Fast Track Gene Editing Therapy

Is it ethical to interfere with nature?

Gene editing is considered unreligious and even unlawful in many countries! Even many scientists are opposed to genetic modifications in humans as cascading effects would be unpredictable in their view. Many are not opposed genetically modified crops that would be resistant to pests with higher yields. Still even in this domain last word is not pronounced yet as these GM crops could fare miserably with least resistance to newer pests that evolve equally efficiently! Famine would befall the humanity in such a scenario!

That being the public opinion even in organisms other than humans, the time has not arrived for gene editing as a curative therapy. At best it is left to individual’s choice when no other recourse to treatment in the traditional system. Targeted immune therapy in cancer is one such, which is increasingly gaining acceptance. Cures for many types of cancers such as the deadly leukaemia are in anvil through gene editing.

Should gene editing as a therapy be shunned as one against nature? While an argument for treatment for any disease could anyway be distilled as interference to natural evolution, it is only time that opinion in its favour would ultimately converge! Did It not take five long decades to accept contraceptives and even medical termination of pregnancies, that were once considered highly unethical if not unnatural?

Man is known to manipulate nature for his better living – such as his habitats for comfort (by air conditioning) or various culinary habits to suit his tongue for a better life. By this he has forced pressures on evolution by his fast changing habits. And the fact he has come out reasonably successful, could suggest, even acceptance of gene editing is not far way to become a branch of therapeutic discipline!

The scientific field for gene therapy products is fast-paced and rapidly evolving – ushering in a new approach to the treatment of vision loss, cancer, and other serious and rare diseases. In the future, genetic therapies may be used to prevent, treat, or cure certain inherited disorders, such as cystic fibrosis, alpha-1 antitrypsin deficiency, hemophilia, beta thalassemia, and sickle cell disease. They also may be used to treat cancers or infections, including HIV.

Here is a case of a Chinese researcher, He Jiankui, who stunned the world recently by announcing he had helped produce genetically edited babies, has been found guilty of conducting “illegal medical practices” and sentenced to 3 years in prison.

In November 2018, he announced that he had modified a key gene in a number of human embryos in a way thought to confer resistance to HIV. The modification might be passed on to the descendants of children born with it. He recruited couples in which the father was infected with HIV and the mother was not. In a talk at the International Summit on Human Genome Editing in Hong Kong, China, He said he wanted to spare the babies the possibility of becoming infected with HIV later in life.The technique could be used to reduce the HIV/AIDS disease burden in much of Africa, he argued, where those infected often face severe discrimination. Isn’t it a yeoman service to the mankind? But as of now, it is illegal.

As scientists continue to make great strides in this therapy, the regulatory authorities need be committed to helping speed up development by interacting with those developing products and through prompt review of groundbreaking treatments that have the potential to save lives. We have done chosen this approach to beat the covid pandemic.

The other arena of genetic editing is cosmetic in nature – “why should I not look younger, fairer, taller”….. at the extreme it could be even preference for ‘designer babies’ – genetic editing at embryonic level. It is not impossible to visualise a world with ‘only’ intellectuals, well built, living healthy for hundreds of years! Hmmmm… Would a human race without variety be monotonous? It is scientifically not infeasible but would it be desirable?

But for now – Gene therapy for ‘incurables’ is no doubt an option, but a risk that is worth it – but have we not taken riskier option in our evolution??

Why not make it legal and fast track for wide spread research to assure a healthy future?

சமுதாயத்தை சிதைப்பது எப்படி – ஆங்கிலேய சித்து வேலை

சமுதாயத்துக்கு என்று அறிவு உண்டா? தனிமனிதனின் அறிவையோ, ஒரு குழுவின் அறிவையோ அளக்க அளவுகோல்கள் உள்ளன. அப்படி சமுதாயத்தின் அறிவை எப்படி அளக்க முடியும்? அதன் பதிவுகளிலிருந்துதான்! கட்டடங்கள், கலாசாரங்கள், வாழ்க்கை முறை, மருத்துவம் போல பல துறைகளில் இந்த முதிர்ச்சி பதிவிடப்படுகிறது. சமுதாயத்தில் அறிவு முதிர்ச்சி அதன் வயதைப்பொறுத்தது. அனுபவத்தால் அறிவு முதிர்கிறது. எனவே ஒரு சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியை அதன் வயதிலிருந்தே எளிதாக அறியலாம்.

அந்த சமுதாயத்தை மற்றொரு சமுதாயம் அடக்கி ஆளும்போது அதன் தாக்கத்தினால் அந்த அறிவு அழிக்கவும்படலாம். இதுதான் இயற்கையின் விதி. இதை நன்கு அறிந்த ஆங்கிலேயர்கள் அவர்களின் இலக்கியத்தையும், விஞ்ஞானத்தையும் மொழியையும் அவர்களின் காலனி நாடுகளில் திணித்தார்கள். இந்தியாவை அவர்கள் ஆளவந்தபோது இந்த நாட்டின் கலாசாரத்தை ஒழித்தால் அன்றி இங்கு நீண்ட நாள் ஆட்சி செய்யமுடியாது என்பதை நன்கு உணர்ந்தனர். எனவே கல்விமுறையை மாற்றி அமைத்தனர். மக்களும் அது சரிதானோ என்று மனம் பக்குவப்படுத்தப்பட்டு தாய்மொழிகளை மறக்கத்துவங்கினர். அதில் படிப்பதும் பேசுவதையும்கூட அநாகரீகம் என்ற மனநிலைக்கு இந்த நாட்டவர் வர ஒரு பத்துதலைமுறை போதுமானதாக இருந்தது.

