It is not uncommon that many of us forget our house keys, the names of certain acquaintances, vital items from the shopping list, so on.. the list is pretty long for some. We often complain these to our bad memories. What would we do to recollect?

Close our eyes and start think long more strenuously – but frustratingly the fish would not bite the hook! Or Strike violently at the temples and forehead, enhancing only the irritation as when slot machine refuses to render the due despite violent shaking! The more harder you try, the more elusive it is! No amount of exertion would regurgitate the needed information from the gulf of memory! Once you allow things to cool, ignoring totally the present conundrum, attend to other chores or even sleep over the problem (literally)- BANG – here it comes – the key out of the blue; you even wonder how come come you missed it so long!

Is this the same as rebooting of the computer? oh no. Rather the exact opposite. Brain does not shut down by one’s volition; the command for recollection resides in the brain and the retrieval process continues involuntarily, non-stop. When the treasure is found all of a sudden, you are elated with the recollection, whatever routines you may be in! It is akin to the taking out your vehicle from a chaotic parking lot – lot of trials – before reaching a (data) highway! Only difference is the driver is not your ‘self’ but an involuntary self!

Researches vouch that recalling a stored information would depend on both the Retrieval and Storage strengths. Training helps to build it as practiced by our ancestors by way of hymns and mantras. On a physiological level it could be the neurons in the brain that are responsible for this phenomenon. They decay as one gets aged so do the forgetfulness. They could be tagged as suffering from ‘Alzheimer’s disease’. Are you not aware of some absent minded professors who have similar memory losses, though only on a smaller scale? But they are not treated for their ‘disease’ but their ‘episodes’ are hilariously shared!

But what might count as a rank it might be a nuisance when memory slackens, on a practical level it turns out to be an unparalleled blessing on an emotional one. We are rescued from many of our sorrows not by active solutions or nifty work of the intellect but by our reliable tendencies to forget. Our minds are so constituted that the gravest incidents eventually slip from our grasp. We lose sight not only of the beautiful and kind things that have occurred but also, more usefully, the catalogue of horrors that we were once certain we would never be able to surmount.

We may lament our far-from-perfect memories, but we should be grateful for them. If we had a recollection of every occasion when someone had been unkind to us, of every slight that had come our way, every mistake we had committed and every hope that had been frustrated, life would swiftly grow untenable. Fortunately, we have been endowed with a special incapacity. The slate is always, gradually being wiped clean, ensuring that we end up ignorant of what once left us certain that we should end our lives by nightfall.

Sleep and forgetfulness are boons to mankind, else our life would be full of miseries due to past events. Time is the best healer only because of this.

Let us thank the almighty for bestowing (a certain amount of) loss of memory, else the life would have been (more) miserable!

‘உங்களுக்கு பிறந்த நாள் வருதே, எப்படி கொண்டாடலாம்ன்னு’ பத்தினி கேட்டாள். ‘ஆமாம் அதுக்கு என்ன? வருஷாவருஷாந்தான் வர்ரது’ என்றேன். ரிடயர் ஆனப்பறம் என்னோட ஸ்ருதி கொஞ்சம் அடங்கித்தான் போய்விட்டது. நாப்பது நாப்பத்தஞ்சு வருஷமா குரலை ஒசத்தாதவள், சமீபகாலமாக கொஞ்சம் அதிகமாகவே அதட்டுகிறாள். வளர்ந்த பிள்ளைகளின் சப்போர்ட் இருப்பதால் வந்த மமதையோ? அல்லது வயதானதால் அவளை நான் அதிகம் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற அகந்தையோ? என் அலுவலக அதிகார தோரணையை பத்து வருஷத்துக்கு முன்பாகவே தொலைத்தாகிவிட்டதல்லவா?

‘இந்த பிறந்த நாள் ஒரு ஸ்பெஷல்னா.. 70வது ஆச்சே. சாந்திபண்ணனும்லயா?’ என்றாள்.

