திருமணம் ஒரு தேவையில்லா பந்தமா?

கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு கொழந்தைகுட்டியோட இருப்பது சந்தோஷ வாழ்க்கையா – இல்லை தனியாக வாழ்க்கையை நம் இஷ்டப்படி கழிப்பது சுகமா? பெண்டாட்டியாலோ, கொழந்த குட்டிகளாலோ கஷ்டப்படும்போது ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம் என்று பலர் நினைப்பதுண்டு! ஆனால் வெயிலின் கொடுமை நிழலில் இருந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும். வாழ்க்கையில் பெரிய கஷ்டங்களை சந்திக்கும்போது சாய்ந்து கொள்ள பந்தங்களின் தோள் கிடைக்குமே அப்போது, இந்த அன்றாட சஞ்சலங்கள் ஜுஜுபி. சம்ஸார வாழ்வில் மேடுபள்ளங்கள் இருப்பதுதான் இயல்பு. சந்தோஷமும் கஷடங்களும் மாறிமாறி வந்தால்தான் சுகம். எப்போதுமே சுகமாக இருக்க விழையும் வாழ்வு ஒரு கானல்நீர் தான். ஆயினும் சம்சார வாழ்வில் கஷடப்படாமல் இருப்பவர்களில் சிலர் கூட அவ்வப்போது வெளியில் சுகத்தை தேடுவது ஏன்? உறவினர் ஏச்சுக்கு பயந்துதான் பலர் பிறழவில்லை என்பதுதான் என் கணிப்பு. எனவே சமுதாய நலத்துக்கு கல்யாணம் என்ற பந்தம் அவசியமோ? பந்தங்கள் திருமணத்தால் அதிகரிக்கின்றதல்லவோ?

ஆனால் இன்றைய சமுதாயத்தில் தனிமனித சுதந்திரத்திற்குத்தான் முக்கியத்துவம் அதிகம். ஓரின வாழ்க்கை, living together என்ற கலாசாரங்களை சமுதாயம் அவ்வளவாக தவறாக எண்ணாத காலகட்டம். இதனால் கல்யாண பந்தம் அனாவசியம் என்ற எண்ணம் இன்றைய இளைஞர்களிடம் அதிகரித்துள்ளது. குழந்தைகளை தவிர்ப்பது அல்லது தள்ளிப்போடுவது பரவலாக தென்படுகிறது. இது சமுதாயத்துக்கு பெரும் பின்னோட்டமாகலாம். ஏனெனில் சமுதாயத்தின் நலத்துக்கு மக்கள் தொகை குறையக்கூடாது. சராசரி வயதும் ஒரளவுக்கு நிலையாக இருந்தால்தான் சமுதாயத்துக்கு நல்லது. தனித்து வாழ்பவர்களுக்கும் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யக்கூட சமுதாயம்தான் தேவைப்படுகிறதே? ஆகவே இந்த புதிய கலாசாரம் அதற்கு உலை வைக்கும்!

கல்யாண பந்தம், குழந்தைகளை அளவோடு பெற்றுக்கொள்வது அவர்களை நல்ல குடிமகன்களாக ஆக்குவது என்பது தனிமனிதர்களைக்காட்டிலும் சமுதாயத்தின் நலத்துக்கு மிகவும் அத்தியாவசியம். எனவே தனிமனிதனின் சுமையை சமுதாயமும் பகிரவேண்டும். இப்போதைய சட்டதிட்டங்களும், பொருளாதார கொள்கைகளும் சமுதாயம் தனிமனிதனின் பொறுப்பாக தட்டிக்கழிப்பது, மிகவும் தவறான நிலைப்பாடு. காலா காலத்தில் கல்யாணம், குழந்தை என்பதுதான் நல்வழி. சமுதாயத்தின் இப்போதைய பிறழ்வை சரிசெய்வது தமுதாயத்தின் தலையாய பொறுப்பு. குறுகிய கால சந்தோஷத்திற்காக வருங்காலத்தை இழந்து கொண்டிருக்கும் இளைய சமுதாயத்தை வழிப்படுத்த வேண்டியது நம் எல்லோரின் இன்றைய கடமை!

எனவே கஷடமோ நஷ்டமோ கல்யாணம் செய்துகொண்டு குழந்தை குட்டிகளை பெற்று சமுதாயத்திற்கு நம் கடமையை செய்யவேண்டும். சமுதாயம் மற்றதை பார்த்துக்கொள்ளும் என்று (கடவுள் மேல் பாரத்தை போட்டு) வாழ்க்கையை தொடர்வோம்!

நந்தனுக்காக நந்தி நகர்ந்தது எங்கே?

அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரான ‘நந்தனார்’ சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலுக்குச் சென்றபோது, நந்தி தெய்வத்தைத் தரிசனம் செய்ய ஒதுங்கிச் சென்றதாக நம்மில் பலர் நம்புகிறோம்! ஆனால் அந்த சம்பவம் வேறு ஒரு கோவிலில் நடந்தது. இதோ அந்த சரித்திரம்:

‘நந்தனார்’ தமிழ்நாட்டின் சிதம்பரத்திற்கு தெற்கே 34 கிமீ தொலைவில் உள்ள மேற்கட்டாதனூர் (தற்போது மேலநல்லூர்) கிராமத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட (தலித்) குடும்பத்தில் பிறந்தார். வேதியர் சாதியைச் சேர்ந்த நில உரிமையாளரிடம் கொத்தடிமையாக வேலை செய்து வந்தார். தீண்டத்தகாதவராக, நந்தனார் கிராமக் கோவிலுக்குள் நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை, ஆனால் அதைத் தரிசிக்க ஆசைப்பட்டார், மேலும் சிறிது தூரத்தில் இருந்து யாழ் (ஒரு கருவி) வாசித்து பக்திப் பாடல்களைப் பாடினார். அவர் திருப்புங்கூர் கோயிலில் உள்ள சிவலோகநாதசுவாமியை வழிபட விரும்பி, ஒரு நாள் அங்கு சென்றடைந்தார். அவர் கோவிலுக்கு வெளியே நின்று உள்ளே இருக்கும் லிங்கத்தைப் பார்க்க முயன்றார், ஆனால் நந்தியின் ஒரு பெரிய உருவம் அவரது பார்வையைத் தடுத்தது. சிவனின் கட்டளையின் பேரில், நந்தனார் லிங்கத்தை தரிசிக்க, நந்தி சில அடிகள் வலப்புறமாக நகர்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

மகிழ்ச்சியுடன் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பிய நந்தனார், தில்லை (சிதம்பரம்) செல்வதில் உறுதியாக இருந்தார். ‘நாளைக்குப் போகிறேன்’ என்று தினமும் சொல்வார், இதனால் திருநாளைப் போவார், அதாவது ‘நாளை போகிறவர்’ என்று பெயர் பெற்றார், இன்றும் அந்தப் பெயரிலேயே அழைக்கப்படுகிறார். கடைசியாக அவர் தனது நில உரிமையாளரை அனுமதிக்காக அணுகினார், அவர் தனது சொந்த சாதியின் கடவுள்களை வணங்கும்படி கூறினார். அவரது சொந்த சமூகத்தவர்களும், உயர் சாதிக் கடவுள்களை விட்டு விலகச் சொன்னார்கள். ஆனால் ‘நந்தனார்’ விடவில்லை. ஒரே நாளில் 40 வேலி நிலத்தில் (250 ஏக்கர்) நெல் நடவு செய்தால் அனுமதிப்பதாகக் கூறிய நில உரிமையாளரிடம் மீண்டும் ஒருமுறை கேட்டார், இது முடியாத காரியம். சிவன் அருளால் அது நடந்து நந்தனார் சிதம்பரத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

இங்கும் அவரால் கோவிலுக்குள் நுழைய முடியவில்லை, ஆனால் இறைவன் அவருக்கும், கோவில் தீட்சிதர்களுக்கும் கனவில் தோன்றி, ‘தீக்குளியல்’ மூலம் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பிறகு அவர் உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கப்படுவார் என்று கூறப்படுகிறது. தீட்சிதர்கள் ஒரு ஹோமகுண்ட நெருப்பைக் கட்டினார்கள், அதில் அவர் நுழைந்தார், மேலும் அதிலிருந்து ஒரு பிராமணரைப் போல முடி மற்றும் புனித நூலால் வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் கோயிலுக்குள் நுழைந்து நடராஜப் பெருமானுடன் இணைந்தார்.

நந்தனார் உண்மையில் எரித்து இறந்தார் என்றும், தில்லையில் நுழையவே இல்லை என்றும் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

நந்தனார் 8ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்கக்கூடும். அப்போது லிங்கமாகத்தான் ப்ரதிஷ்டை செய்திருக்கப்படவேண்டும். 12ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட ‘பெரியபுராணம்’ இவர் சரித்திரத்தை விவரிக்கிறது. நடராஜர் வடிவ சிலையாக 11 ஆம் நூற்றாண்டில்தான் சோழர் ஆட்சியின் போதுதான் செம்பியன் மாதேவியால் உருவானது. அந்தக் காலத்தில்தான் சிதம்பரம் நடராஜர் ஆலயம், அதன் இன்றைய பிரம்மாண்டத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கவேண்டும். இப்போதைய அமைப்பில் நந்தியும் நடராஜரின் கனகசபையும் ஒரே நேர்பார்வையில் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல இடையே ஒரு பெரும் சுவரே உள்ளது.

எனவே நந்தனார் சிவனை தரிசனம் செய்ய ஏதுவாக நந்தி நகர்ந்த தலம் திருப்பூங்கூர் தானே தவிர சிதம்பரம் அல்ல! திருப்பூங்கூர் கோயிலில் நந்தி சிற்பத்தின் அமைப்பை பார்த்தால் இதை தெளிவாகக் உணரலாம்!