குறைந்தது ஈராயிரத்திரத்திற்கும் மேலான இந்த நாட்டைய சமுதாயத்தில் அறிவு முதிர்ச்சி இல்லாமல் இருந்திருக்கமுடியாது. இதற்கு நம் முன்னோர்கள் கட்டிய கட்டிடங்கள், கோயில்கள், இலக்கியங்களே சான்று. ஓலைகளில் பதிவிடப்பட்டு அவைகளில் பல அழிந்திருந்தாலும், மீதமுள்ளவைகளை பார்த்தாலே பிரமிக்கவைக்கிறது.

இந்த இருநூறு ஆண்டு சீர்கேட்டிலிருந்து நம் முன்னோர்களின் அறிவை எப்படி மீட்டெடுப்பது? அது நாம் நன்கு அறிந்த ஆங்கிலத்தில் இல்லாததும் ஒரு சங்கடம்தான். இதற்கு வழி என்ன?

எந்த மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதோ அந்த மொழியை கற்பதுதான்! நாம் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழங்களில் மேல்படிப்புக்கு செல்லும்போது அந்த மொழியை படிக்கவில்லையா? ரஷ்யன், ஜெர்மன், ஜப்பானிய மொழிகள் அந்நாடுகளில் கட்டாயம். அதைப்போல் சமஸ்க்ருதத்தை ஒரு பாடமாக வைத்து அந்த நூல்களை ஆராயலாம். அவைகளில் உள்ள சித்தாந்தங்களை இன்றைய அறிவுமுறைப்படி ஆராய்ந்தால் மனிதன் மறந்த அறிவை வெளிக்கொணரலாம். இது சமுதாயதாய முன்னேற்றத்துக்கு படிகளாகும்.

மேற்கத்திய நாகரீகங்களுக்கு முந்தையது நம் சமுதாயம். முகலாய ஆக்ரமிப்பு காலங்களைவிட ஆங்கிலேயர்களின் 200-300 ஆண்டுகால ஆட்சியில், அவர்கள் திட்டமிட்டு நம்முடைய அறிவையும் கலாசாரத்தையும் மறக்கவைத்து, நம்மை காலம் காலத்துக்கும் அடிமைகளாகவே வைத்திருக்கும் சூழ்ச்சியில் ஒரளவு வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார்கள். அதன்பிறகு நம்மை ஆண்டவர்களும் அதே தாழ்வுமனப்பான்மையில் இருந்ததால் நம் முன்னோர்களின் அறிவுத்திறனை, சுதந்திரம் பெறறிருந்தாலும் மீட்டெடுக்கத்தவறிவிட்டோம்.

இதை மீட்டெடுக்க Indian Knowledge System என்ற ஒரு கோட்பாட்டை நமது பாடத்திட்டத்தில் பள்ளி, கல்லூரி பட்ட மற்றும் மேற்படிப்பில் உள்ளடக்கி UGC ஒரு கொள்கை வரைவை தற்போது வெளியிட்டுள்ளது. இதுதான் முதல் படி. உள் நோக்கம் கற்பித்து கர்ப்பத்திலேயே இதை சிதைக்காமல் பரவலாக நம் கல்வியில் இதை உட்கொணர்ந்தால்தான், நின்றுபோன இந்த வாகனத்தை kickstart செய்யமுடியும்!

இந்த நோக்கத்துக்கு வர்ணம் பூசி தடுக்கும் முயற்சியை எதிர்த்து நடுநிலையாளர்கள் ஆதரவளிக்கவேண்டும். இது நம்முன்னோர்களின் அறிவை மீட்டெடுத்து இன்றைய சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கு உரமிடும் கன்னி முயற்சி!

Don’t mess up with Sambar

Authentic Sambar – An adapted version just for the taste buds of my ‘sambar’ friends!

The origins of Sambar is believed to be in Maharashtra. As per a legend, it is believed that Sambar was first created in the royal kitchen of Shahaji I, the son of Ekoji, who established Maratha rule in Thanjavur – Sambhaji’s head cook took a day off and he wanted to cook the Amti dal himself. So, he experimented and cooked the dal with tamarind and replaced the moong dal with toor dal along with some veggies. When it was served, everyone loved it so much that they named the dish after him and called the dish as Sambhar.

It might have origins in the financial capital of India. But tamilnadu has cultured it into a super hero, over generations, in true style!

First, there is a fundamental truth: Sambar is Sambar. You can’t just throw in some dal and vegetables together and call it Sambar! Beyond Sambar, other look alike stews, vie for our tastebuds’ attention: Charu, Rasam, Akukoora Pappu, Pappucharu, and plain old Pappu (dal) as examples. However, confusing them with Sambar is a culinary faux pas akin to wearing a Hawaiian shirt to a black-tie event.

The choice of vegetables in Sambar is where things get stickier than a pot of overcooked lentils. Drumsticks? Absolutely. Small onions? A must-have. Radish? Sure, but it better be sliced like rupee coins; otherwise, you’ve committed Sambar sacrilege. Carrots and beans, you ask? You might as well start a vegetable revolution, but please, don’t call it Sambar. Also, don’t ever “cook them under pressure” – they lose not just their consistency but the authentic taste too!

jaggery in Sambar? How can you? Please don’t spoil the broth by adding this villain (as some of our Cauvery denying neighbours do) to this simmering cauldron of Sambar!! It spoils the taste of ‘Tamils’!

