The temple chariot of Thiruvaroor in Tamil Nadu, ‘ஆழித்தேர்’ as it is popularly called, is the World’s biggest and heaviest. Though car festivals are a common feature in most temples of south India, particularly in Tamil Nadu, Annamalaiyar Temple, Tiruvannamalai, Chidambaram Natarajar Temple are among the few other temples that possess huge wooden chariots for regular processions. But the temple car of Thiruvarur is unique of its kind! There is a popular saying ‘திருவாரூர் தேரழகு, திருவிடைமருதூர் மதிலழகு’.
The 30-foot tall temple car of Thiruvarur, which weighs 220 ton, is raised to 96 feet with bamboo sticks and decorative clothes, taking its total weight to 350 tons. Isn’t a treat to watch its being pulled by devotees with reverence? It requires 12000 persons to drag the chariot, though two bulldozers aid in the human effort nowadays. Around 4000 devotees pull the chariot in recent times. During major overhauling by BHEL, Trichy, the wooden wheels were replaced with steel. To improve safety, unique differential system for turning and hydraulic breaking were designed. No overhead cabling in the car streets. Also the roads were concreted to bear the west and tear due to the movement of this massive chariot movement.
The original ‘Azhi Ther’ was severely damaged due to a freak fire accident in 1922 and the chariot was rebuilt later. After 1948, Azhi Ther, for unknown reasons, stopped running. Only after 1988 the temple car began to run after renovation. It was in 1988 steel wheels were fixed to bear the enormous weight as part of major restoration work. For some reasons it was discontinued. The car festival was then held in the temple in 2010, after a gap of 20 years. The atheist DMK chief and Tiruvarur MLA M Karunanidhi is said to have taken efforts to revive the age-old car festival at the temple! It then took six years for a total renovation. Even since 2016, the Temple car festival of Thiruvarur has become an annual feature in the Tamil month of பங்குனி – that is end March or beginning of April!
According to the Bhagavata Purana, the devas were once defeated by the asuras. They sought the refuge of the king named Muchukunda, described to be a great warrior and a pious man. King Muchukunda granted the devas shelter until they rallied themselves under Kartikeya, the son of Shiva. After their triumph, the devas and their king, Indra, expressed their gratitude and presented to him this chariot made from the Devadaru wood obtained from the churning of ocean of milk. Hence the name ஆழித்தேர், meaning ocean chariot!
No wonder there is a sea of humanity to have this wonderful visual treat! It is real treat to the eyes to watch the chariot taking a turn in the four car street corners!
One should be really proud of this rich cultural heritage!
Who would not like to know what is in store in the future? The astrological predictions based on constellations at the time of birth seems to hold the person hostage for the rest of the life!
Some real life stories of famous astrologers are indeed very fascinating to say the least:
Sahadev, the youngest of the Pandavas is known for his prowess in astrology. Pandavas sworn enemy Duryodhana approached Sahadeva seeking the right time to start the Mahabharata war so that the Kauravas would be victorious. Sahadeva, known for honesty in his profession, marked the appropriate time, muhurta, so that Kauravas would be victorious! But lord krishna, by his trick changed the almanac itself by duping sun and moon gods, through some tricks and changed the course of the war, is another story. Sahadev is also said to have burnt all his astrological notes, furious over himself, after the death of Karna in disgust of unable to predict him as his brother with his astrology.
Bhaskara (1114 – 1185), also known as Bhaskara II and Bhaskara Achārya, the great mathematician and astronomer, is known to have predicted that his daughter Lilavati, would remain childless and unmarried. He studied Lilavati’s horoscope and to avoid this fate, he ascertained an auspicious moment for his daughter’s wedding to overcome this fate. To alert his daughter the correct time, he placed a cup with a small hole at the bottom of a vessel filled with water, arranged so that the cup would sink at the beginning of the propitious hour. He put the device in a room with a warning to Lilavati to not go near it. In her curiosity though, she went to look at the device and a pearl from her bridal dress accidentally dropped into it, thus upsetting it. The auspicious moment for the wedding thus passed unnoticed leaving a devastated Bhaskara II. It is then that he promised his daughter to write a book in her name, one that would remain till the end of time as a good name is akin to a second life. So much for the astrology and its predictions so accurately.
Today, Galileo (1564–1642) is held up as a paragon of rationality. He advocated heliocentrism — the idea that the sun, not the Earth, was at the center of the solar system — fought an anti-heliocentric church at great risk, and greatly advanced astronomy throughout Europe. But in his days was also something like a fortune teller. Galileo didn’t just believe in astrology: he practiced it, conducted it for wealthy clients, and taught it to medical students. Galileo wasn’t alone in keeping up on his signs. His contemporary,, another great astronomer Johannas Kepler too is a fanatic and conducted his own astrological studies, though more reluctantly.
Michel de Nostredame (1503 – 1566), usually known as Nostradamus, a French astrologer, apothecary, physician, and reputed seer, is best known for his book Les Prophéties a collection of 942 poetic verses allegedly predicting future events. People (in)famously interpret his poems as future predictions. Some even interpreted his verses in such a way, that the beginning of Modi era in India was correctly predicted by him! They claim as per the prediction Modi would win in 2024 too and India would reach even greater heights!
It is proven while past is more or less predicted accurately, but not so is the future. While the successful predictions are trumpeted, failures are silently buried, making astrology no better than that of statistical probabilities in a true sense!
In Hindu religion there is a belief that the good and bad deeds of individuals are carried over as ‘karma’; inevitably one has to suffer either in this birth or the ensuing. It is believed that through the knowledge of the bad times through astrological study of one’s horoscope, one may reduce the impact by certain rituals. The life being a circle of opportunities, this regimen, in reality, may also prepare one mentally to put up with the life struggles!
In the southern states Kerala and Tamilnadu, there is said to be more rationalists irrespective of religious following. But when it comes to knowing the future or bend it to their favour by knowing auspicious moment, say to file election paper, buy real estate, begin a big project, for tying the bridal knot etc., – many set aside their rational bent of mind – they approach an astrologer!