தாய்தந்தை வழி மரபணுக்களின் உபயத்தில் இருவரும் ஓரளவுக்கு ஆரோக்யமாகவே இருப்பதாலும், பிள்ளைகளுக்கு மணமுடித்து நன்றாக செட்டிலாகிவிட்டதாலும், வேறு பிக்கல் பிடுங்கல் அவ்வளவாக இல்லாதிருப்பதாலும், என்னவோ ஆன்மீகத்தில் அந்த அளவுக்கு ஈடுபாடு இல்லாவிட்டாலும், ஏன் ஏன் மனைவி சொன்னபடி இந்த சடங்கை செய்யக்கூடாது என்று தோன்றியது.

குடும்ப வாத்யாரிடம் கேட்டேன். அவர் ‘ஆமாம் சாந்தி பண்ணனும். பீமரத சாந்தி. அது ஒருவருக்கு அதிபௌதீகம் (இயற்கை), அதிதைவீகம் (தெய்வங்கள்), அத்யாத்மீகம் (தன் செயல்கள்) ஆகியவைகளால் தனக்கு ஏற்படும் தீயபலன்களிலிருந்து காத்துக் கொள்ளவும், 70 ஆம் ஆண்டு துவங்கும் போது பீமன் எனும் ருத்தரனை அமைதிப் படுத்தும் நோக்கில் பீமரத சாந்தி எனும் சடங்கு செய்யவேண்டும் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது’ என்றார். அவரிடம் ஹோமத்திற்கு ஓகே சொல்லிவிட்டு இணையத்தில் மேய ஆரம்பித்தேன்.

துஷ்ய்ந்த் ஶ்ரீதர் உபன்யாசத்தில் எப்போதோ கேட்ட ஶ்ரீருத்ரத்தில் சொல்லப்பட்டதாக வரும் ஒரு வரியின் விளக்கம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது: “உர்வாருகமிவ பந்தனான் ம்ருத்யோர் முக்ஷஈய மாம்ருதாது – வெள்ளறிப்பழம் காம்பிலிருந்து விடுவது போல (சாவினுடைய) பந்தங்களின் பிடியிலிருந்து (உமதருளால்) விடுபடுவோமாக. மோக்ஷ மார்கத்திலிருந்து விலகாமல் இருப்போமாக”. வெள்ளறி பழம் பழுத்தபின் கொடியிலிருந்து எப்படி கொடியும் அறுபடாது – காயும் விழுந்து உடையாது தன்னை விடுவித்துக்கொள்கிறதோ அப்படி நாம் வயதானபின் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடவேண்டும்.. அது ஒரு வகையில் துறவற நிலைதானே?

அது போல் முடியுமா? காலன் வரும்போது ‘I am ready, now’ என்று எத்தனை பேரால் சொல்லமுடியும்! அதுவும் உடலும் உறவும் நலமாக இருக்கும் போது. அப்படிப்பட்ட துறவற மனநிலை வருவது மிகவும் துர்லபம்! ‘சாரி. Not now.. இன்னும் எவ்வளவோ விஷயங்களை இன்பிக்க வேண்டும். Sorry sometime Later please’!

‘என்ன, காலங்கார்த்தால WhatsApp Face bookன்னு மொபைல நோண்ட ஆரம்பிசாச்சா, நாழியாச்சு குழந்தைய ஸ்கூல்பஸ்ஸில் ஏத்தி விடபோக வேண்டாமா, என்ன மசமசன்னு இருக்கீங்க’ – சகதர்மிணிதான். ஹூம் இந்த வசவும் ஒரு வகயில் மனதுக்கு இதம்தான்னு நினைத்துக் கொண்டு ‘வாம்மா, வா கைய பிடுச்சுக்கோ’ன்னு குழந்தையோட நடைய கட்டினேன். சம்சார பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுவதை பற்றி அப்பறம் சாவகாசமாக யோசிக்கலாம்!

நட்பு-பகைமை இவை இரண்டுமே ஒரே உறவில் இருக்க முடியுமா? அல்லது காலத்துக்கு தகுந்தால்போல் அது மாறி மாறி வருமா? ஆம். என்கிறது நமது பண்டைய மகாபாரதம். அதில் வரும் ஒரு காட்சி..