That said, I can appreciate the Kannadiga sentiment with respect to how sambhar is used in Tamil Nadu. As one Kannadiga said, ‘Sambhar is eaten with rice and is not a good combination with Dosa. In Tamilian style, sambhar, chutneys and podi, etc. are all dumped on an idli or dosai. You cannot distinguish one taste from another. In Karnataka, dosai and idli with chutney is the authentic combination. No sambhar needed or added.’ Most restaurants in Bangalore do not serve sambhar with the dosey. Indeed ‘tastes differ’ especially when you cross borders!

How Kannadigas justify adding jaggery in Sambar—Sea level, idli-fermentation speed

The regional pride is best captured by mom’s recipe of the sacred Sambar powder. The true magic of Sambar is in the art of grinding the spices fresh. It’s a ritual that has been passed down through generations. The authentic Sambar experience demands the dedication to grind, mix, and season the spices just right, creating a flavour explosion that’s nothing short of divine. The concoction is a secret that runs through family lines!

Now the grand finale – When Sambar makes its grand entrance to the dining table, it must be steaming hot – not talking lukewarm or slightly warm. There should be visible vapours. The smell should be uniquely Sambar, an aromatic blend of spices, vegetables, and love. It’s like a fragrant symphony that announces the arrival of a South Indian feast. Don’t miss ample ghee before you pour the divine stew onto the rice (not in the reverse order)! No spoons please – ample use all the five fingers is strongly recommended, without any remorse, till you get the correct consistency – allow the tongue to feel the ‘heat of the moment’ before it ‘starts the journey’ into your stomach! Isn’t it divine?

‘Sambar’ is a nickname of my favourite actor காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசன், incidentally! It is as charming as him!

https://www.deccanherald.com/opinion/sambar-wars-2707948?utm_source=whatsapp&utm_medium=referral&utm_campaign=socialshare

ராமர் ஒரு சாப்பாட்டு ராமனா?

சாப்பாட்டில் அதீத விருப்பம் உள்ளவர்களை ‘சாப்பாட்டு ராமன்’ என்று ஏன் கூறுகிறார்கள்? ராமபிரானுக்கும் சாப்பாட்டிற்கும் அப்படி என்ன சம்பந்தம்? என் சந்தேகத்தை தீர்க்க தளத்தில் வலைவீசியபோது கிடைத்த தகவல் இதோ:

14 ஆண்டுகள் வனவாசம் சென்ற ஸ்ரீ ராமர் ராவணனைப் போரில் வென்று விட்டு அயோத்தி திரும்பும் சமயத்தில் தன் குரு பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசீர்வாதத்தை பெறச்சென்றார். அப்போது பரத்வாஜர் அனைவரும் கட்டாயம் அன்று தங்கி உணவருந்தி விட்டு தான் செல்ல வேண்டும் என்று அன்புடன் கேட்டுக் கொண்டார். அதனை ஏற்க ராமன் முதலில் தயங்கினார். ஏனெனில், 14 ஆண்டுகளுக்குள் அண்ணனாகிய ராமர் அயோத்திக்கு திரும்ப வரவில்லை என்றால் தான் தீக்கிரையாகி தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதாக சபதம் கொண்டான். அது முடிவடையும் நிலையில் தாம் அயோத்தி திரும்பவில்லை என்றால் பரதன் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வான் என்கிற அச்சம் ராமரை வதைத்தது.

குழம்பித் தவித்த ஸ்ரீராமருக்கு திடீரென ஒரு யோசனை தோன்றியது. அனுமனிடம் இராமர், நீ அயோத்திக்குச் சென்று பரதனிடம் போரில் வென்று விட்டதாகவும், விரைவில் அயோத்தி திரும்பி விடுவோம் என்கிற இந்த தகவலை கூறி விட்டு வா என்று கட்டளையிட்டார். ஹனுமனும் உடனே கிளம்பிவிட்டார். ஹனுமன் சென்று உடனே வர இயலாது என்பதால் அவருக்காக காத்திராமல் பரத்வாஜர் மற்ற அனைவருக்கும் இலை போட்டு உணவையும் பரிமாறி விட்டார். ஆனாலோ ஹனுமன் அயோத்தி சென்று பரதனிடம் விஷயத்தை கூறிவிட்டு வேகமாக சாப்பிடும் நேரத்தில் வந்து விட்டார். திரும்பி வந்துவிட்ட ஹனுமனுக்கு எப்படி சாப்பாடு போடுவது? பரத்வாஜருக்கு குழப்பம்.

அப்போது ராமர், தன் இலையை இரண்டாக பிரித்து, காய், கனிகளை ஒரு புறமும் சாப்பாட்டை மறுபுறமும் பரிமாற சொன்னார். அனுமனை அழைத்து தனக்கு எதிராக அமர்ந்து காய், கனிகளை அனமனும் சாப்பாட்டை ராமனும் ஒரே இலையில் சாப்பிட்டு விருந்தை முடித்து விட்டனர்.

தனக்காக காத்திருக்கும் பரதனின் உயிர் பிரியக்கூடாது! அதே சமயத்தில் குருவாகிய பரத்வாஜரின் பேச்சை தட்டவும் கூடாது என்று முனிவரின் இல்லத்தில் ‘சாப்பிட்டு’ பிரச்சனையை சமாளித்தார் ராமன். ராமனின் பல நற்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் இந்த சாப்பாட்டு நிகழ்வு, காலப்போக்கில், சாப்பாடு ரசிகர்களை கேலி செய்யும் சொல்லாக எப்படித்தான் மாறியதோ?

இன்னுமொரு விளக்கமும் தரலாம்: சமஸ்கிருதத்தில்
ராம், என்ற சொல்லுக்கு ‘மனதுக்கு பிடித்த’ என்று ஒரு பொருளுண்டு. விஷணு சஹஸ்ரநாமத்தில் ஒரு ஸ்லோகம்:

ஸ்ரீ ராம ராம ராமேதி ரமே ராமே மனோரமே, ஸகஸ்ர நாம தத்துல்யம் ராம நாம வராணணே.