தமிழர்களின் தொழில்நுட்ப முதிர்ச்சி

2480

ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோபுர வடிவமைப்பு மற்ற கோபுரங்களைவிட வித்தியாசமானது என்று சொல்கிறார்கள். இந்த முறை நான் சமீபத்தில் அங்கு சென்றபோது அதை சிறிது ஆராய்நதேன். மற்ற கோபுரங்கள் ட்ரபீசிய வடிவில் இருக்கும்: அடிப்பாக முனையும் மேல் முனையும் நேர்க்கோட்டில் இணைக்கும் வகையில் பக்கங்கள் இருக்கும். ஆனால் ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அந்த முனைகள் ஒரு கயிறால் இணைக்கப்பட்டால் போல் நடுவில் ஒரு இடத்தில் தொய்வு இருக்கும். இதை catenary வடிவம் என்று geometryயில் சொல்வார்கள். இது ஒரு சங்கிலியை இரண்டு கம்பங்களுக்கு இடையே கட்டினால் தொங்குமே அந்த வடவமைப்பு. மேல் புள்ளியையும் அடிப்புள்ளியையும் சங்கிலியால் கட்டிய வடிவம் போல் தோன்றுவதை படத்தை உற்று நோக்கினால் நன்றாக விளங்கும்.

இந்த வடிவத்தில் கோபுரத்தின் நான்கு பக்கங்களும் அவ்வாறு அமைய, ஒவ்வொறு அடுக்கையும் எவ்வளவு துல்லியமாக கணக்கிட்டு அமைத்திருக்கவேண்டும்? பாண்டிய மன்னன் வல்லபதேவன் உதவியுடன் 8ஆம் நூற்றாண்டில் பெரியாழ்வார் கட்டியதாக சொல்லப்படும் இந்த கோபுரத்தை கட்டமைக்க அவர்கள் என்னவென்ன உபகரணங்களை பயன்படுத்தி இருப்பார்கள் என்பதை நினைத்தாலே வியப்பாக உள்ளது. அந்த தொழில்நுட்பத்தை நாம் எப்படி, ஏன், எங்கு தொலைத்தோம்…?

இந்த கோபுரம்தான் தமிழக அரசு இலச்சினையில் உள்ளது என்று பலரும் நம்புகிறார்கள். ஆனால் சிலர் அது மதுரை மேற்கு கோபுரமாக இருக்கலாம் என்கிறார்கள். ஆனாலும் 1948இல் இந்த இலச்சினியின் மாதிரியை அந்நாளைய பிரதமர் நேருவிடம் காண்பித்தபோது அவர், இது ஒரு மதத்தை சார்ந்து உள்ளது என்று ஆட்சேபித்ததாகவும், அப்போதைய மாநில முதல்வர் குமாரசாமி ராஜா, அது மாநிலத்தின் கலாசாரத்தை பிரதிபலிக்கும் வகையில்தான் உள்ளது எந்த ஒரு மதத்தையும் அல்ல என்று வலிறுத்தி, அதிகாரபூர்வ இலச்சினையாக ஆணை பிறப்பித்ததும் ஒரு முக்கிய தகவல்.

அரசியல் ஒரு புறம் இருக்கட்டும். இதை பார்த்துக்கு பிறகு யார்தான் நமது விஞ்ஞான அறிவு தாழ்ந்தது என்று கூறமுடியும்? நமக்கு தொழில்நுட்ப அறிவு ஆங்கிலேயரால்தான் கிடைத்தது என்று திடமாக நம்பும் அசடுகளிடம் இந்த கேள்வியை கேளுங்களேன்!

Fast Track Gene Editing Therapy

Is it ethical to interfere with nature?

Gene editing is considered unreligious and even unlawful in many countries! Even many scientists are opposed to genetic modifications in humans as cascading effects would be unpredictable in their view. Many are not opposed genetically modified crops that would be resistant to pests with higher yields. Still even in this domain last word is not pronounced yet as these GM crops could fare miserably with least resistance to newer pests that evolve equally efficiently! Famine would befall the humanity in such a scenario!

That being the public opinion even in organisms other than humans, the time has not arrived for gene editing as a curative therapy. At best it is left to individual’s choice when no other recourse to treatment in the traditional system. Targeted immune therapy in cancer is one such, which is increasingly gaining acceptance. Cures for many types of cancers such as the deadly leukaemia are in anvil through gene editing.

Should gene editing as a therapy be shunned as one against nature? While an argument for treatment for any disease could anyway be distilled as interference to natural evolution, it is only time that opinion in its favour would ultimately converge! Did It not take five long decades to accept contraceptives and even medical termination of pregnancies, that were once considered highly unethical if not unnatural?

Man is known to manipulate nature for his better living – such as his habitats for comfort (by air conditioning) or various culinary habits to suit his tongue for a better life. By this he has forced pressures on evolution by his fast changing habits. And the fact he has come out reasonably successful, could suggest, even acceptance of gene editing is not far way to become a branch of therapeutic discipline!

The scientific field for gene therapy products is fast-paced and rapidly evolving – ushering in a new approach to the treatment of vision loss, cancer, and other serious and rare diseases. In the future, genetic therapies may be used to prevent, treat, or cure certain inherited disorders, such as cystic fibrosis, alpha-1 antitrypsin deficiency, hemophilia, beta thalassemia, and sickle cell disease. They also may be used to treat cancers or infections, including HIV.

Here is a case of a Chinese researcher, He Jiankui, who stunned the world recently by announcing he had helped produce genetically edited babies, has been found guilty of conducting “illegal medical practices” and sentenced to 3 years in prison.