ஒருநாள் தருமர் பீஷ்மரிடம், ‘நண்பர், பகைவரிடம் எப்படி நடந்துக் கொள்ள வேண்டும்?’ எனக் கேட்க பீஷ்மர் உரைக்கிறார்.

“தருமா, பகைவனாய் இருப்பவன் சில சமயம் நண்பன் ஆவான். அதுபோல நண்பனும் சில சமயங்களில் பகைவன் ஆகலாம். மக்களிடம் பகை, நட்பு ஆகியவை ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. இடத்திற்கேற்ப, காலத்திற்கு ஏற்பச் செய்ய வேண்டியவை, செய்ய வேண்டாதவை ஆகியவற்றைப் புரிந்துக் கொண்டு நம்பவும் வேண்டும். நம்பாது இருக்கவும் வேண்டும். நம் நலனில் அக்கறை கொண்டவரிடம் எப்போதும் நட்புடன் மனம் மாறாமல் இருக்க வேண்டும். உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளப் பகைவரிடம் சமாதானம் செய்துக் கொள்ளவும் வேண்டும். எந்தச் சமயத்திலும் சமாதானத்தை விரும்பாதவன் அறிவாளி அல்லன். மேலும் அவன் எந்த நன்மையும் பெற மாட்டான். காரியத்தின் பயனைப் புரிந்துக் கொண்டு பகைவனிடம் நட்பாகலாம். நண்பனிடம் பகை கொள்ளலாம்.”

இதனை பீஷ்மர் ஒரு பூனை எலி கதையால் விள்க்குகிறார்:

ஒரு காட்டில் ஒரு ஆலமரம் இருந்தது. அதில் பலவிதமான பறவைகள் வசித்து வந்தன. அந்த மரத்தடியில் புத்திசாலி எலி ஒன்று வசித்து வந்தது. அந்த ஆலமரத்தில் இருக்கும் பறவைகளைத் தின்று வாழும் ஒரு பூனையும் அங்கிருந்தது.

அந்தக் காட்டில் இருந்த வேடன் ஒருவன் வைத்த பொறியில் ஒருநாள் அந்தப் பூனை மாட்டிக் கொண்டு தவித்தது. அதே வேளையில் ஒரு மாமிசத் துண்டு பொறியின் மீது இருந்ததை எலி பார்த்தது. அதை எடுத்து தின்றுக் கொண்டிருந்த போது கீரி ஒன்று தன்னை நோக்கி ஓடி வருவதைக் கண்டது. அதே சமயம் ஆலமரத்தின் மீது ஒரு கோட்டானையும் பார்த்து பயப்படத் தொடங்கியது. என்ன செய்யலாம் என சிந்தித்த எலிக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது: பகைவனானாலும் பூனையின் உதவியை நாடித் தப்பிக்கலாம். பூனையும் ஆபத்தில் சிக்கியுள்ளது. அதனால் அதுவும் சமாதானத்திற்கு சம்மதிக்கும் என்று எண்ணி அதனுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துக் கொண்டு உயிரைக் காக்கலாம் என எண்ணியது. மேலும், ஆபத்துக் காலத்தில் உதவி செய்பவனே நண்பன்; உதவி செய்யாதவன் பகைவன்; சில சமயம் நண்பன் கூட நழுவி விடுவான்; பகைவனும் உதவி செய்வான். எனவே பகைவனாயிருந்தாலும், பூனை என்னால் விடுவிக்கப் படுமானால் எனக்கு உதவி செய்யக் கூடும். எனவே ஒரு யுக்தியுடன் பூனையிடம் சமாதானம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவெடுத்தது. பூனையுடன் சமாதான பேச்சை ஆரம்பித்தது.