‘ராம நாமம்’ இந்த பொருளில்தான் இங்கு பிரயோகிக்கப்படுகிறது. அப்படி என்றால் சாப்பாட்டை மனம் விரும்பி சுவைப்பவர்களை ஏன் சாப்பாட்டு ராமன் என்று அழைக்கக்கூடாது!

நமது மைலாப்பூர் மீனாட்சி அம்மாள் காலத்துக்கு முன்பே சமையலுக்கு ‘நளபாகம்’ என்று புத்தகம் போட்டவர் நளன். சமைப்பதில் மட்டுமல்ல, சுவைப்பதிலும் நாம் கலைஞர்கள் தாம்! சாப்பாட்டு ‘ராமர்கள்’ தாம்!

கம்ப சூத்திரம்

என்ன பெரிய கம்ப சூத்திரமா? கடினமான வேலைகளையும் புரியாத புதிர்களையும் இப்படி சொல்வது வழக்கம். இந்த சொல்லாட்சி எப்படி வந்திருக்கலாம் என ஆய்ந்த போது கிடைத்த விடை!

உவமைகளை கையாளுவதில் கம்பனும் காளிதாசனும் ஒருவருக்கு ஒருவர் சளைத்தவர்களல்ல. ஆயினும் கம்பன் பிற்காலத்தானவன் ஆதலால் காளிதாசனின் படைப்புகளால் பாதிக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புண்டு. தமிழ் ஆர்வலர்கள் மன்னிக்கவேண்டும் – நான் கம்பன் காபி அடித்தார் என்று சொல்லவில்லை – inspire ஆகியிருக்க வாய்ப்புண்டு. இந்த வாதம் ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.

கம்பர் காவியத்தில் வரும் ஒரு ‘சித்திரங்களில்’ உதாரணத்திக்கு ஒன்று:

சீதா தேவியை மீட்கும் பொருட்டு இராமன் படை கடலைக் கடக்க வானரங்களுடன் கடலில் பாலம் அமைக்க எத்தனிக்கும் காட்சியை விவரிக்கிறார்:

“துமிதம் தெறித்து மேலோகம் செல்ல
அமிர்தமென தேவர்கள் வாய் பிளந்தனரே!”

துமிதம் என்றால் திவலைகள் அல்லது துளிகள். அதாவது இராமன் படை அம்புகளை விட்டெறிய, அவை கடலினுள் சென்று நீரின் மீது மோதியதில், நீர் சிதறித் துளிகளாக இந்திரலோகம் வரைக்கும் செனறு தெறித்து, அமிர்தமோ என அங்கிருந்த தேவர்கள் வாய் பிளந்தனர் என்று அந்தக் காட்சியைச் சித்திரத்தை நம் கண் முன் கொணர்கிறார் கம்பர்.

இதைப்போல பலப்பல காட்சிகள் கம்பராமாயண பாடல்களில் வருகின்றன. இவை பாடலா – சித்திரமா என வியக்கும் வண்ணம் உள்ளதல்லவா? கம்ப சித்திரம் மருவி கம்ப சூத்திரமாயிருக்க வாய்ப்புண்டு. மாறாக செய்யுள் இயற்றும் யாப்பு அதாவது இலக்கணத்தையும் சூத்திரம் என்று சொல்லும் ஒரு வழக்குண்டு. கம்பராமாயண பாடல்களிலின் யாப்பை வியந்து, அந்த கடினமான சூத்திரத்தை விஞ்சுவது கடினம் எனும் விளக்கமும் அளிக்கலாம்.

இந்த விளக்கம் ஒன்றும் கம்ப சித்திரமோ அல்லது சூத்திரமோ அல்ல எளிதாக புரியக்கூடியதுதான்!

Science has won

Many of us may not be aware that an important off shoot of covid epidemic is the entry of new class of vaccines called ‘mRNA’. Though invented in 1990, only in 2013 a vaccine based on this platform was made for Ebola – even that did not reach the market as the infection subsided too quickly. Pfizer-BioNTech’s covid-19 vaccine was the first of its genre to be authorised for vaccination worldwide.

Though it was a new technology, it was the first vaccine to get regulatory clearance: BioNTech took less than a year from concept to commercialisation! The vaccines of conventional type (attenuated, adeno, etc.,) took much longer to hit the market! The reason could be, It is much safer to manufacture as it does not involve handling live viruses and hence may not need bio safety laboratories like the ones for the others!

BioNTech, the then anonymous German company founded by Turkish (couple) immigrants Dr Ozlem Tureci and Dr Ugur Sahin in 2008, is involved in treating cancers by provoking body to make antibodies to fight the cancer cells through this mRNA technology! And it is patient specific – designer mRNA medicine! Dr Ugur caught the idea of mRNA based vaccine while reading about the then ‘epidemic’ in Wuhan and the paper that published the genetic code of virus in Jan 2020. The couple relentlessly pursued their idea, converting their modest cancer immunotherapy facility into making the vaccine. By Dec 2020 their (over)ambition became a reality when the massive global vaccination program was rolled out with UK’s grand old Mrs Keen, being the first one to lead – she took the first vaccine shot. This small company beat the pharma giants Moderna of US, Sanofi of France, that were also pursuing the same technology!

An extremely small unknown entity that was worth less than half a billion$ in early 2019 hit the roof with a net worth of over 27 billion by mid 2020. Not just that, the realisation, that gloomy world that has locked itself down, could open its wings, lifted the indices all around! World Economy back on rails!