A rationalist will ascertain that distant stars move as per astronomical laws. They are least worried about the mortals in earth and can’t disturb the life of individuals in this planet. There must be some truth in that too: I am personally aware of a leading astrologer in my native place who was consulted by many for matching horoscopes. Unfortunately his lost his son-in-law within few days of his daughter’s marriage.
There is a famous story of two astrologers, one very successful and the other, unsuccessful. The king was eager to know his future and consulted both of them. Both of them studied and revealed the future correctly, but explained to the king the results, differently. One said ‘you would happily live long enough to get great grand children’ while the other was blunt: ‘you would not live to celebrate your sathabhishekam!’ One can easily understand who would have been the successful one. So, it is not just the intelligent interpretation of future, even if it is correct, but presentation also matters!
At the end of the day, should we not reconcile to the fate – Whatever will happen will happen – why to know them in advance and lose mental balance! Many may not have the courage to face the fate with confidence after knowing impending disasters! So, at least for faint hearted ignorance is bliss while the braves can face the fate with confidence even without such controversial forecasts!
Have you ever faced an embarrassment when narrating skits, instead of being instantaneously understood and laughed, getting bust when the listener asks for explanation! Poetry is of the same genre and for only quick witted. The task is much more difficult if it is not from one’s mother tongue – it is a Herculean task to detail the nuances. Let me try to do the near impossible!
One classic example of such works in Sanskrit is Seetha Ravana Sampada Jari written by Rama Sastri in 1896. This composition of 100 or so verses is essentially the story of Ramayana but the highlight is conversation between Seetha and Ravana at Asoka Vana. This fascinating scene is choreographed as observed by Hanuman hiding in the trees and narrating it to Rama on his return. This section has 59 slokas of four stanza each. In each sloka the first three lines are by Ravana coaxing Seetha with his greatness and valour and how easily Rama would be defeated in a war. Seetha in the last line would reply by just saying to repeat whatever he said by replacing either with or removing or changing one or two letters or Akshara. The whole meaning would get reversed as one of praise of Rama and chiding Ravana.
Sanskrit as a language has many facets of pliability and one of them is ‘Chitra Kavi’. This is composed as though it is a painting with some interplay of letters or syllables. One way could be that the meaning of one stanza is changed by either omitting or replacing or adding another letter at some appropriate place that could be embedded in the next stanza. English may not be as pliable as this. This could be explained in Tamil as follows:
ரங்கஸ்வாமி என்று ஒருத்தன். ‘ரங்கு’ என்று கூப்பிடுவது. “உன் பேருக்கு முன்னாடி ஒரு ‘கு’ சேர்த்துக்கோ” என்றால்? ஒரு எழுத்தைச் சேர்ப்பதால் அர்த்த விபரீதம்!
அதே போல், “எனக்கு ரொம்ப புத்தி ஜாஸ்தி” என்று ஒருத்தன் சொல்கிறான். இன்னொருத்தன், “ஜா-வுக்குப் பதில் ‘நா’ போட்டுக்கோ!” என்று கிண்டல் பண்ணுகிறான். என்ன ஆகும்? “புத்தி நாஸ்தி” என்றாகிவிடுமல்லவா? நாஸ்தி என்றால் இல்லை என்று பொருள். ஒரு எழுத்துக்குப் பதில் இன்னொன்றைப் போடுவதில் அர்த்தம் அடியோடு மாறிவிடுவதற்கு இது எடுத்துக்காட்டு.
“ஓம் நமோ நாராயணாய” விலிருந்து ‘ரா’ வை எடுத்துவிட்டால், “ஓம் நமோ நாயணாய” தானே? ‘நாயணாய’ என்றால் ‘மார்க்கமில்லாதவனுக்கு’ என்று அர்த்தம். ‘நாராயணனுக்கு நமஸ்காரம்’ என்றிருப்பதே விபரீதமாக மாறி, ‘வழி தெரியாதவனுக்கு நமஸ்காரம்’ என்றாகிவிடும்! ‘நம: சிவாய’ வில் ‘ம’வை நீக்கிவிட்டால், ‘நசிவாய’ என்றாகிவிடும். ‘சிவனுக்கு இல்லை’ என்ற விபரீத அர்த்தம் ஏற்பட்டுவிடும்! இவை ஒரு எழுத்தை எடுப்பதால் அர்த்தம் மாறுவதற்கு உதாரணங்கள்.
It might be difficult to express the joy when I was fortunate to read and understand some of the slokas. I realised that it is all the more difficult to bring out the beauty of this work in words and share with others!
Enjoy one sample in this video clip.
For those of you who are proficient in Sanskrit can access the full work too.
Should state regulate the list of good and bad habits and legislate laws for your health? Does alcohol comes in that category? Can state dictate one to be teetotaler?
There are evidences that Prohibition reduces petty crimes and incidences of serious health conditions such as cirrhosis of liver – this is the statistics of US when prohibition was in vogue between 1920-33; it was lifted as there was revenue loss due to spurious liquor business apart from increased incidences of corruption. In Tamil Nadu (TN) too there were many deaths due to illicit liquor! Experience shows it is impossible to impose prohibition and stop illicit liquor brewing not only in india but worldwide! Ask Nitish Kumar, the chief minister of state of Bihar in India – he would tell stories!! Caught between devil and the deep sea!
Why should there be so much of noise in TN for prohibition when no other state is following save Gujarat and Bihar! Surprisingly the underdeveloped north eastern states of Nagaland and Mizoram are also dry! People tend to booze and forget the miseries when the state is under developed, so goes the saying!
TN politics is strange – politicians do not confront with facts and figures for fear of losing women votes if they talk openly against prohibition!! For reasons unknown, people of TN believe that they are holier than cow! In no other state prohibition is such a hot topic of discussion, despite all the ills of that evil.
