தைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் தோன்றியுள்ளது. அந்த வேலையாளிடம் கேட்ட போது அவன், எனக்கு எதுவும் தெரியாது, எங்கள் முதலாளியிடம் கேட்டு தெரிந்துகொள்ளுங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறான். முதலாளியிடம் சென்று கேட்ட போது அவரோ, இங்கே ஆசான் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பல காலங்களாக இந்த பகுதியில் வாழ்ந்து வந்தார். தினமும் இந்த அம்பலப் புளி அடியில் வழிபட்டு வந்தார். அவர் தான் அந்த சிறிய பொந்தில் திருவுருவங்களைக் கண்டாராம்.
இந்த இடத்தில் விலைமதிப்பில்லாத ஒரு சுவாமி இருக்கிறார் என்றும், அதனை அறிந்தவர்கள் ஒரு நாள் இங்கே வருவார்கள். அதுவரை இதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும், அவர்கள் உண்மையானவர்களா என்று சோதித்து அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் சொன்னார் என்றார். இவர்களோ, நாங்கள் தான் அந்த மூலமூர்த்தியின் உரிமைதாரர்கள் என்று விளக்கி அவரிடம் ஒப்புதல் பெற்றுக்கொண்டு தில்லையை அடைந்தார்கள். பின்னர் பல நூறு தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்து, தக்க ஆதாரங்களை விளக்கிச் சொல்லி, அவர் சம்மதத்துடன் அந்த இடத்தைத் தோண்டி தில்லை நடராஜரையும், சிவகாமி அம்மையையும் வெளியே எடுத்தனர்.

பின்னர் அதே போன்ற பேழைகளில் வைத்து தில்லை நோக்கி எடுத்து வந்தனர். வரும் வழியில் திருவாரூர் ஸ்ரீதியாகராஜர் கோயிலின் சபாபதி மண்டபத்தில் சிலகாலம் வைத்திருந்துவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டு வைத்தீஸ்வரன் கோயில் வழியாக தில்லைக்கு வந்தார்கள்.
1686-ல் மறுபடியும் தில்லையில் பொன்னம்பலத்தில் ஸ்ரீநடராஜரையும், ஸ்ரீசிவகாமி அம்மையையும் பிரதிஷ்டை செய்து, பல திருப்பணிகள் செய்து, மஹா கும்பாபிஷேகம் நடத்தப்பட்டது என்று தல வரலாறு கூறுகிறது.

1677-1697 மராட்டியர்கள் செஞ்சியை தலைநகராக கொண்டு நடந்த ஆட்சியின் கீழ் சிதம்பரம் இருந்தது. அவர்கள் அளித்த பாதுகாப்பினால், விக்கிரகங்களை திரும்பக் கொண்டு வந்தார்கள். பின்னர் அமைதி திரும்பி அவ்வப்போது புனர் நிர்மாணங்கள் நடைபெற்று புகழுடன் நடராஜர் கோயில் பரிமளிக்கிறது.

இப்படியாக சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் ஒரு கரடுமுரடான பாதையை கடந்துவந்த வரலாறு, நம்மில் பலரால் அறியப்படாத ஒன்று.

நடராஜர் சிலை சித்தரிக்கும் பிரபஞ்ச நடனம் மயக்கும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தாலும் சமச்சீர் இல்லாதது  (asymmetric) என்பதுதான் உண்மை. இந்த அழகான வடிவை யார் கற்பனை செய்திருப்பார்கள் என்ற ஜயம் இயற்கைதானே?

பல்லவர் காலத்தில் (6 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்) இருந்த நடராஜரை சித்தரிக்கும் ஆரம்பகால சிற்பங்கள், பிற்கால வடிவங்களை விட ஆற்றல் குறைவாகத்தான் உள்ளன.