When the company struggled to make the vaccine in 2020, no outside help came either from institutions or nations! ‘Operation warp speed’ was mired with US presidential election controversies, with Trump blaming an intentional delay of approval of vaccines. This cast aspersions on the regulatory body! And hence no money from US! EU could not place advance purchase orders due to difference of opinion among the member states! UK funded its own Oxford program but not the Germans! Brexit politics!!No funding from Gates’ covax program too!! Only wealthy small nations like Israel and Singapore placed advance purchased orders for their citizens! Sheer pursuit of excellence in science kept the team going!

Luckily Pfizer partnered in the mission and strengthened the massive phase-3 trials and augmented the production capacities, which the tiny company could anyway not cope up with!

This is the story of a small, Cancer immunotherapy company, becaming a vaccine behemoth!

ULTIMATELY SCIENCE HAS INDEED WON!

தில்லைக் கூத்தனுக்கு காலில்வலியோ?

நாட்டியமாடும் ஆண்டவனுக்கு மட்டும் கால்வலிக்காதா?

மதுரையை ஆண்ட ராஜசேகர பாண்டிய மன்னன் சிவபக்தன் அவனுக்கு ஒரு சமயம் பரதம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படவே, அதைக் கற்றான். முதல் நாள் பயிற்சி எடுத்த மன்னனுக்கு, காலில் கடும் வலி உண்டானது. அப்போதுதான் அவனுக்கு ஓர் உண்மை உரைத்தது. பரதம் கற்க இன்று ஒருநாள் ஆடிய நமக்கே இப்படி வலிக்கிறதே! இங்கே எம்பெருமான் தொடர்ந்து ஒரே காலை மட்டும் ஊன்றியல்லவா ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்? அவருக்கு எவ்வளவு வலி இருக்கும்? என நினைத்தவன் நேராக நடராஜர் சன்னதிக்குச் சென்றான். நடராஜரைப் பார்த்து பகவானே! உன் கால் வலிக்குமே! காலை மாற்றி ஆடு!’ என வேண்டினான். பக்தனுக்காக இடது காலை ஊன்றி, வலது காலைத் தூக்கி ஆடினாராம் அங்கு நடராஜப்பெருமான்!

ஆண்டவனிடம் வேண்டுகோள் வைக்கும் பக்தர்கள் ஒரு புறம். கவிஞர்களின் கண்களோ தனி! தில்லை ஆடலரசனை காணும் ஒரு கவிஞருக்கு, அவன் கால் முடமாகிவிட்டதோ என எழுந்தது ஒரு ஐயம்!

“இடது காலைத் தூக்கி நடமாடித் திரிந்த உனக்கு அந்தக் கால் முடமாகி உதவாமல் போய் விட்டது போலத் தெரிகிறதே! என்ன காரணம் என அறிந்து கொள்ளலாமா?” என கேட்டு அவரே விடையும் அளிக்கிறார்

“உனது நெருப்பான மேனி தன்னில் நீ திருநீற்றைப் பூசிச் சுமந்திருப்பதால் அது மிகுந்த குளிர்ச்சியை, சீதளத்தை உண்டு பண்ணி வாதகுணத்தை மிகச் செய்து விட்டதோ? அதனால் தான் கால் இப்படியாகி விட்டதோ?

இல்லையென்றால் எமன் பாசக்கயிற்றை வீசிய போதில் அதனை இறுகப் பற்றிக் கொண்ட மார்க்கண்டேயனுக்கு உதவி செய்வதற்காக எமனை உதைக்கக் காலைத் தூக்கிய போது அது சுளுக்கிக் கொண்டு விட்டதோ?

ஒருவேளை, உன் மெய்யன்பன் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்காகப் பரவையிடம் நீ தூது சென்றாய் அல்லவா? அப்போது அவளுடைய வீட்டு வாசற்படி ஏறும் போது படி தான் தடுக்கி விட்டதோ?,” என அங்கலாய்க்கிறார்.

“இடப்பாகம் கொண்ட சிவகாமவல்லியின் திருவடி பஞ்சினும் மென்மையானது; அதைக் கீழே இட்டால் அவளுக்கு நோகுமே என எண்ணம் கொண்டு அப்பாதத்தைக் கீழே வைக்க மனமின்றி உயர்த்திய வண்ணமே நிற்கிறான்” என்ற முடிவுக்கு அவர் வருகிறார்.

நடமாடித் திரிந்த உமக்(கு) இடதுகால் உதவாமல் முடமான(து) ஏனென்று சொல்லுவீரையா! திடல் மேவும் தில்லை நகர் மருவு பேரானந்தச்சுடை விரித்தாடினவா! தேவசிற்சபை அறிய திருநீற்றைச் சுமந்தீரோ, நெருப்பான மேனிதனில் சீதத்தினால் மிகுந்த வாதகுணமோ? ஒருமையுடன் மார்க்கண்டர்க்(கு) உதவியாய் மறலி விழ உதைக்கச் சுளுக்கேறி உண்ட குணமோ?பரவைதன் தெருவாசற்படி இடறிற்றோ? எந்தன் பாபமோ, என் சிவனே? மூவர்க்கும் முதல்வனென நடமாடித் திரிந்த…..

என்னே ஒரு கற்பனை! பாபவிநாச முதலியார் புனைந்த இந்த பாடலை, படிப்பதை விட இசையுடன் கேட்பது தனி சுகம்!

Natarajanஆ அல்லது Nadarasanஆ?

இலங்கை, மலேஷியா, சிங்கப்பூர் தமிழர்களில் Nadarasan என்ற பெயர் பரவலாக உள்ளது. தமிழகத்தில் Natarajan என்பதுதான் பிரபலம். இதில் எது சரியான உபயோகம்?