In November 2018, he announced that he had modified a key gene in a number of human embryos in a way thought to confer resistance to HIV. The modification might be passed on to the descendants of children born with it. He recruited couples in which the father was infected with HIV and the mother was not. In a talk at the International Summit on Human Genome Editing in Hong Kong, China, He said he wanted to spare the babies the possibility of becoming infected with HIV later in life.The technique could be used to reduce the HIV/AIDS disease burden in much of Africa, he argued, where those infected often face severe discrimination. Isn’t it a yeoman service to the mankind? But as of now, it is illegal.

As scientists continue to make great strides in this therapy, the regulatory authorities need be committed to helping speed up development by interacting with those developing products and through prompt review of groundbreaking treatments that have the potential to save lives. We have done chosen this approach to beat the covid pandemic.

The other arena of genetic editing is cosmetic in nature – “why should I not look younger, fairer, taller”….. at the extreme it could be even preference for ‘designer babies’ – genetic editing at embryonic level. It is not impossible to visualise a world with ‘only’ intellectuals, well built, living healthy for hundreds of years! Hmmmm… Would a human race without variety be monotonous? It is scientifically not infeasible but would it be desirable?

But for now – Gene therapy for ‘incurables’ is no doubt an option, but a risk that is worth it – but have we not taken riskier option in our evolution??

Why not make it legal and fast track for wide spread research to assure a healthy future?

சமுதாயத்தை சிதைப்பது எப்படி – ஆங்கிலேய சித்து வேலை

சமுதாயத்துக்கு என்று அறிவு உண்டா? தனிமனிதனின் அறிவையோ, ஒரு குழுவின் அறிவையோ அளக்க அளவுகோல்கள் உள்ளன. அப்படி சமுதாயத்தின் அறிவை எப்படி அளக்க முடியும்? அதன் பதிவுகளிலிருந்துதான்! கட்டடங்கள், கலாசாரங்கள், வாழ்க்கை முறை, மருத்துவம் போல பல துறைகளில் இந்த முதிர்ச்சி பதிவிடப்படுகிறது. சமுதாயத்தில் அறிவு முதிர்ச்சி அதன் வயதைப்பொறுத்தது. அனுபவத்தால் அறிவு முதிர்கிறது. எனவே ஒரு சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியை அதன் வயதிலிருந்தே எளிதாக அறியலாம்.

அந்த சமுதாயத்தை மற்றொரு சமுதாயம் அடக்கி ஆளும்போது அதன் தாக்கத்தினால் அந்த அறிவு அழிக்கவும்படலாம். இதுதான் இயற்கையின் விதி. இதை நன்கு அறிந்த ஆங்கிலேயர்கள் அவர்களின் இலக்கியத்தையும், விஞ்ஞானத்தையும் மொழியையும் அவர்களின் காலனி நாடுகளில் திணித்தார்கள். இந்தியாவை அவர்கள் ஆளவந்தபோது இந்த நாட்டின் கலாசாரத்தை ஒழித்தால் அன்றி இங்கு நீண்ட நாள் ஆட்சி செய்யமுடியாது என்பதை நன்கு உணர்ந்தனர். எனவே கல்விமுறையை மாற்றி அமைத்தனர். மக்களும் அது சரிதானோ என்று மனம் பக்குவப்படுத்தப்பட்டு தாய்மொழிகளை மறக்கத்துவங்கினர். அதில் படிப்பதும் பேசுவதையும்கூட அநாகரீகம் என்ற மனநிலைக்கு இந்த நாட்டவர் வர ஒரு பத்துதலைமுறை போதுமானதாக இருந்தது.

குறைந்தது ஈராயிரத்திரத்திற்கும் மேலான இந்த நாட்டைய சமுதாயத்தில் அறிவு முதிர்ச்சி இல்லாமல் இருந்திருக்கமுடியாது. இதற்கு நம் முன்னோர்கள் கட்டிய கட்டிடங்கள், கோயில்கள், இலக்கியங்களே சான்று. ஓலைகளில் பதிவிடப்பட்டு அவைகளில் பல அழிந்திருந்தாலும், மீதமுள்ளவைகளை பார்த்தாலே பிரமிக்கவைக்கிறது.

இந்த இருநூறு ஆண்டு சீர்கேட்டிலிருந்து நம் முன்னோர்களின் அறிவை எப்படி மீட்டெடுப்பது? அது நாம் நன்கு அறிந்த ஆங்கிலத்தில் இல்லாததும் ஒரு சங்கடம்தான். இதற்கு வழி என்ன?

எந்த மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதோ அந்த மொழியை கற்பதுதான்! நாம் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழங்களில் மேல்படிப்புக்கு செல்லும்போது அந்த மொழியை படிக்கவில்லையா? ரஷ்யன், ஜெர்மன், ஜப்பானிய மொழிகள் அந்நாடுகளில் கட்டாயம். அதைப்போல் சமஸ்க்ருதத்தை ஒரு பாடமாக வைத்து அந்த நூல்களை ஆராயலாம். அவைகளில் உள்ள சித்தாந்தங்களை இன்றைய அறிவுமுறைப்படி ஆராய்ந்தால் மனிதன் மறந்த அறிவை வெளிக்கொணரலாம். இது சமுதாயதாய முன்னேற்றத்துக்கு படிகளாகும்.