‘பூனையாரே, நட்பு முறையில் ஒன்று சொல்கிறேன், இதனால் இருவரும் பிழைக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். இதனால் எனக்கும் நன்மை உண்டாகும். பயம் வேண்டாம். இப்பேராபத்தை போக்கிவிடுகிறேன். என் கூரிய பற்களால் இப்பொறியைத் துண்டுதுண்டாகக் கடித்து உங்களை வெளியே செல்லச் செய்கிறேன். இப்போது கீழே உள்ள கீரியால் என் கதி அல்லளவுதான். உம்மைக்கண்டால் அது ஓடி விடும். நாம் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்துக் கொண்டு இன்பமாய் வாழலாம்’ என்றது.

பகையான எலியின் வார்த்தைகளில் மகிழ்ந்த பூனை எலிக்கு நன்றி கூறியது. எலியைப் போல பூனையும் வஞ்சனையுடையது. எனவே சாமர்த்தியமாகப் பேசியது.

‘எலியே, நீ கூறியபடி என்னைச் சீக்கிரம் விடுதலை செய். என்னைப் போல நீயும் பெரிதும் துன்புறுகிறாய். நம் காரியம் நிறைவேற ஒரு உடன் பாட்டிற்கு வருவோம். நான் இதிலிருந்து விடுபட்டால் உனக்கு உதவுவேன்’ என்றது.

உடன் எலி ‘பூனையாரே! இனி என் பயம் தொலைந்தது. தாங்கள் வலையிலிருந்து விடுபட்டதும் என்னைக் கொன்றுவிடக் கூடாது. தவிர்த்து கோட்டான், கீரி ஆகியவற்றிடமிருந்தும் என்னைக் காக்க வேண்டும்” என்று கேட்டது.

பூனை ‘என் உயிர் நண்பனே, உன்னால்தான் நான் பிழைக்கப் போகிறேன், இன்னும் என்னால் ஏதேனும் ஆக வேண்டுமாயின் ஆணையிடு, செய்கிறேன்; இனி நான் உன் நண்பன் அல்லவா?’ என்றது.

பூனையின் ஆறுதலைக் கேட்ட எலி, நட்புமுறையில் பூனையுடன் பழக ஆரம்பித்தது. அதன் மார்பின் மீது தவழ்ந்து விளையாடத் தொடங்கியது. இது கண்டு கோட்டானும், கீரியும் தம் எண்ணம் ஈடேறாததால் வேறிடம் சென்றன. இடம், காலம் தெரிந்த எலி கயிற்றை மெதுவாகக் கடிக்கத் துவங்கியது. பூனையோ, ‘ஏன் வளையை தாமதமாக அறுக்கிறாய், சீக்கிரம் அறுத்து விடு’ என்றது. எலி, ‘எந்த வேலையை எப்போது செய்ய வேண்டும் என நான் அறிவேன். இப்போது உம்மை விடுவித்தால், என்னையேக் கூட கொன்றிடுவீர்; தக்க சமயத்தில், வலை விரித்தவன் வரும்போது வலையை அறுப்பேன். அப்போது உடனே நீங்கள் மரத்திற்குத் தாவி போய் விடலாம், நானும் வளைக்குள் போய் விடுவேன். அப்படிப்பட்ட அவசரநிலையில் தான் நானும் தப்பிக்க முடியும்; இல்லையேல் உமக்கு பலியாகி விடுவேன்’ என்றது. இதைக் கேட்டு அந்தப் பூனை வருத்தம் அடைந்தது. தாமதம் செய்த எலியைப் பார்த்து ‘உயர்ந்தோர், நண்பர்களுக்கு உதவி செய்வதில் இவ்வளவு தாமதிக்க மாட்டார்கள். நான் எவ்வளவு விரைவாக உன் துன்பத்தைப் போக்கினேன்; நீ மட்டும் ஏன் தயங்குகிறாய்? பழைய பகையை மனதில் கொண்டு நடக்கிராய்; இது நல்லதல்ல; மேலும் நீ தாமதப்படுத்தினால் என் உயிர் பிரிந்துவிடும்’ என்றது.