முதலில் பெயரின் மூலகாரணத்தை அறிய முயற்சிப்போம். சிவனின் மூன்று வடிவங்களான யோகம், லிங்கம், ஆடல் ஆகியவற்றில் ஆடல் வடிவம் தான் நடனமாடும் இந்த அழகான உருவத்தின் பெயர். நாணயங்களிலும் அரசு முத்திரைகளிலும் இந்த சிவனின் நடனவடிவம் கற்கால சிந்து நாகரிக காலத்திலேயே இருந்திருந்தாலும், 6-7ஆம் நூற்றாண்டுகளில் குப்த, சாளுக்கிய, பல்லவர் காலங்களில் பாறைசிற்பங்களில் உருமாறத்தொடங்கின. ஆகமங்கள், நடேஸ்வரன் என்று இந்த சிலை வடிவத்தை குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால், வடமொழியில் Nateswar என்று நாட்டியமாடும் ஈசனை குறிப்பிட்டிருக்கவேண்டும்.

ஆனாலும் இந்த சமச்சீரான (symmetrical) அழகிய நடராஜரின் உருவச்சிலை 9-10ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சோழர் காலத்தில்தான் வடிவமைக்க பட்டிருக்கவேண்டும். வெண்கல உலோக வார்ப்பட கலைமுதிர்ச்சியும் இந்த வடிவமைப்புக்கு உதவியிருக்கவேண்டும். எவ்வளவு நுண்ணிய வடிவமைப்பு. வடிவமைத்தவன் ஏனோ தன் பெயரை வரலாற்றில் பதிவிடவில்லை – இந்த காலமாக இருந்தால் காப்புறிமை பெற்று பெரும்பொருள் ஈட்டி இருப்பான்! 8-9 ஆம் நூற்றாண்டு காலத்திய செம்பியன்மாதேவியின் (இவர் மதுராந்தகனின் தாயார் – பொன்னியின் செல்வனில் நடிகை ஜெயசித்ரா – ஞாபகம் இருக்கிறதா?) விருப்பத்தில் உருவான, தஞ்சை மாவட்டத்தில் உள்ள கோணேரிராஜபுரத்தில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கும் உயரமான வெண்கல நடராஜர் சிலைதான் முதலில் உருவானதோ? சோழர்களின் குலதெய்வமாக நடராஜர் வழிபாடு நடந்த காலகட்டத்தில் சிதம்பரத்தில் உள்ள நடராஜர் கோயிலில் பல நிர்மாணவேலைகள் நடந்திருப்பதால், அங்கு இருக்கும் நடராஜர் சிலையும் கிட்டத்தட்ட அதே காலத்தில்தான் உருவாக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். ஆனாலும் வரலாற்று சான்றுகள் தென்படவில்லை.

அதற்கு முன்பு தேவாரமும், திருவாசகமும் சிவனின் ஆடல் பற்றியும், குறிப்பாய் சிதம்பரத்தின் ஆடல் குறித்து சிலாகிக்கின்றன. நான்காம் திருமுறையில் வரும் தேவாரப்பபாடலில் கூத்தன், ஆடல் அரசன் என தில்லை சிவன் போற்றப்படுகிறான். இது சுமார் 6-7ஆம் நூற்றாண்டு காலமாக இருந்திருக்கலாம். ஆக சிவனின் ஆடல் பழமையான காலம் தொட்டு போற்றப்பட்ட ஒரு மரபு. ஆயினும் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரான நந்தனார் தான் தில்லை கூத்தனை முதல் முறையாக நடராஜன் அல்லது நடராசன் என்று அழைத்தது தான் முதல் வரலாற்று பதிவாக இருக்கலாம். இவர் வாழ்ந்த காலம் 8-9 ஆம் நூற்றாண்டு. இது சிவனை நடராஜன் என அழைக்கும் வழக்கம் அந்த காலகட்டத்தில் பரவலராக இருந்ததை உறுதி செய்கிறது. அந்த வெண்கல சிலை இல்லாத காலகட்டத்தில், சிதம்பரம் கோயிலில் மூலவராக லிங்கத்தை வழிபட்டதாக ஒரு தலவரலாறு குறிப்பிடுகிறது. இந்த சிலைவடிவத்தை கோயிலில் பிரதிஷ்டை செய்தபின் தான் ‘நடராஜர்’ என்ற பெயர் பிரபலமாகி இருக்கவேண்டும். 10ஆம்நூற்றாண்டில் கர்ப்ப கிருகத்தின் மேல்கூறை பராந்தக சோழனால் வேயப்படது. அதில் தொடங்கி நான்கு கோபுரங்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக 12ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 15ஆம் நூற்றாண்டு கிருஷ்ணதேவராயர் காலம் வரை நடந்ததாக வரலாறு கூறுகின்றது. ஆகவே நடராஜர் பிரதிஷ்டை 9-10ஆம் நூற்றாண்டு காலத்தி்ல்தான் நடந்திருக்க வேண்டும்.எனவே நடராஜரின் சிலைவடிவத்துக்கு பின்தான் அந்த சொல்லாட்சி வந்திருக்கவேண்டும்.

வடமொழியில் Natan என்றால் நாட்டியம். அதிலிருந்து Nataraj அதாவது king of dance என்ற சொல் உருவாகி இருக்கவேண்டும். 9-10ஆம் நூற்றாண்டு காலங்களுக்கு பின்தான் இந்த பெயர் பிரபலமாகி இருக்கலாம்.