சோழ வம்சம் (சுமார் 9-13 ஆம் நூற்றாண்டுகள்) ஆண்ட காலங்களில், கலைகள் மற்றும் கோயில் கட்டுமானத்திற்கு அளித்த அரச ஆதரவு குறிப்பிடத்தக்கது.  இந்த காலகட்டத்தில்தான் தென்னிந்தியாவில் நடராஜரின் சின்னமான இன்றைய வெண்கல சிற்பங்கள் தோன்றின எனலாம். இன்று காணப்படும் வடிவத்தை தரப்படுத்தியது அந்த காலகட்டத்தில்தான். சோழ மன்னர்கள் பக்தியுள்ள சைவர்கள். நடராஜர் சின்னம் சோழ அரச குடும்பத்தின் சக்திவாய்ந்த அடையாளமாகவே மாறியது. கும்பகோணத்திற்கு அருகேஉள்ள கோணேரி ராஜபுரத்து கோயிலில் உள்ள மிகப்பெரிய நடராஜர் சிலையின் வரலாற்றின்படி (அல்லது அது ஒரு கர்ணபரம்பரை கதையா என்று தெரியாது) அதுவே அந்த வடிவுக்கு முன்னோடியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகம். அங்குள்ள அந்த வடிவத்தின் முதிர்ந்த நிலையும் அதுவே பிற்கால கோயிலில் இருக்கும் நடராஜர் சிலைக்கு முன்னோடியாக அதையே முத்தாய்ப்பாக கொண்டார்கள் எனவும் கொள்ளலாம். அப்பர் கனவு கண்ட ஆடல் அரசனை, நினைவுலகத்துக்கு அந்த கலைஞன் கொணர்ந்து உயிரூட்டி உள்ளான். பல்லவ காலத்திய வடிவத்துக்கும் தற்போதய வடிவத்துக்கும் எவ்வளவு வேறுபாடு பார்த்தீர்களா?

சோழர்கள் கால வார்ப்பட சிலை கைவினைஞர்கள் “இழந்த-மெழுகு (Lost wax)” வார்ப்பு முறையில் சிறந்து விளங்கினர். அந்த தொழில் நுட்பம் சிறந்து விளங்கியது. துடிப்பான, நுணுக்கமான பல ஆயுதங்களை அணிந்த உருவங்களை அந்த முறையில் உருவாக்கினார்கள். வெண்கலத்தில் நடராஜரின் நடனத்தையும் அதன் ஆற்றல்மிக்க இயக்கத்தையும் அழகான வெளிப்பாட்டையும் அவர்களால் படம்பிடித்து காட்ட முடிந்தது.

எனவே,

“குனித்தபுருவமும், கொவ்வைச் செவ்வாயில் குமிண்சிரிப்பும்,பனித்த சடையும், பவளம் போல் மேனியில் பால் வெண் நீறும்,இனித்தம் உடைய எடுத்த பொன்பாதமும் காணப் பெற்றால் மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே, இந்த மாநிலத்தே”

என்று நாவுக்கரசர் தேவாரத்தில் பாடியபோது இப்போதைய சிலைவடிவம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் அவர் வாழ்ந்தது ஏழாம் நூற்றாண்டு. ஆனாலும் அவர் கனவு கண்ட அந்த காட்சியை அப்படியே பிற்காலத்தில் வடிவமைத்த சிற்பியை எப்படி பாராட்டினாலும் ஏற்புடையதுதான். 

பிரபஞ்சத்தின் ஓய்வில்லா ஓட்டத்துக்கும் அதில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுக்களுள்ளும் அதன் இயக்கத்துக்கும் இந்த ஆடலரசன் ஒரு வடிவமாக உள்ளான்.

நடராஜரின் சித்தாந்தத்துக்கும் அணுக்களின் இயக்கத்துக்கும் ஒற்றுமை உள்ளதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள் (1). இந்த ஆச்சரியமான சித்தாந்தத்தை போலவே இந்த வடிவ வரலாறும் சுவாரஸ்யமானதுதானே. இன்றைய அழகிய நடராஜர் சிலை, மத மற்றும் கலை மரபின் ஒரு வளமான பரிணாம வளர்ச்சியாகும். சோழர் காலம் இந்த உருவத்தை முழுமையாக்கியதில் பெரும் பங்கு அளித்துள்ளது உண்மைதான்.

References:

1. The Tao of Physics, Fritjof Capra

Why do we see increased crowding in religious places nowadays?

Basically எத்தைத்தின்னால் பித்தம் தெளியும் is the underlying principle.

is the purpose of Religion, to seek a desired result from the almighty, knowing pretty well, He will not do? At best praying could give mental relief to the one who believes in Him. He feels blessed even if his material desires are unfulfilled as most of the religions teach him about karma or the effect of past sins. Those religions that don’t in karma concept, simply plead!

Nowadays the reason you see thick crowds in temples – a major fraction goes for spending quality time with family and a tiny fraction with the belief that He will not bless him unless he makes a prayer in person!

And mind you – there is a list of deities and temples to meet specific desires. Also there are deals one can make with the deity for such requirements too. By doing so one gets relieved of the pressures by passing it on to the deity and get along with the daily rotes. Is this the reason for such massive crowds in some temples – even for US visa, there is a god.. How would it influence Trump – god only knows!!