மேற்கத்திய நாகரீகங்களுக்கு முந்தையது நம் சமுதாயம். முகலாய ஆக்ரமிப்பு காலங்களைவிட ஆங்கிலேயர்களின் 200-300 ஆண்டுகால ஆட்சியில், அவர்கள் திட்டமிட்டு நம்முடைய அறிவையும் கலாசாரத்தையும் மறக்கவைத்து, நம்மை காலம் காலத்துக்கும் அடிமைகளாகவே வைத்திருக்கும் சூழ்ச்சியில் ஒரளவு வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார்கள். அதன்பிறகு நம்மை ஆண்டவர்களும் அதே தாழ்வுமனப்பான்மையில் இருந்ததால் நம் முன்னோர்களின் அறிவுத்திறனை, சுதந்திரம் பெறறிருந்தாலும் மீட்டெடுக்கத்தவறிவிட்டோம்.

இதை மீட்டெடுக்க Indian Knowledge System என்ற ஒரு கோட்பாட்டை நமது பாடத்திட்டத்தில் பள்ளி, கல்லூரி பட்ட மற்றும் மேற்படிப்பில் உள்ளடக்கி UGC ஒரு கொள்கை வரைவை தற்போது வெளியிட்டுள்ளது. இதுதான் முதல் படி. உள் நோக்கம் கற்பித்து கர்ப்பத்திலேயே இதை சிதைக்காமல் பரவலாக நம் கல்வியில் இதை உட்கொணர்ந்தால்தான், நின்றுபோன இந்த வாகனத்தை kickstart செய்யமுடியும்!

இந்த நோக்கத்துக்கு வர்ணம் பூசி தடுக்கும் முயற்சியை எதிர்த்து நடுநிலையாளர்கள் ஆதரவளிக்கவேண்டும். இது நம்முன்னோர்களின் அறிவை மீட்டெடுத்து இன்றைய சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கு உரமிடும் கன்னி முயற்சி!

Don’t mess up with Sambar

Authentic Sambar – An adapted version just for the taste buds of my ‘sambar’ friends!

The origins of Sambar is believed to be in Maharashtra. As per a legend, it is believed that Sambar was first created in the royal kitchen of Shahaji I, the son of Ekoji, who established Maratha rule in Thanjavur – Sambhaji’s head cook took a day off and he wanted to cook the Amti dal himself. So, he experimented and cooked the dal with tamarind and replaced the moong dal with toor dal along with some veggies. When it was served, everyone loved it so much that they named the dish after him and called the dish as Sambhar.

It might have origins in the financial capital of India. But tamilnadu has cultured it into a super hero, over generations, in true style!

First, there is a fundamental truth: Sambar is Sambar. You can’t just throw in some dal and vegetables together and call it Sambar! Beyond Sambar, other look alike stews, vie for our tastebuds’ attention: Charu, Rasam, Akukoora Pappu, Pappucharu, and plain old Pappu (dal) as examples. However, confusing them with Sambar is a culinary faux pas akin to wearing a Hawaiian shirt to a black-tie event.

The choice of vegetables in Sambar is where things get stickier than a pot of overcooked lentils. Drumsticks? Absolutely. Small onions? A must-have. Radish? Sure, but it better be sliced like rupee coins; otherwise, you’ve committed Sambar sacrilege. Carrots and beans, you ask? You might as well start a vegetable revolution, but please, don’t call it Sambar. Also, don’t ever “cook them under pressure” – they lose not just their consistency but the authentic taste too!

jaggery in Sambar? How can you? Please don’t spoil the broth by adding this villain (as some of our Cauvery denying neighbours do) to this simmering cauldron of Sambar!! It spoils the taste of ‘Tamils’!

That said, I can appreciate the Kannadiga sentiment with respect to how sambhar is used in Tamil Nadu. As one Kannadiga said, ‘Sambhar is eaten with rice and is not a good combination with Dosa. In Tamilian style, sambhar, chutneys and podi, etc. are all dumped on an idli or dosai. You cannot distinguish one taste from another. In Karnataka, dosai and idli with chutney is the authentic combination. No sambhar needed or added.’ Most restaurants in Bangalore do not serve sambhar with the dosey. Indeed ‘tastes differ’ especially when you cross borders!

How Kannadigas justify adding jaggery in Sambar—Sea level, idli-fermentation speed

The regional pride is best captured by mom’s recipe of the sacred Sambar powder. The true magic of Sambar is in the art of grinding the spices fresh. It’s a ritual that has been passed down through generations. The authentic Sambar experience demands the dedication to grind, mix, and season the spices just right, creating a flavour explosion that’s nothing short of divine. The concoction is a secret that runs through family lines!

Now the grand finale – When Sambar makes its grand entrance to the dining table, it must be steaming hot – not talking lukewarm or slightly warm. There should be visible vapours. The smell should be uniquely Sambar, an aromatic blend of spices, vegetables, and love. It’s like a fragrant symphony that announces the arrival of a South Indian feast. Don’t miss ample ghee before you pour the divine stew onto the rice (not in the reverse order)! No spoons please – ample use all the five fingers is strongly recommended, without any remorse, till you get the correct consistency – allow the tongue to feel the ‘heat of the moment’ before it ‘starts the journey’ into your stomach! Isn’t it divine?