வடமொழி ஆதிக்கம் அதிகம் இருந்த காலத்தவரான தொல்காப்பியர் தமிழின் மேல் உள்ள பற்றாலும் வடமொழி சொறகளின் உபயோகம் புறக்கணிக்க முடியாது என்பதாலும் அந்த சொற்களை தமிழ்ப்படுத்த ஒரு இலக்கணம் வகுத்திருந்தர். அந்த விதி: “வடசொல் கிளவி வட எழுத்து ஒரீஇ எழுத்தொடு புணர்ந்த சொல் ஆகுமே”. அதாவது வடசொல்லில் உள்ள ஷ, ஜ, ஹ, க்ஷ, ஶ்ரீ எழுத்துக்களை நீக்கி அவற்றை தமிழ்ப்படுத்தும் முயற்சிக்கு இந்த இலக்கண விதி வழி வகுத்தது. இதன்படி Natarajan என்ற வடசொல் Natarasan ஆவது இந்த இலக்கணப்படி சரியாகும். இதுவே நடனம் (Nadanam) என்ற தமிழ்ச்சொல் மூலமானால் நடனத்துக்கு அரசன், நடராசன் (Nadarasan) என்பதும் சரியே!

எனவே Natarajan என்பது சமஸ்கிருத சொல். அதுவே Natarasan என்பது தொல்காப்பியப்படி தமிழாக்கப்பட்ட வடசொல். Nadarasan என்பது தூய தமிழ் சொல் என்று கொள்ளலாமா?

வெகுநாட்களுக்குமுன் வாணிபத்துக்கு அயல்நாடு சென்ற தமிழர்களுக்கு தமிழ் பாரம்பரியத்தில் பற்று அதிகம். தாய்நாட்டிலிருந்து தொலைவில் இருப்பதால் இது இயற்கையே! ஆதலால், Nadarasan என்ற வடமொழி கலப்பில்லாத தமிழ்ப்பெயரில் அவர்கள் அதிகம் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். இதனால்தானோ இலங்கை, மலேஷிய தமிழிர்களிடம் Nadarasan என்ற பெயர் உபயோகத்தில் உள்ளது என கொள்ளலாம். ஆனாலும் தென்னாட்டில் என்னவோ Natarajan என்பது வழக்கத்தில் தங்கிவிட்டது.

என்னதான் சொல்லுங்கள், அந்த சிலைவடிவத்தின் அழகு ஒரு புறம் இருக்கட்டும். அதனால் பிரபஞ்சத்தின் தத்துவ விளக்கங்களை எடுத்து உறைக்க ஒரு வெளிநாட்டவர்தான் தேவைப்படுகிறது : Fritjof Capra என்ற ஆஸ்ட்ரிய நாட்டவர் எழுதிய The Tao of Physics புத்தகத்தில் இது விரிவாக விளக்கப்பட்டிருப்பது பெரும் வியப்புதான்! அணுக்களுக்குள் துகள்கள் எப்போதும் ஓட்டத்திலேயே இருக்கும் தத்துவத்தை, பிரபஞ்சத்தின் நாட்டியம் (cosmic dance) என இவர் வர்ணிக்கிறார். இந்த விஞ்ஞான உணர்வை சூசகமாக அறிய முடிந்த நம் முன்னோர்களின் இந்த புரிதல் ஒரு வியப்புதான்!

உருவும் சிதைந்து பொருளும் மாறிய சில பழமொழிகள்

தமிழ் மொழியில் மருவி வரும் பழமொழிகள் பல. உதாரணத்துக்கு இங்கு சில….

ஆதாயமில்லாத செட்டி ஆத்தோட போவானா?சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாது. கழுதைக்கு தெரியுமா கற்பூர வாசம்

மேலோட்டமாக பார்க்கும்போது முதலிரண்டும் ஒரே பொருளை குறிப்பது போல் தோன்றவில்லை? ஆதாயமில்லாமல் ஒருவர் காரியம் செய்வாரா என்பதற்குத்தான் உபயோகப்படுகின்றன. ஆனால் இந்த பழமொழிகளின் ஆதாரமே வேறு என்பதுதான் வியப்பு!

‘ஆதானம் இல்லாத செட்டி ஆற்றோடுதான் போவான்’ என்பதுதான் ஆதாயமில்லாத செட்டி ஆத்தோட போவானா? என மருவிவிட்டது. நாட்டுக்கொட்டை செட்டியார்கள் ஆ தானம் அதாவது பசுமாடு தானம் செய்யதவறக்கூடாது அப்படி தவறினால் ஆற்றோடு ஒன்றுக்கும் பயனில்லாது போவார். தானதர்மம் செய்ய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் பழமொழி இது.

அதேபோல்,

‘சோழியன் குடுமி சும்மாடு ஆகாது’ என்பதுதான் சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாது? என்றாகிவிட்டது. அதாவது சோழநாட்டில் வாழ்ந்த சோழியர்கள் முன்பக்கம் குடுமிவைப்பது ஒரு பண்பாடு.

சும்மாடு என்பது பெண்டிர் தம் தலைமுடியை சுருட்டி உச்சந்தலையில் சுமையை சுமக்க பயன்படுத்துவார்கள். சோழியர்களின் குடுமியை எப்படி சும்மாடாக பயன்படுத்தமுடியும்? இந்த பொருளிள்தான் இந்த பழமொழி உருவானது. எந்த கருவியையும் அதன் உபயோகம் அறிந்து பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் உட்கருத்து.

கழுதைக்கு தெரியுமா கற்பூர வாசம் என்ற பழமொழியும் கிட்டத்தட்ட அந்த வகைதான். முட்டாளுக்கு அரிய பொருளின் அருமை தெரியாது என்ற வகையில் ப்ரயோகப்படுத்தப்படும் இதன் பொருள் வேறு:

“கழு தைக்க தெரியுமாம் கற்பூர வாசம்” என்பதுதான் அப்படி மருவியது.