Are you legislating for compulsory Yoga practise or even physical exercises despite its positive evidence on good health? Why Cigarettes are not banned despite their being known cause of cancer? Are you not not keeping them from your list of laws and categorise as personal choices?
Should the government enter into your personal space of liberty and freedom? Why not follow the principle of advices such as “Smoking and drinking are injurious to health” slogans and leave it at that? Would it be construed as being irresponsible?
Health is always a tricky issue – one day the ‘experts’ will say cholesterol is bad; down the line they will withdraw the advice; it is not just fats, there are many like that! What is good for your health, is your choice, not states’ business!
திருவள்ளுவனுக்கு மறுபிறவி சித்தானந்தத்தில் நம்பிக்கை உள்ளதா இல்லையா?
அசைவில்லா நம்பிக்கை உள்ளதற்கு பல எடுத்துக்காட்டுகளை குறளில் காணலாம்:
வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி தொகுத்தார்க்கு துய்த்தல் அரிது.
என்று ‘கோடிப்பொருள்சேர்ந்திருந்தாலும் , இறைவன்விதித்தவிதிப்படிதான்நாம்அதைஅனுபவிக்கமுடியுமேதவிர, நம்விருப்பப்படிஅனுபவிப்பதுகடினம்’ என்றுவிதிவலியதுஎன்கிறான்.
அதே பாங்கில்,
பிறருக்குத் தீங்கு விளைவித்துவிட்டோம் என்று ஒருவர் மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே, அதேபோன்ற தீங்கு அவரையே தாக்கும் என்ற பொருள்படும்,
பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கு இன்னா பிற்பகல் தாமே வரும் என்னும்குறள் வாயிலாக தத்தம் கர்மவினைப்படிதான் உலக நிகழ்வுகள் நடந்தேறும் என்றும் ஐயம் ஏதுமின்றி கூறுகிறான்.
இப்படி வடித்த அதே கரங்கள், இந்த விதியை வெல்ல முடியும் என்றும் கோடியிட்டு காட்டுகிறது.
‘சோர்வு இல்லாமல் முயற்சியில் குறைவு இல்லாமல் முயல்கின்றவர்,(செயலுக்கு இடையூறாக வரும்)ஊழையும் ஒரு காலத்தில் தோல்வியுறச் செய்யும்’ என்ற பொருள் தரும்
“ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித் தாழாது உஞற்று பவர்” என்று ஏன் வள்ளுவன் சந்தேகத்துடன் விதிப்பலனை நோக்குகிறான்?
அதே போல், தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும் என்று ஊழியின் காரணத்தால் ஒரு செயல் செய்ய முடியாமல் போகுமாயினும், முயற்சி தன் உடம்பு வருந்திய வருத்தத்தின் கூலியையாவது கொடுக்கும் என்றும், விதியை மதியால் வெல்லலாம் என அறுதியிட்டும் கூற முடிகிறது.
வள்ளுவனின் பார்வையில், ஊழ் வலியதா அல்லது தத்தம் முயற்சி பெறியதா?
வள்ளுவன் மனதில் உள்ளதை யாராவது திறந்து காட்டுங்களேன்!
இணையத்தில் ஒரு சிறுகதை – நம் பலருக்கும் இது கதையாக இருக்காது – தத்தம்வாழ்க்கையில் கண்ட ஒரு நிஜ நிகழ்வாகவும் இருக்கலாம்!
எனக்கு இரண்டு கோடி ரூபாய் சொத்து இருக்கு, எனக்கு யாருமே தேவை இல்லை…
இப்படித்தான் அந்த 65 வயது பெரியவர் ஆரம்பித்தார். கொஞ்சமா ஆல்கஹால் எடுத்திருந்தார் போல. நிலையில்லாமல் இருந்தார். ஒரு 15 நிமிடம் அவரோட 65 ஆண்டு கால வாழ்க்கையை பெருமிதத்தோட சொல்லி முடித்தார். சின்னவன் ஆஸ்திரேலியால இருக்கான். பொண்ணுங்க 2 பேர், ஒருத்தர் சென்னைல குடுத்திருக்கேன். இன்னொருத்தி பூனேல இருக்கா. மாப்பிள்ளை மிலிட்டரில இருக்கார். பெரியவன் என் கூட இருக்கான். நிறைவான வாழ்க்கை, என்றார்.
இவர் என் மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்த நாள் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. மனைவியுடன் வந்தார், ஏதோ விசேஷ வீட்டுக்கு போய் விட்டு வந்திருப்பார்கள் போல. நிறைய நகைகளும் பட்டுபுடவை, வேஷ்டியுமாக ஒரு செழிப்பு அவர்கள் உடையில் இருந்தது. மிகுந்த கனிவுடன் பேசினார்கள், தங்கள் உடல் உபாதைகளை சொன்னவர்கள், பின் தாங்கள் ஒரு ஆசிரியர் குடும்பம் என்றார்கள். மகன்கள், மகள், மனைவி, பெரியவர் என அனைவரும் ஆசிரியர்கள்.
சர்க்கரை நோய்க்கு மருந்தெடுப்பதால் அவரை தொடர்ச்சியாக பார்த்து வந்தேன். ஊரில் ரியல் எஸ்டேட் சூடு பிடிக்க தொடங்கிய காலம் அது. அவர் முன்னாளில் எப்பொழுதோ வாங்கிய நிலம் நல்ல மதிப்பு மிக்கதானது. தன்னை வெல்ல யாரும் இல்லை என்றும் மற்றொரு நாள் சொல்லி சென்றார், பெருமிதமாகவே இருந்தார்.
2,3 வருடங்களுக்குள்ளாகவே அவருடைய பேச்சில் சின்ன மாற்றங்கள் தெரிந்தது. எதையோ தொலைத்தது போல வெறிச்சிட்ட கண்கள். “என்ன சார் எப்படி இருக்கீங்க” என்ற கேள்விக்கு, முன்னைப் போல பளீர் சிரிப்பு இல்லை, “இருக்கிறேன் டாக்டர்”, என்ற ஒற்றை வரி பதில் வந்தது. அவரை தேற்றும் விதமாக அப்புறமா, பிள்ளைகள் எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க, என்ன பண்றாங்கன்னு ஆரம்பித்து வைத்தேன்.
எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க சார், ஆனால் ரொம்ப பிஸியா இருக்காங்க. நமக்கு கூட ஒரு ஆள் இல்லேன்னு வருத்தமா இருக்கு.
அவங்களுக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்குல சார், பாவம் என்ன சூழ்நிலையில் இருக்காங்களோ…
எல்லோரும் ரொம்ப பாசக்காரங்க தான் சார், ஆனால் காலம் எல்லொரையும் கட்டி போட்டு வச்சிருக்கு. ஒருத்தரோட ஒருத்தர் நேரம் செலவழிக்க முடியாம பஞ்சா பறக்குறாங்க. கேட்டால் அமெரிக்கா வா, பூனே வாங்குறாங்க. நமக்கு எதுவும் செட் ஆகுறதில்ல சார். இப்படியே ஓட்டிட்டிருக்கேன். என்றார்.
அவங்களும் சம்பாரிக்கணும் செட்டில் ஆகணும்ன்னு ஒரு எண்ணம் இருக்கும்ல சார்…?
அதான் சார் புரியல, அவங்க வாழ்க்கை முழுக்க ஓடி சம்பாதித்தாலும் சேர்க்க முடியாத சொத்து எங்கிட்ட இருக்கு. நானே கொடுத்தாலும் அது இப்போ அவங்களுக்கு தேவைப்படாது போல.. எதன் பின்னால ஓடுறாங்கன்னே தெரில. எல்லோரும் ஒரே ஓட்டமா ஓடுறாங்க, வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்ள எல்லோருக்கும் 65 வயது ஆகணும் சார் என்று சிரித்தார்..
நடுவில் பார்க்கின்சோனிசம் பாதித்தது, அப்பொழுதும் மனிதர் அசரவில்லை வயதானால் வருவது தானே இதெல்லாம் பிரச்சனை இல்ல சார் என்பார். பெரிய வேடிக்கை என்னவென்றால் மனம் சோர்வடையும் போதெல்லாம் இந்த நோயின் தாக்கம் மிக கடுமையாக இருக்கும். அவரின் மன உறுதிக்கு முன்னால் நோய் கொஞ்சம் தோற்று தான் போனது.
சில காலத்துக்கு பின் முன்பு மிகவும் தளர்ந்து போய் இருந்தார் அவர் மனைவி துணையாக கூட்டி வந்தார், தன்னுடைய மூத்த மகன் பைக் ஆக்சிடென்ட்டில் திடீரென்று இறந்ததை சொன்னார், பாவமாக இருந்தது என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. சார் பையன் திடீர்னு போய்ட்டான் சார், ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு சார் என்றார், நான் அவர் மனைவியிடம் அவரை எப்படியாவது தேற்றுங்கள் இல்லையென்றால் நோயின் கடுமை அதிகரிக்கும் என்பதை சொன்னேன். அவர் மனைவி மார்பக புற்று நோயால் பாதிக்கபட்டு மார்பகத்தை இழந்திருந்தார், அவரை ஆதரித்து அணைத்து கூட்டி சென்றதை பார்க்கும் போது சிறிது நிம்மதியாக இருந்தது.
எதிர் பார்க்காத அளவில் மிக விரைவாக அந்த பாதிப்பில் இருந்து மீண்டார். மகனின் மனைவியை டீச்சர் ட்ரைனிங் படிக்க வைத்தார் மகனின் வேலையை மருமகளுக்கு வாங்கி குடுத்தார், தன் பேத்திக்கு (இறந்த மகனின் மகளுக்கு) திருமணம் முடித்து வைத்தார். மருமகளிடம்,” வேலை வாங்கி கொடுத்தாயிற்று இனி உன் வாழ்க்கையை நீயே பார்த்து கொள். நீ திருமணம் முடித்தாலும் எங்களுக்கு சம்மதமே” என்று அவர்களுடைய தந்தை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார். எல்லாம் சரியாக தான் இருந்தது.
மூன்று மாதம் முன்பு மறுபடி தம்பதி சமேதராக வந்தார்கள், மகன் தங்களுக்கு விசா அனுப்பி உள்ளதாகவும், ஆஸ்திரேலியா போவதற்கு முன் உடம்பை செக் அப் செய்ய வந்தோம் என்றார்கள் மகிழ்ச்சியாக அனுப்பி வைத்தேன்.
அப்போது சென்றவரை வெகு காலத்திற்கு பின் இன்று காலையில் தான் மீண்டும் பார்த்தேன். நடுங்கிய படி அமர்ந்தார், என்ன செய்கிறதென்று கேட்டேன். பதில் இல்லை ஏதோ தப்பு இருக்கிறது என்று புரிந்தது. அவர் அழுதால் என்ன சொல்வது என்று என் மனதின் மூலையில் ஒரு கேள்வியும் இருந்தது. அதனாலேயே என்னால் அவர் முகம் பார்க்க முடியவில்லை, மீண்டும் கேட்டேன், என்ன சார் உடம்புக்கு ரொம்ப முடியலையா என்று? என்னை சில நிமிடங்கள் உற்று பார்த்து விட்டு பிறகு சொன்னார் டீச்சர் என்ன விட்டு போய்ட்டா. அதனால திரும்ப தண்ணி அடிக்கிறேன் உடம்புக்கு முடியல என்றார்.