‘Sambar’ is a nickname of my favourite actor காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசன், incidentally! It is as charming as him!

https://www.deccanherald.com/opinion/sambar-wars-2707948?utm_source=whatsapp&utm_medium=referral&utm_campaign=socialshare

ராமர் ஒரு சாப்பாட்டு ராமனா?

சாப்பாட்டில் அதீத விருப்பம் உள்ளவர்களை ‘சாப்பாட்டு ராமன்’ என்று ஏன் கூறுகிறார்கள்? ராமபிரானுக்கும் சாப்பாட்டிற்கும் அப்படி என்ன சம்பந்தம்? என் சந்தேகத்தை தீர்க்க தளத்தில் வலைவீசியபோது கிடைத்த தகவல் இதோ:

14 ஆண்டுகள் வனவாசம் சென்ற ஸ்ரீ ராமர் ராவணனைப் போரில் வென்று விட்டு அயோத்தி திரும்பும் சமயத்தில் தன் குரு பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசீர்வாதத்தை பெறச்சென்றார். அப்போது பரத்வாஜர் அனைவரும் கட்டாயம் அன்று தங்கி உணவருந்தி விட்டு தான் செல்ல வேண்டும் என்று அன்புடன் கேட்டுக் கொண்டார். அதனை ஏற்க ராமன் முதலில் தயங்கினார். ஏனெனில், 14 ஆண்டுகளுக்குள் அண்ணனாகிய ராமர் அயோத்திக்கு திரும்ப வரவில்லை என்றால் தான் தீக்கிரையாகி தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதாக சபதம் கொண்டான். அது முடிவடையும் நிலையில் தாம் அயோத்தி திரும்பவில்லை என்றால் பரதன் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வான் என்கிற அச்சம் ராமரை வதைத்தது.

குழம்பித் தவித்த ஸ்ரீராமருக்கு திடீரென ஒரு யோசனை தோன்றியது. அனுமனிடம் இராமர், நீ அயோத்திக்குச் சென்று பரதனிடம் போரில் வென்று விட்டதாகவும், விரைவில் அயோத்தி திரும்பி விடுவோம் என்கிற இந்த தகவலை கூறி விட்டு வா என்று கட்டளையிட்டார். ஹனுமனும் உடனே கிளம்பிவிட்டார். ஹனுமன் சென்று உடனே வர இயலாது என்பதால் அவருக்காக காத்திராமல் பரத்வாஜர் மற்ற அனைவருக்கும் இலை போட்டு உணவையும் பரிமாறி விட்டார். ஆனாலோ ஹனுமன் அயோத்தி சென்று பரதனிடம் விஷயத்தை கூறிவிட்டு வேகமாக சாப்பிடும் நேரத்தில் வந்து விட்டார். திரும்பி வந்துவிட்ட ஹனுமனுக்கு எப்படி சாப்பாடு போடுவது? பரத்வாஜருக்கு குழப்பம்.

அப்போது ராமர், தன் இலையை இரண்டாக பிரித்து, காய், கனிகளை ஒரு புறமும் சாப்பாட்டை மறுபுறமும் பரிமாற சொன்னார். அனுமனை அழைத்து தனக்கு எதிராக அமர்ந்து காய், கனிகளை அனமனும் சாப்பாட்டை ராமனும் ஒரே இலையில் சாப்பிட்டு விருந்தை முடித்து விட்டனர்.

தனக்காக காத்திருக்கும் பரதனின் உயிர் பிரியக்கூடாது! அதே சமயத்தில் குருவாகிய பரத்வாஜரின் பேச்சை தட்டவும் கூடாது என்று முனிவரின் இல்லத்தில் ‘சாப்பிட்டு’ பிரச்சனையை சமாளித்தார் ராமன். ராமனின் பல நற்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் இந்த சாப்பாட்டு நிகழ்வு, காலப்போக்கில், சாப்பாடு ரசிகர்களை கேலி செய்யும் சொல்லாக எப்படித்தான் மாறியதோ?

இன்னுமொரு விளக்கமும் தரலாம்: சமஸ்கிருதத்தில்
ராம், என்ற சொல்லுக்கு ‘மனதுக்கு பிடித்த’ என்று ஒரு பொருளுண்டு. விஷணு சஹஸ்ரநாமத்தில் ஒரு ஸ்லோகம்:

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மனோரமே, ஸகஸ்ர நாம தத்துல்யம் ராம நாம வராணணே.

‘ராம நாமம்’ இந்த பொருளில்தான் இங்கு பிரயோகிக்கப்படுகிறது. அப்படி என்றால் சாப்பாட்டை மனம் விரும்பி சுவைப்பவர்களை ஏன் சாப்பாட்டு ராமன் என்று அழைக்கக்கூடாது!