புத்திசாலியான எலி, வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட பூனையை நோக்கி; ‘நண்பரே! பூனையாரே; சுயநலம் மிக்க உமது எண்ணத்தை அறிந்து கொண்டேன். பாம்பின் வாயிலிருந்து தப்பிப்பது போல பகைவனிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்பர் பெரியோர். உலகில் இயற்கையாகவே நண்பர்களோ, பகைவர்களோ தோன்றுவதில்லை. ஒருவன் உதவி செய்யும் போது நண்பன் ஆகிரான்; அவனே தீமை செய்யும் போது பகைவனாகக் கருதப்படுகிறான். சமயத்திற்கேற்ப பகையும், நட்பும் மாறும்; காரியம் முடிந்த பின் யாரும் யாரையும் கவனிப்பதில்லை. ஆதலால் எந்தச் செயல் ஆனாலும் அதில் கொஞ்சம் மிச்சம் வைத்திருக்க வேண்டும். உமக்கு வலையை விரித்தவன் வந்ததும் பயந்து என்னைத் தின்னும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு ஓடி விடுவீர். நானும் தப்பித்து பிழைத்து விடுவேன். அதிகம் இல்லை அறுபட வேண்டியது ஒரு கயிறு தான். சற்றுப் பொறுமையுடன் இருங்கள்; அதையும் அறுத்து விடுகிறேன்’ என உரைத்தது.

அந்த நேரத்தில் சில நாய்களுடன் வந்தான் பொறியை வைத்தவன். பூனை அவனைக் கண்டு பயந்து; ‘இப்போது என் நிலையைப் பார்த்து; என்னை விடுவிப்பாயாக’ எனக் கெஞ்ச, எலியும் தாமதமின்றி கயிற்றைத் துண்டித்தது; உடன் பூனை விரைவாய் ஓடி மரமேறியது. அவனைக் கண்டு கோட்டானும், கீரியும் கூட ஓடி மறந்தன. எலியும், தன் பணி முடிந்து வளையில் ஒளிந்துக் கொண்டது. பொறியை வைத்தவன் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினான்.

பின் பூனை எலியை நோக்கி, ‘ஆபத்தில் உதவி செய்தவரே, நானும் எனது உறவினர்களும் உன்னை கௌரவிக்க விரும்புகிறோம்; என் சொத்து உனக்கே உரியது; என்னிடம் உனக்கு பயம் வேண்டாம்; பயப்படாமல் வா’ என்றது.

பூனையின் நோக்கத்தைப் புரிந்துக் கொண்ட எலி, ‘உமது பாசமொழிகள் கேட்டு மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் ஒன்று சொல்கிறேன். நண்பர், பகைவர் பற்றி ஆறாய்ந்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பர் சான்றோர். நண்பர் பகைவர் போலவும், பகைவர் நண்பர் போலவும் தோற்றம் அளிக்கலாம். இந்தப் பகையும், நட்பும் நிலையானது அல்ல. ஏதோ ஒரு நோக்கத்தைக் கொண்டுதான் நட்பும், பகையும் அமைகின்றன. செயலின் நுட்பத்தை அறியாமல் நண்பர்களிடம் அளவு கடந்த நம்பிக்கை கொள்வதும்; பகைவரிடம் அளவு கடந்த அவநம்பிக்கை கொள்வதும் ஆபத்தில் முடியும். என்னிடம் தாங்கள் பேசும் ஆசை வார்த்தைகளுக்குக் காரணம் உண்டு. மனிதன், ஏதோ ஒரு காரணம் கொண்டே நட்புடன் திகழ்கிறான். ஒரு காரணத்தால் பகைவன் ஆகிறான். ஒரு தாய் வயிற்றில் பிறந்தோர் கூடச் சுயநலம் காரணமாக அன்பு செய்வர். உலகில் காரணம் இன்றி அன்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் உடன் பிறந்த சகோதரர், மனைவிக்கும் கூட நாளாவட்டத்தில் காரண காரியங்களால்தான் அன்பு உடையவர்களாக ஆகின்றனர். அந்தக் காரணம் மறந்ததும் அன்பும் மறைகிறது. என்னைச் சாப்பிட வேண்டும் என்னும் காரணத்தால்தான் உமக்கு என் மீது அன்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஆகவே உமது பேச்சில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இச்சமயத்தில் உம்மிடம் நட்புக் கொள்வது அறிவுடைமையாகத் தோன்றவில்லை. இயற்கையாகவே தாங்கள் எங்கள் குலத்திற்கு விரோதி ஆவீர். ஏதோ ஒரு முறை ஏற்பட்ட நட்பை மறந்து விடுக; பகையை மேற்கொள்க. பழம் பகையை மறக்கக் கூடாது.’