I am reminded of Robin cook’s novel ‘Intervention’. Without giving a verdict on the power of faith healing, he narrates a story of juvinile cancer getting miraculously (mysteriously) cured by the mortal remains of Virgin Mary!! The athiest protagonist, the Doctor father of the kid, is enthralled anyhow as only result matters!

Is this the purpose of religion? Does it fulfil the objective of such a concept? Aren’t the very purpse and tenets of religion set aside by such barter deals?

Vadakalai – Thenkalai debate reaches court yet again!

Recently petitions were filed by TAP Srirangachari and KB Srinivasan, seeking to quash a May 28, 2024, communication from the executive officer of Vilakoli Perumal Sri Vedantha Desikar Temple in Little Kancheepuram, which barred Thenkalai followers from reciting the Prabhandham even outside the temple during a procession. 

They also wanted the authorities concerned to go by the order and decree passed in the early 1900s. The judge, however, said the high court cannot function as an executing court and advised the petitioners to approach the civil court to enforce the decree. Noting that disputes between the sects have often turned volatile, the judge said the temple executive officer wanted to avoid such a volatile situation.

Even during the British colonial period, the existing tensions were exacerbated by the introduction of new legal and administrative structures. The British legal system was sometimes used to formalize the practices of each sect, leading to court cases and decrees that further defined their separate identities.

One would be surprised at what is this dispute for especially when religions show a path for salvation!

There are two divisions, Vadakalai and Thenkalai, within Sri Vaishnavism. Sri Vaishnavism, as formalized by Ramanuja, formed the foundation for both schools. However, the specific interpretations and practices that led to the division arose later. The division is not attributed to a single individual or a specific point in time, but rather developed over time due to differing interpretations of philosophy and practices. While the formalization of the two schools is relatively recent, the philosophical underpinnings for the distinction can be traced back to the 14th century, with figures like Vedanta Desika (associated with Vadakalai) and Pillai Lokacharya (associated with Thenkalai).

The core difference lies in how they interpret Visistadvaita (qualified non-dualism), the core philosophy of Sri Vaishnavism. Vadakalai emphasizes Sanskrit scriptures and traditions, while Thenkalai focuses more on Tamil devotional hymns (Divya Prabandham) and practices.

Vedanta Desika is considered a key figure in the Vadakalai tradition, emphasizing the authority of the Vedas and Sanskrit texts. Pillai Lokacharya, along with Manavalamamunigal, is a central figure in the Thenkalai tradition, emphasizing the importance of the Tamil Prabandhams and the concept of prapatti (self-surrender).While both were influential figures within Sri Vaishnavism, their followers developed distinct interpretations.

The division also has geographical and temporal aspects. The Vadakalai tradition is often associated with regions north of the Kaveri river, while Thenkalai is associated with the south. The formal entrenchment of the two sects is also seen as a development over time, particularly during the Vijayanagar and subsequent periods.

The Thenkalai sect emphasizes devotion (bhakti) and divine grace, likening God’s help in salvation to a mother cat carrying her kitten, requiring minimal effort from the devotee. Conversely, the Vadakalai sect stresses the importance of both devotion and human effort in attaining salvation, using the analogy of a mother monkey carrying her baby, which requires the baby to cling on. 

There are three major temples practising  srivaishnavite tradition – one in Srirangam, Kanchipuram and Thirupathi. In Srirangam, the rituals are done in thenkalai and there is no dispute whatsoever.

In Thirupathi, the Chief priest of the temple is from vadakalai and it is a hereditary post, so it continues like that for ages. BUT the temple activities are monitored and implemented by the tirupati jeer swamigal who is tenkalai and his lineage goes back to Sri Ramanuja who is credited with the foundation of the proper temple activities. The committee consists of members of both groups. The Namam on the face of main deity is neither of tenkalai nor of vadakalai but a via media ப. There is no dispute here to between the sects!

Kanchipuram Varadaraja Perumal, being a place where the scholars of both the schools were prevalent. Staunch followers of both the tradition engage each other during festivals has become a common sight in Kancheepuram as one is refusing to accept the other ritual. 

Not just that: the dispute transcends as to which of those sects should be seated in the front rows during festivals; the order of hymns, the religious mark of the forehead of the temple elephant, and so on.

For those non Vaishnavites, such disputes seem trivial especially when one is seeking salvation! Those who brought peace in other places, especially Thirupathi can extend their yeoman services in Kanchi too!