நமது மைலாப்பூர் மீனாட்சி அம்மாள் காலத்துக்கு முன்பே சமையலுக்கு ‘நளபாகம்’ என்று புத்தகம் போட்டவர் நளன். சமைப்பதில் மட்டுமல்ல, சுவைப்பதிலும் நாம் கலைஞர்கள் தாம்! சாப்பாட்டு ‘ராமர்கள்’ தாம்!

கம்ப சூத்திரம்

என்ன பெரிய கம்ப சூத்திரமா? கடினமான வேலைகளையும் புரியாத புதிர்களையும் இப்படி சொல்வது வழக்கம். இந்த சொல்லாட்சி எப்படி வந்திருக்கலாம் என ஆய்ந்த போது கிடைத்த விடை!

உவமைகளை கையாளுவதில் கம்பனும் காளிதாசனும் ஒருவருக்கு ஒருவர் சளைத்தவர்களல்ல. ஆயினும் கம்பன் பிற்காலத்தானவன் ஆதலால் காளிதாசனின் படைப்புகளால் பாதிக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. தமிழ் ஆர்வலர்கள் மன்னிக்கவேண்டும் – நான் கம்பன் காபி அடித்தார் என்று சொல்லவில்லை – inspire ஆகியிருக்க வாய்ப்புண்டு. இந்த வாதம் ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.

கம்பர் காவியத்தில் வரும் ஒரு ‘சித்திரங்களில்’ உதாரணத்திக்கு ஒன்று:

சீதா தேவியை மீட்கும் பொருட்டு இராமன் படை கடலைக் கடக்க வானரங்களுடன் கடலில் பாலம் அமைக்க எத்தனிக்கும் காட்சியை விவரிக்கிறார்:

“துமிதம் தெறித்து மேலோகம் செல்ல
அமிர்தமென தேவர்கள் வாய் பிளந்தனரே!”

துமிதம் என்றால் திவலைகள் அல்லது துளிகள். அதாவது இராமன் படை அம்புகளை விட்டெறிய, அவை கடலினுள் சென்று நீரின் மீது மோதியதில், நீர் சிதறித் துளிகளாக இந்திரலோகம் வரைக்கும் செனறு தெறித்து, அமிர்தமோ என அங்கிருந்த தேவர்கள் வாய் பிளந்தனர் என்று அந்தக் காட்சியைச் சித்திரத்தை நம் கண் முன் கொணர்கிறார் கம்பர்.

இதைப்போல பலப்பல காட்சிகள் கம்பராமாயண பாடல்களில் வருகின்றன. இவை பாடலா – சித்திரமா என வியக்கும் வண்ணம் உள்ளதல்லவா? கம்ப சித்திரம் மருவி கம்ப சூத்திரமாயிருக்க வாய்ப்புண்டு. மாறாக செய்யுள் இயற்றும் யாப்பு அதாவது இலக்கணத்தையும் சூத்திரம் என்று சொல்லும் ஒரு வழக்குண்டு. கம்பராமாயண பாடல்களிலின் யாப்பை வியந்து, அந்த கடினமான சூத்திரத்தை விஞ்சுவது கடினம் எனும் விளக்கமும் அளிக்கலாம்.

இந்த விளக்கம் ஒன்றும் கம்ப சித்திரமோ அல்லது சூத்திரமோ அல்ல எளிதாக புரியக்கூடியதுதான்!

Science has won

Many of us may not be aware that an important off shoot of covid epidemic is the entry of new class of vaccines called ‘mRNA’. Though invented in 1990, only in 2013 a vaccine based on this platform was made for Ebola – even that did not reach the market as the infection subsided too quickly. Pfizer-BioNTech’s covid-19 vaccine was the first of its genre to be authorised for vaccination worldwide.

Though it was a new technology, it was the first vaccine to get regulatory clearance: BioNTech took less than a year from concept to commercialisation! The vaccines of conventional type (attenuated, adeno, etc.,) took much longer to hit the market! The reason could be, It is much safer to manufacture as it does not involve handling live viruses and hence may not need bio safety laboratories like the ones for the others!

BioNTech, the then anonymous German company founded by Turkish (couple) immigrants Dr Ozlem Tureci and Dr Ugur Sahin in 2008, is involved in treating cancers by provoking body to make antibodies to fight the cancer cells through this mRNA technology! And it is patient specific – designer mRNA medicine! Dr Ugur caught the idea of mRNA based vaccine while reading about the then ‘epidemic’ in Wuhan and the paper that published the genetic code of virus in Jan 2020. The couple relentlessly pursued their idea, converting their modest cancer immunotherapy facility into making the vaccine. By Dec 2020 their (over)ambition became a reality when the massive global vaccination program was rolled out with UK’s grand old Mrs Keen, being the first one to lead – she took the first vaccine shot. This small company beat the pharma giants Moderna of US, Sanofi of France, that were also pursuing the same technology!

An extremely small unknown entity that was worth less than half a billion$ in early 2019 hit the roof with a net worth of over 27 billion by mid 2020. Not just that, the realisation, that gloomy world that has locked itself down, could open its wings, lifted the indices all around! World Economy back on rails!