மேலும் எலி தொடர்ந்தது, ‘நண்பரே! உபசார வார்த்தைகளால் பயனில்லை; நெடுந்தொலைவில் இருந்தாலும் உம்மைக் கண்டு நான் அஞ்சுகிறேன். சுயநலமின்றி எந்தக் காரியமும் இல்லை. புத்தியுள்ளவன் எல்லாப்பொருள்களை இழந்தேனும் தன் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்வான். என்னதான் பகைவன் அன்பு உள்ளத்தோடு பழகினாலும், அவனை சந்தேகக் கண் கொண்டே காண வேண்டும்’.

பூனை எவ்வளவோ பேசியது; ஆனாலும் எலி ஏமாறவில்லை.

பூனையை நோக்கிக் கூறியது; ‘நம்பத் தகாதவனை நம்பக் கூடாது. நம்பத் தகுந்தவனையும் அதிகம் நம்பக்கூடாது. அதே நேரத்தில் தன் மீது நம்பிக்கை உண்டாகும் படி செய்ய வேண்டும். பூனையாரே! உம் போன்ற பகைவரிடமிருந்து எப்போதும் நான் என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். நீங்களும் உங்களை பிடிக்க பொறிவைப்பவரிடமிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்’.

இவ்வாறு பலம் இல்லாததாயினும், அறிவுள்ள ஒரு எலி மிக்க பலமுள்ள பகைவர்களைச் சாமர்த்தியமாக வென்றது. எனவே தருமா, பலமுள்ள பகைவனாயினும் அவனுடன் சில சமயம் சமாதானம் செய்துக் கொண்டு வெற்றி காண வேண்டும். ஒன்றொடொன்று பகையுள்ள எலியும், பூனையும் சங்கடமான நேரத்தில் நட்புக் கொண்டன; அதே நேரத்தில் அவை குரோதத்துடன் இருந்தன; அவற்றில் அறிவிற் சிறந்தது வென்றது. அதுபோலவே அறிவு மிக்கவனும் விழிப்புடன் இல்லையெனில், அறிவு குறைந்தவனால் வெல்லப்படுவான். பயம் அற்றவன் போல தோற்றமளிக்க வேண்டும். ஆனால் பயம் உள்ளவனாக அஞ்சி நடக்க வேண்டும். நம்பிக்கை உள்ளவன் போல இருக்க வேண்டும். ஆனால் நம்பிக்கை இல்லாதவனாகவும் இருக்க வேண்டும். அதாவது எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். இல்லையேல் ஆபத்து நேரிடும்’ என்றார் பீஷ்மர்.

‘Frenemy’ என்ற ஆங்கில சொல்லுக்கு சரியான விளக்கம் தேடி வலைதளத்தில் மேயும்போது இந்த பாரதக்கதை தென்பட்டது. அங்கு சுட்டதை நண்பர்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன். அந்த எலியும் பூனையும்தான் frenemy உறவுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளோ? பகைவனும் நண்பனே, நண்பனும் பகைவனே, என்றால் இனி குழப்பம் வராது அல்லவா? ஏன் இந்த உறவை ‘நடபகைமை’ என அழைக்கலாகாது?

தேர்தல் நேரங்களில் கூட்டணி கட்சிகள் அணி மாறுவதும் இந்த தத்துவத்தாலோ? வெட்கமில்லாமல் கூட்டணி நிறம் மாறும்போது மனம் நொந்து போகும் நண்பர்களிடம் இந்த பீஷ்மரின் தத்துவக்கதையை சொல்லி சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்கலாம்!