அந்த அதிர்ச்சியை என்னால் உள்வாங்கி கொள்ள முடியவில்லை 7 வருடங்களாக அவரை ஆட்கொண்டும் ஒன்றும் செய்ய இயலாமல் இருந்த பார்கின்சோனிசம் நோய் இப்பொழுது 2 மாதங்களில் அவரை முழுமையாக சேத படுத்த ஆரம்பித்திருப்பது தெரிந்தது, தொடர்ச்சியாக பேச இயலவில்லை, நேராக நிற்க இயலவில்லை.. நடுங்காமல், தடுமாறாமல் நடக்க இயலவில்லை அனைத்தும் 2 மாதங்களில், தனிமை இனி இவரை என்ன செய்ய போகிறதோ தெரியவில்லை.
மனைவி இருக்கும் போது தெரியல சார். பேப்பர் எடுத்து குடுக்க ஆள் இல்லை, தண்ணி குடுக்க ஆள் இல்லை, தனியா இருக்கேன் டாக்டர். மக கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டா, மருமகளுக்கு இப்ப என்ன பாக்க முடியாது, மகன் ஆஸ்திரேலியால இருக்கான். என்ன பண்றதுன்னு தெரியல என்றார். எனக்கு தெரிந்த ஆறுதல் வார்த்தைகளை சொன்னேன்… இவரால் இனி நடக்க இயலாது.. இவருக்கு கவலை அதிகமாக ஆக இவர் நோய் இவரை மெல்ல ஆட்கொண்டு ஆள் கொல்லும். அதனால் இவரை பத்திரமாக பார்த்து கொள்ளுங்கள் என்று யாரிடம் இப்போ நான் சொல்வது??
நல்ல வேலை அவர் அழவில்லை, நானும் உடன் அழுது விடுவேன் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ?? அனைவரும் டீச்சர் என்றாரே. முதுமை நமக்கும் வரும் என்று டீச்சர்களுக்கு யார் பாடம் எடுப்பது? இவரால் இனி இது போல் மீண்டும் ஒரு முறை என் மருத்துவமனைக்கு வர இயலுமா தெரியவில்லை..
வாழ்க்கை ஒரு ரோலர் கோஸ்டரை போல மேலே எழும்பி கீழே இறங்கி நமக்கு பல்வேறு அனுபவங்களை தருகிறது. அதில் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும் அதிர்ச்சியும் இருக்கும். அனைத்திற்கும் தயாராக இருக்க பணம் மட்டும் போதுவதில்லை. அன்பாக அரவணைக்க, ஆறுதலாக பேச சக உயிர் வேண்டும். உறவுகளில் மட்டுமே அது சாத்தியமாகிறது.
உடன் பிறந்தவர்களோ.., கை பிடித்தவர்களோ ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதல் அளிக்காமல் வாழ்க்கை முழுதும் எதன் பின்னால் ஓடுகிறோம்…? யாருக்காக ஓடுகிறோம்?? வாழ்க்கையை துவங்கும் போது எல்லோருக்கும் ஒரு தேடல் இருக்கிறது. சக மனிதனை விட ஒரு படி முன்னேறி விடும் வெறி இருக்கிறது. எல்லோரும் வெற்றியை நோக்கி ஓடுகிறோம். இலக்கை அடைந்தோமா?? எது தான் இலக்கு?? நமது ஓட்டத்தை எப்போது நிறுத்துவது??
ஓடிக் களைத்து, சோர்ந்து நிற்கும் போது எல்லையில்லா ஒரு பெருவெளியில் மாட்டிக் கொண்டதை உணர்வோம். நமது அனுபவத்தை கேட்க யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். இதுவரையிலும் பலர் சொல்வதை நாமும் கேட்கவில்லையே…!!
ஒரு கதையின் முடிவையோ சினிமாவின் முடிவையோ அவ்வளவு ஏன் ஒரு எலெக்ஷன் முடிவைக்கூட கூட யூகித்து சொல்ல முடியும் நமக்கு, நமது வாழ்வின் இறுதி எப்படி இருக்கும் என்று யூகித்து அதற்கு தயாராவதில் என்ன தயக்கம்?
நமக்கு கிடைத்திருப்பது ஒரு வாழ்வு தான், அது பெரும்பாலும் எப்படி முடியும் என்பதை யூகிக்க நமக்கு பெரிய கஷ்டம் எதுவும் இருக்க போவதில்லை. ஆனாலும் நாம் அதற்கு துணிவதில்லை. நம் முடிவுக்கு நாம் தயாராக இருந்திருந்தால், இன்று பல்வேறு நகர்புறங்களில், பூட்டிய வீட்டினுள் வாரக்கணக்கில் கண்டு கொள்ளப்படாமல் இறந்து, நாறிக் கிடக்கும் பெரியவர்களை பற்றி கேள்விப்படுவோமா?? அவர்களை பற்றி விசாரித்தால் வசதியானவர்களாகவும், அவர்களின் சொந்தக்காரர்கள் வெளிநாட்டில் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது, எனில், இந்த முதியவர்கள் ஓடிய ஓட்டத்தின் பலன் என்ன?
கிராமங்களில் முதியோரை அரவணைக்கும் இடமாக சாவடிகள் இருந்தன. ஒரு வயதுக்கு மேல் முதியோர் ஒன்று கூடும் இடமாக அவர்களுக்கு சமூகம் புகழிடம் அளித்திருந்தது. இன்று அவையும் வழக்கொழிந்து விட்டன. மருத்துவ வசதிகளால் பெருகி வரும் முதியோர்களுக்கு அவர்களின் உயிர்த்திர்த்தலே பெரும் பிரச்சனையாகி இன்று அவர்களை தனிமையில் இருந்து மீட்க முதியோர் காப்பகங்களே மிச்சமிருக்கின்றன.
நாம் ஓட்டத்தை முடித்து எல்லைக் கோட்டை தொடும் போது, போதுமான ஓய்வும், தாங்கி பிடிக்க உறவுகளும் இருக்க பயணம் முடிய வேண்டும். அப்படியில்லை என்றால், நன்றாக ஓடிய ஒரு மராத்தான் வீரர் எல்லைக்கோட்டருகே சறுக்கிய கதையாக தான் நம் பயணம் முடியும்.