When the company struggled to make the vaccine in 2020, no outside help came either from institutions or nations! ‘Operation warp speed’ was mired with US presidential election controversies, with Trump blaming an intentional delay of approval of vaccines. This cast aspersions on the regulatory body! And hence no money from US! EU could not place advance purchase orders due to difference of opinion among the member states! UK funded its own Oxford program but not the Germans! Brexit politics!!No funding from Gates’ covax program too!! Only wealthy small nations like Israel and Singapore placed advance purchased orders for their citizens! Sheer pursuit of excellence in science kept the team going!

Luckily Pfizer partnered in the mission and strengthened the massive phase-3 trials and augmented the production capacities, which the tiny company could anyway not cope up with!

This is the story of a small, Cancer immunotherapy company, becaming a vaccine behemoth!

ULTIMATELY SCIENCE HAS INDEED WON!

தில்லைக் கூத்தனுக்கு காலில்வலியோ?

நாட்டியமாடும் ஆண்டவனுக்கு மட்டும் கால்வலிக்காதா?

மதுரையை ஆண்ட ராஜசேகர பாண்டிய மன்னன் சிவபக்தன் அவனுக்கு ஒரு சமயம் பரதம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படவே, அதைக் கற்றான். முதல் நாள் பயிற்சி எடுத்த மன்னனுக்கு, காலில் கடும் வலி உண்டானது. அப்போதுதான் அவனுக்கு ஓர் உண்மை உரைத்தது. பரதம் கற்க இன்று ஒருநாள் ஆடிய நமக்கே இப்படி வலிக்கிறதே! இங்கே எம்பெருமான் தொடர்ந்து ஒரே காலை மட்டும் ஊன்றியல்லவா ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்? அவருக்கு எவ்வளவு வலி இருக்கும்? என நினைத்தவன் நேராக நடராஜர் சன்னதிக்குச் சென்றான். நடராஜரைப் பார்த்து பகவானே! உன் கால் வலிக்குமே! காலை மாற்றி ஆடு!’ என வேண்டினான். பக்தனுக்காக இடது காலை ஊன்றி, வலது காலைத் தூக்கி ஆடினாராம் அங்கு நடராஜப்பெருமான்!

ஆண்டவனிடம் வேண்டுகோள் வைக்கும் பக்தர்கள் ஒரு புறம். கவிஞர்களின் கண்களோ தனி! தில்லை ஆடலரசனை காணும் ஒரு கவிஞருக்கு, அவன் கால் முடமாகிவிட்டதோ என எழுந்தது ஒரு ஐயம்!

“இடது காலைத் தூக்கி நடமாடித் திரிந்த உனக்கு அந்தக் கால் முடமாகி உதவாமல் போய் விட்டது போலத் தெரிகிறதே! என்ன காரணம் என அறிந்து கொள்ளலாமா?” என கேட்டு அவரே விடையும் அளிக்கிறார்

“உனது நெருப்பான மேனி தன்னில் நீ திருநீற்றைப் பூசிச் சுமந்திருப்பதால் அது மிகுந்த குளிர்ச்சியை, சீதளத்தை உண்டு பண்ணி வாதகுணத்தை மிகச் செய்து விட்டதோ? அதனால் தான் கால் இப்படியாகி விட்டதோ?

இல்லையென்றால் எமன் பாசக்கயிற்றை வீசிய போதில் அதனை இறுகப் பற்றிக் கொண்ட மார்க்கண்டேயனுக்கு உதவி செய்வதற்காக எமனை உதைக்கக் காலைத் தூக்கிய போது அது சுளுக்கிக் கொண்டு விட்டதோ?

ஒருவேளை, உன் மெய்யன்பன் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்காகப் பரவையிடம் நீ தூது சென்றாய் அல்லவா? அப்போது அவளுடைய வீட்டு வாசற்படி ஏறும் போது படி தான் தடுக்கி விட்டதோ?,” என அங்கலாய்க்கிறார்.

“இடப்பாகம் கொண்ட சிவகாமவல்லியின் திருவடி பஞ்சினும் மென்மையானது; அதைக் கீழே இட்டால் அவளுக்கு நோகுமே என எண்ணம் கொண்டு அப்பாதத்தைக் கீழே வைக்க மனமின்றி உயர்த்திய வண்ணமே நிற்கிறான்” என்ற முடிவுக்கு அவர் வருகிறார்.

நடமாடித் திரிந்த உமக்(கு) இடதுகால் உதவாமல் முடமான(து) ஏனென்று சொல்லுவீரையா! திடல் மேவும் தில்லை நகர் மருவு பேரானந்தச்சுடை விரித்தாடினவா! தேவசிற்சபை அறிய திருநீற்றைச் சுமந்தீரோ, நெருப்பான மேனிதனில் சீதத்தினால் மிகுந்த வாதகுணமோ? ஒருமையுடன் மார்க்கண்டர்க்(கு) உதவியாய் மறலி விழ உதைக்கச் சுளுக்கேறி உண்ட குணமோ?பரவைதன் தெருவாசற்படி இடறிற்றோ? எந்தன் பாபமோ, என் சிவனே? மூவர்க்கும் முதல்வனென நடமாடித் திரிந்த…..

என்னே ஒரு கற்பனை! பாபவிநாச முதலியார் புனைந்த இந்த பாடலை, படிப்பதை விட இசையுடன் கேட்பது தனி சுகம்!