“கழு என்ற ஒரு வகை கோரைப் புல்லை பதப்படுத்தி பாய் தைக்கும் போது அந்த புல்லில் இருந்து வரும் கற்பூர வாசனை நமது மூக்குக்கு தெரியும் என்பது தான் இந்த பழமொழியின் அர்த்தம்”.

இந்த கோரைப் புல் கொண்டு தைத்த பாயில் படுக்கும் போது இதில் இருந்து வரும் கற்பூர வாசத்திற்கு தேள், பூரான் மற்றும் பாம்பு போன்ற விஷப்பூச்சிகள் நெருங்காதாம்;

இன்னும் சில:

போக்கத்தவனுக்கு போலீஸ் வேலையாம். வாக்கத்தவனுக்கு வாத்தியார் வேலையாம்

இது போக்கு தெரிந்தவனுக்கு, அதாவது திருடர்களின் போக்குவரத்து தெரிந்தவனுக்கு போலீஸ் வேலையும் வாக்கு, அதாவது கல்வி அறிந்தவனுக்கு வாத்தியார் வேலையும் உகந்தது என்பதுதான் அப்படி மருவியது.

புண்பட்ட மனசை புகைவிட்டு ஆத்து

என்பது புண்பட்ட மனசை புகவிட்டு ஆத்து என்பதுதான் மாறியது. அதாவது புண்பட்ட மனசை மனதுக்கு பிடித்த எண்ணங்களில் புகவிட்டு ஆத்து என்று பொருள்.

நல்லமாட்டுக்கு ஒரு சூடு

எப்படி வந்தது தெரியுமா? நல்லமாட்டுக்கு ஒரு சுவடு என்பது தான் ஆதாரம். நல்லமாட்டை கண்டுபிடிக்க அதன் கால் சுவடைவைத்து கண்டுபிடிக்கலாம்.

பழமொழிகள் உருமாறி எப்படி பொருளும் மாறிவிட்டது பாருங்கள்..

I love Filter Coffee

It is well known that caffeine content in Coffee, is a central nervous system stimulant that is known for its ability to fight fatigue and increase energy levels. This is because caffeine blocks the receptors of a neurotransmitter called adenosine, and this increases levels of other neurotransmitters in your brain that regulate your energy levels, including dopamine. This could be a short term benefit(?) like other stimulators and hence to be shunned since it could be habit forming as it belongs to the family of narcotics. May that is why it is obliquely referred to in chennai region as ‘Brahmin’s Brandi’!

The addiction is so obsessive akin to smoking to some – some weddings have been almost called off for missing out the ‘coffee break’ deadlines! (Mine is one of them – maternal uncle is the protagonist!)

But, do you know that the Coffee has the ability to preserve the function of the beta cells in pancreas, which are responsible for producing insulin to regulate blood sugar levels. Plus, it’s rich in antioxidants and may affect insulin sensitivity, inflammation, and metabolism. It has been proven to delay the development of type 2 diabetes. The antioxidants improve immunity and hence ensures longevity.

Although studies have turned up mixed results, some research suggests that coffee may help protect against certain neurodegenerative disorders, including Alzheimer’s disease and Parkinson’s disease; alter fat storage and support gut health, both of which may be beneficial for weight management. It lowers rates of liver scarring and liver cancer in people with liver disease. It improves heart health, reduces the risk of heart failure, stroke and dementia!

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/35048949/?mibextid=Zxz2cZ

Now something which is special to South Indian coffee – it contains a blend of Plantation A that is arabica, Peaberry coffee beans variety with chicory, generally in proportion of 40-40-20%. The first two components are traditional coffee beans that provide the taste and flavour of coffee while chicory provides the bitterness and darkness. Chicory, a herb from typical plant roots, is a rich source of beta-carotinine, which is a powerful anti-oxidant.

You tell me now – Is coffee good or bad for health? With some added milk which is a source of protein, three to four cups a day could in fact be considered as a health drink! The traditional South Indian filter coffee is healthier (than espresso or Starbucks or Nescafé). It could be made to suit the individual’s taste with different combinations of the ingredients (the two coffee bean, chicory, milk, sugar) and of course the chef.

Why chef – because, making a good Filter coffee making is an art. First, the beans shall be selected from good plantation, roasted to the right extent, freshly ground to the right consistency, packed to the appropriate density in a two decked filter, hot water shall be poured gently not to disturb the packing, the filtrate collected from the bottom deck of the filter. Milk with not too much fat shall be boiled to which the extract (called decoction in the common parlance) is added. Then add sugar to taste. This admixture, shall be treated in a certain way, that can be only explained in Tamil, (காபியை ஆற்றி), such that it froths. Then you sip bit by bit, don’t drink. It is divine…Many read a newspaper of their choice holding it with their left hand and the coffee tumbler on the right (preferably with a cloth to avoid fingers feeling the temperature)! People customarily prefer brass tumbler to stainless steel. Definitely not a porcelain cup or glass!

இந்த பில்டர்காபியை துளித்துளியாக ருசித்து குடிப்பவர்கள், அதை நாள் தோறும் இருவேளையாவது குடித்தால்தான் பிறவிப் பயனையை அடையலாம் என்று நம்புவதால் ‘அச்சுவை பெறினும்’ வேண்டாம் என்று சொல்வதாக கேள்வி. அங்கு காபி கிடைக்காதேமே?

Additional reading: https://nattuspage.home.blog/2019/11/13