வாழ்வதற்கான திட்டமிடல் போல வாழ்க்கையின் இறுதிக்கான திட்டமிடலும் அவசியம். காசு பணம் சேர்ப்பது போல நண்பர்களையும் உறவுகளையும் சேர்க்க வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேல், சமூகத்துக்கு பங்களிக்க வேண்டும் அதுவே இறந்த பின்னும் நம்மை பலர் மனதில் வாழ வைக்கும்……
முதுமையை வெல்ல முடியாதுதான் – ஆனாலும் உறவுகள் நண்பர்கள் துணையுடன் ஓரளவுக்காவது தொய்யாமல் கடக்கலாமோ?
Capital intensive infrastructure projects have long gestation periods; and risky too! Not surprising that many eyes would have battered when Adani expanded in just a couple of decades with an exponential growth! Surely, Ambani’s example can’t be cited as textile and hydrocarbon sectors are at the other end of the risk spectrum.
Why then capital markets favoured Adanis? Is it just a coincidence that the spectacle is after Modi took over the reigns! To ward of such doubts, the doubting Thomases could have resorted to remedies such as SEBI or Parliamentary debates over these long years! But why a Hindenburg is required to wake you up? Yes, this episode could be something more than that meets the eye.
Obviously Adani stocks were over heated anyway either by the bullish fever expecting Adani would succeed! Who would not bet on a winning horse? Such temptations are not uncommon in the capital market! It is the reason why it attracts huge venture capitalists! It is a healthy trend from the point of view of technology forecasting or assessing organisational acumen of entrepreneurs!
There are also manipulative traders who prop up the stocks, which only a watchful regulatory mechanism can keep under check. Apart from this freelance economists and a genuinely competitive market, aid in timely blowing out such bubbles! Are these not enough checks and balances?
Whether Hindenburg –Adani tussle is a noise in the ever envious and unethical business world or a timely warning to improve the rules of the Indian regulatory institutions? This question apart, I genuinely wonder why should Supreme Court admit pleas and seriously look into this ‘affair’!
In the great epic ‘Mahabharat’, game of dies was duly played as per ‘rules of the game’ – the winner takes the possession at the end – though he is empowered to manage the asset, ‘Panchali’, as per his wishes, the public disrobing of Panchali is feverishly discussed even today. This ‘unethical’ act could not be ruled ‘illegal’ by a learned court. There are many things in real life that are only white or black, but grey too!!!
Is SC overdoing for being accused and apprehensive of public trial for leaning towards ‘Modi’ by the vocal media. Even the bitter Modi biter, the never die Karan Thapar, could not get a word of support for the report, from an expert Prof Ashwath Damodaran, other than criticism that ‘nothing would come out the so called ‘expert committee’ of SC. Experts deliberate for hours but would not come to any practical conclusion especially on a slimy subject like this!
If you are the world’s fifth largest economy, foreign investors would continue to throng the market – no options – greed would win over everything else. Gullible would lose but big fishes would make tons of money – even Hindenburg would, they are short sellers after all. Bulls and bears have shortest of memories – Indian businesses would be stronger even from such episodes!
Yes! The tree that bears fruits only would be stoned – காய்க்கும் மரமே கல்லடி படும். Adani should be happy to have attracted the ‘attention’ though for the wrong reasons!
இரவு படுக்கையில் எப்போதும் போல் phoneஇல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தேன். எங்கள் Engineering நண்பர்கள் வாட்ஸ்ஆப் group இல், நண்பன் ராமநாதன் ஒரு நல்ல செய்தியை பகிர்ந்திருந்தான் ‘தினமும் walking போகாமல் இருந்தால் இதயநோய் உண்டோ இல்லையோ, ஒரு பெரிய தலைமுதல் கால் வரை வியாதி லிஸ்ட் கொடுத்து அதில் ஏதோ ஒன்றாவது நிச்சயம்’ என்பதுதான் அது. ஏதோ நம்ப குப்பனோ -சுப்பனோ – பாட்டியோ சொன்னால் நம்ப மாட்டோம்னு பெரிய வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழக ஆய்வுகளை மேற்கோள் காட்டி இருந்தது அந்த தகவல்.
பதவி ஓய்வு பெற்ற பிறகு அந்த அளவு நடக்கவில்லயோ? உடனே மனதுக்குள் ஒரு resolution, நாளை முதல் காலை பால் வாங்க போகும்போது ரெண்டு தெருவாவது சுற்ற வேண்டும். ‘பனியாக இருக்கு, கொஞ்சம் லேட்டாதான் போகலாமோ? நோ…நோ… உடம்பு ஆரோக்கியம்தான் முக்கியம்’. பையைமாட்டிக்கொண்டு மில்க் பூத்தில் பால் பாக்கெட்கள் வாங்கி, அப்படியே தூரத்தில் உள்ள பெட்டிக்கடைக்குப்போய் பேப்பர் வாங்கி மெதுவாக நடந்து வந்ததில் சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. முதல்நாள் இது போதும். ஒரு தீர்மானத்துடன் நடை கட்டி வீடு திரும்பினேன். தெருமுனையிலிருந்து மெதுவாக வீட்டுப்பக்கம் திரும்பினால் ‘என்ன ஆயிற்று? வீட்டில் கூட்டம். பதட்டத்தோடு நுழைந்தால் பெட்டில் நான் கண்ணை மூடி ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்கிறேன். ஆனால் ஏன் டாக்டர் பல்ஸ் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்? ஏன் ‘ஆம்புலன்ஸ் call பண்ணுங்கள்’ என்கிறார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பால் வாங்கி வருவதற்குள் இவ்வளவு களேபரமா? ஒரு doubt? நான்தான் பால் வாங்கி வந்தேன் என்றால் படுக்கையில் இருப்பது யார்? கண்ணாடியில் போய் பார்க்கலாம், அப்போது தெரியும் நான் நான்தானான்னு…oh my god… கண்ணாடியில் ஏன் என் முகம் தெரியவில்லை? ஐயோ … நான் ஆவி ஆகி விட்டேனா? Wife கிட்டக்க password எல்லாம் எங்க store பண்ணியிருக்கேன்னு சொல்லலையே? அவ்வளவு பணமும் ஸ்வாஹாவா? ‘அப்பா இப்படித்தான்மா… எப்பவுமே ஒழுங்கா ஒரு காரியமும் பண்றதில்ல’. பெண் சொல்லப்போவது இப்போதே காதில் கேட்கிறது. ‘அப்பா நீ எப்பவும் எல்லாத்தையும் இப்படி கரெக்டா செய்யறே… அம்மா மட்டும் எப்படிப்பா?’ அப்படின்னு சொன்ன பொண்ணா இது?
‘மணி ஏழரை ஆறது. இன்னும் என்ன தூக்கம்? பால் வாங்கிண்டு வாங்கோ?’ திடுக்குன்னது.. அப்ப நான் இன்னும் சாகலையா? போனதெல்லாம் கனவா? Thank god….there is no crowd, no doctor, no ambulance either… பால் பை எங்கே? Walking…. ஊகும். இன்னிக்கு வேண்டாம், நாளைலேர்ந்து நிச்சயம் வாக்கிங் உண்டு. சாரி ராமநாதா!
The Shishupala Vadha (शिशुपालवध, is a work of classical Sanskrit poetry composed by Māgha in the 7th or 8th century. It is an epic poem in 20 sargas (cantos) of about 1800 highly ornate stanzas, and is considered one of the five Sanskrit mahakavyas, or “great epics”. It is also known as the Māgha-kāvya after its author. Like other kavyas, it is admired more for its exquisite descriptions and lyrical quality than for any dramatic development of plot.
The entire 16th canto, a message from Shishupala to Krishna, is intentionally ambiguous, and can be interpreted in two ways: one favourable and pleasing (a humble apology in courteous words), the other offensive and harsh (a declaration of war). For instance:
You delighted the cowherds and their wives by killing Demon Buffalo and cracking down on crime. Now your action against the formidable demon Naraka is winning the enthusiastic approval of the people.
Or
By having sex with the wives of the cowherds you acted criminally and slaughtered justice. Now that your career has hit rock bottom, the people say you got what you deserved.
The 19th canto, especially, like the 15th canto of Kirātārjunīya, contains chitrakavya or decorative composition, with many examples of constrained writing. Its third stanza, for instance, contains only the consonant ‘j’ in the first line, ‘t’ in the second, ‘bh’ in the third, and ‘r’ in the fourth:
“Then the warrior, winner of war, with his heroic valour, the subduer of the extremely arrogant beings, he who has the brilliance of stars, he who has the brilliance of the vanquisher of fearless elephants, the enemy seated on a chariot, began to fight.”
He progresses to just two consonants in the 66th stanza:
“The fearless elephant, who was like a burden to the earth because of its weight, whose sound was like a kettle-drum, and who was like a dark cloud, attacked the enemy elephant.”
By the 114th stanza, this is taken to an extreme, with a celebrated example involving just one consonant:
“Sri Krishna, the giver of every boon, the scourge of the evil-minded, the purifier, the one whose arms can annihilate the wicked who cause suffering to others, shot his pain-causing arrow at the enemy.”
The same canto also contains increasingly ingenious palindromes. The 44th stanza, for instance, has each line a palindrome:
“It is very difficult to face this army which is endowed with elephants as big as mountains. This is a very great army and the shouting of frightened people is heard. It has slain its enemies.”
The 88th stanza is a palindrome as a whole (syllable-for-syllable), with the second half being the first half reversed. This is known as pratiloma (or gatapratyāgata) and is not found in Bharavi:
The 34th stanza is the 33rd stanza written backwards, with a different meaning. Finally, the 27th stanza is an example of what has been called “the most complex and exquisite type of palindrome ever invented”. It may also be thought of as a syllabic Sator Square. Sanskrit aestheticians call it sarvatobhadra, “perfect in every direction” — it yields the same text if read forwards, backwards, down, or up:
“[That army], which relished battle (rasāhavā) contained allies who brought low the bodes and gaits of their various striving enemies and in it the cries of the best of mounts contended with musical instruments.
The 29th stanza can be arranged into the shape of a “drum” (muraja-citra):
The first, second, third, and fourth lines give the same text when read along a “drum” pattern.
“That army was very efficient and as it moved, the warrior heroes were very alert and did their duties with great concentration. The soldiers in the army made a loud sound. The army was adorned with intoxicated and restive elephants. No one was there with any thought of pain.”
In the 118th stanza, each half contains the same pāda twice, but with different meanings. This is known as samudga:
Illustration of cakrabandha constraints, with hidden message. The canto also includes stanzas which can be arranged into the shape of a sword, zigzags, and other shapes.
Finally, it ends with a stanza (120th) in the extremely difficult “wheel design” known as cakra-vṛtta or cakrabandha, wherein the syllables can be arranged in the form of a wheel with six spokes.
In the figure, the first, second and third lines are read top-to-bottom along the “spokes” of the wheel, sharing a common central syllable, while the fourth line is read clockwise around the circumference (starting and ending where the third line ends), sharing every third syllable with one of the first three lines. Further, the large syllables in bold (within the annuli), read clockwise, spell out śiśupālavadha-māgha-kāvyamidaṃ (“This is Śiśupālavadha, a poem by Māgha”).
One may say that English is not amenable to such word plays that Sanskrit affords, but still, the contribution to literature by many of the great Sanskrit poets such as, Kalidasa, Bharavi, Agasthya Kavi, Sharan, Magha and others are indeed of great quality. It is a pity that the literary world is not conscious enough to their contributions.
தேவாரம் பாடல் பெற்ற தலங்கள் என்பது 63 நாயன்மார்களில் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற நாயன்மார்களான திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர் மற்றும் சுந்தரர் ஆகிய மூன்று நாயன்மார்கள் இறைவனைப் பாடி போற்றிய கோயில்கள் மொத்தம் 274 சிவ ஸ்தலங்கள் உள்ளன. ஆயினும் அவைகள் பெருமாளின் 108 திவ்ய தேசங்கள் போன்று அவ்வாறு பிரசித்தம் ஆகவில்லை. ஏனோ தெரியவில்லை. அப்படி ஆகியிருந்தால் ஒரு வேளை பல சிவன் கோயில்கள் கேட்பாரற்றும் சிதிலமடைந்தும் இல்லாமலிருக்குமோ?
மயிலாடுதுறை அருகே சுமார் 12 கிமீ தொலைவிலிருக்கும் திருக்கொறுக்கை எங்கள் குலதெய்வமான வனதுர்க்கை போயிலுக்கு செல்லும்போது அங்கு இருந்தவர்களின் பரிந்துரையின் பேரில் அருகில் உள்ள வீரட்டீஸ்வரர் கோயிலை தரிசிக்க சென்ற போது என் மனத்தில் இதுதான் தோன்றியது.
வலைதளத்தில் இக்கோயிலின் விவரமும் கிடைத்தது.: திருநாவுக்கரசரின் தேவாரப்பாடல் பெற்ற காவிரி வடகரைத்தலங்களில் இது 26வது தலமாகும்:
“நீற்றினைநிறையப்பூசிநித்தலும்நியமஞ்செய்துஆற்றுநீர்பூரித்தாட்டும்அந்தணனாரைக்கொல்வான்சாற்றுநாள்அற்றதென்றுதருமராசற்காய்வந்தகூற்றினைக்குமைப்பர்போலுங்குறுக்கைவீரட்டனாரே” என்பதுதான் அந்த பாடல்.
‘தீர்க்கபாகு‘ என்னும் முனிவர், கங்கை நீரைப் பெறவேண்டித் தம் கைகளை நீட்டியபோது அக்கைகள் குறுகிவிட்டன. அதுகண்டு தம்பால் பிழை நேர்ந்தது என்றெண்ணித் தலையைப் பாறைமீது மோதமுற்பட, இறைவன் காட்சி தந்து, அவர் உடற்குறையைப் போக்கினார் என்பது வரலாற்றுச் செய்தி. இத்தலம் ‘குறுங்கை முனிவர் ‘ என்று இவர் பெயரால் அழைக்கப்பட்டு, நாளடைவில் ‘குறுக்கை‘ என்று ஆனதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மன்மதனை எரித்தத் தலமாக இது கருதப்படுகிறது. காமனைத் தகனம் செய்த இடம் ‘விபூதிக்குட்டை ‘ 1 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது; இக் குட்டையில் எங்கெடுத்தாலும் மண்ணானது விபூதியாவேயுள்ளது. இந்த அளவில் சிறப்பு பெற்ற இந்த தலக்கோயிலுக்கு 1959இல் கும்பாபிஷேகம் நடந்ததாக ஒரு கல்வெட்டு குறிக்கிறது! அதுதான் கடைசி என நம்பும் வகையில்தான் இக்கோயிலின் இன்றைய நிலையும் உள்ளது. ஆம். 64 வருடங்கள் கழித்து தற்போது புனரமைப்பு நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
சாலை வழி கூட சரியில்லை. கோயில் வழிபாடு குறைந்துவிட்டதோ? சுற்றுலாத்துறை இதில் கவனம் செலுத்த தவறிவிட்டதோ? அறநிலயத்துறை என்றும் ஒன்று உள்ளதாக கேள்விப்படுகிறோமே? தென்னிந்திய கோயில்கள் வடக்கைக்காட்டிலும் மிகவும் பிரமிக்கத்தக்கவை. புதிதாக கட்டியலாவிட்டாலும் இருப்பதை பராமரிக்கக்கூட இயலாத சமுதாயமா நமது?
சில சிவத்தலங்கள் பிரபலமடைய திரையுலக பிரபலங்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் அவ்வளவாக அறியப்படாத அண்ணாமலையானுக்கு இன்று ரஜினிகாந்தும் இறையராஜாக்களும் தேவைப்படுகிறது என்பது சற்று நெருடல்தான்.
பக்தர்களால் வைணவத்தலங்களுக்கு கிடைக்கும் கவனம் சைவத்தலங்களுக்கு இல்லாததின் காரணம் என்னவாக இருக்கும்? வைணவர்களுக்கு ஹரியிடம் உள்ள பிடிப்பும் நம்பிக்கையும் சைவர்களுக்கு ஹரனிடம் இல்லை. சைவக்கோயில்களும் தலங்களும் இந்த அவலநிலைக்கு உள்ளதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.
நல்ல பராமரிப்பில் உள்ள சிவத்தலங்களை கைவிரலில் எண்ணிவிடலாமோ? ஏன் இந்த அவலநிலை? இத்தகைய பொக்கிஷங்கள் மேலைநாட்டிலிருந்தால் இப்படி சிதைய விட்டிருப்பார்களா? நாம் மட்டும் ஏமாந்திருந்தால் சிலைகளை மட்டும் திருடிய அவர்கள், கோயிலையும் அங்கம் அங்கமாக பிரித்து அவர்கள் நாட்டிலேயே திரும்பவும் கட்டமைத்து நமக்கே அதை சுற்றுலா தலமாக காண்பித்திருப்பார்கள்! மதபேதமின்றி கலாசார புதையல்களை காப்பாற்றாவிடில் காலம் நம்மை மன்னிக்காது.
அது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். அரியும் சிவனும் ஒன்றுதான் அதை அரியாதவன் வாயில் மண்ணுதான் – என்னதான் சொல்லிக்கொண்டாலும் பலப்பல சைவத்தலங்கள் மட்டும் இப்படி கேட்பாரற்று இருப்பதை கண்டால் மனம் சற்று வலிக்கத்தான் செய்கிறது!
Nattu’s Page 