Proof of Pudding

The proof of pudding is in the eating! But Is it wise to be Guinea pigs (except for a dutiful Indian husband) as only after eating one can certify the pudding!

This conundrum struck me when I read a news item citing a recent scientific publication on the approval of covaxin without going through the rigours of established clinical norms! https://www.hindustantimes.com/india-news/covaxin-approval-sparks-questions-and-clarifications-101668707429850.html Many doctors (and politicians) on that day suggested to take only covishield which was a tested ‘foreign’ elixir and boycott ‘covaxin’! There was no takers and the medical fraternity was dissatisfied with the blatant violation of protocols! When the pudding was finally proved ‘better’ as things unfolded later, covaxin demand hit the roof and was in short supply! Remember the long waits – It was indeed a mad rush!!! The pendulum swung to the other extreme!

In a vibrant and vocal democracy like India, had there been ‘a slip’, that is, if the efficacy of covaxin had been found less, the ‘expert group’ would have been taken the hit for yielding to the political (read Modi) pressure! Was it luck, calculated risk or the success that won the game?

Look at our neighbour, the great China! In spite of proven unsuccessful (Sinopharm) vaccine (in many of their friendly countries included), not only was there no (loud) whispers or blinking of eyelids, but Xi Jinping got also a historical third term for his unique and successful covid management model! It is natural that one would not be aware of Orwell’s novel ‘1984’ for being an ardent supporter of Xi!

At the end of the day, one would easily conclude that only an adulterated democracy is good (India included!) for the humanity at large – you are welcome to record dissent anyway??

SC is presently engaged in the post-mortem suit of the legality of ‘2016-demonetisation’? It would be interesting if it is pronounced illegal but proved successful by (unbiased) economists!

இல்லறத்திலும் துறவறம்!

‘உங்களுக்கு பிறந்த நாள் வருதே, எப்படி கொண்டாடலாம்ன்னு’ பத்தினி கேட்டாள். ‘ஆமாம் அதுக்கு என்ன? வருஷாவருஷாந்தான் வர்ரது’ என்றேன். ரிடயர் ஆனப்பறம் என்னோட ஸ்ருதி கொஞ்சம் அடங்கித்தான் போய்விட்டது. நாப்பது நாப்பத்தஞ்சு வருஷமா குரலை ஒசத்தாதவள், சமீபகாலமாக கொஞ்சம் அதிகமாகவே அதட்டுகிறாள். வளர்ந்த பிள்ளைகளின் சப்போர்ட் இருப்பதால் வந்த மமதையோ? அல்லது வயதானதால் அவளை நான் அதிகம் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற அகந்தையோ? என் அலுவலக அதிகார தோரணையை பத்து வருஷத்துக்கு முன்பாகவே தொலைத்தாகிவிட்டதல்லவா?

‘இந்த பிறந்த நாள் ஒரு ஸ்பெஷல்னா.. 70வது ஆச்சே. சாந்திபண்ணனும்லயா?’ என்றாள்.

தாய்தந்தை வழி மரபணுக்களின் உபயத்தில் இருவரும் ஓரளவுக்கு ஆரோக்யமாகவே இருப்பதாலும், பிள்ளைகளுக்கு மணமுடித்து நன்றாக செட்டிலாகிவிட்டதாலும், வேறு பிக்கல் பிடுங்கல் அவ்வளவாக இல்லாதிருப்பதாலும், என்னவோ ஆன்மீகத்தில் அந்த அளவுக்கு ஈடுபாடு இல்லாவிட்டாலும், ஏன் ஏன் மனைவி சொன்னபடி இந்த சடங்கை செய்யக்கூடாது என்று தோன்றியது.

குடும்ப வாத்யாரிடம் கேட்டேன். அவர் ‘ஆமாம் சாந்தி பண்ணனும். பீமரத சாந்தி. அது ஒருவருக்கு அதிபௌதீகம் (இயற்கை), அதிதைவீகம் (தெய்வங்கள்), அத்யாத்மீகம் (தன் செயல்கள்) ஆகியவைகளால் தனக்கு ஏற்படும் தீயபலன்களிலிருந்து காத்துக் கொள்ளவும், 70 ஆம் ஆண்டு துவங்கும் போது பீமன் எனும் ருத்தரனை அமைதிப் படுத்தும் நோக்கில் பீமரத சாந்தி எனும் சடங்கு செய்யவேண்டும் என்று சாஸ்திரம் சொல்கிறது’ என்றார். அவரிடம் ஹோமத்திற்கு ஓகே சொல்லிவிட்டு இணையத்தில் மேய ஆரம்பித்தேன்.

துஷ்ய்ந்த் ஶ்ரீதர் உபன்யாசத்தில் எப்போதோ கேட்ட ஶ்ரீருத்ரத்தில் சொல்லப்பட்டதாக வரும் ஒரு வரியின் விளக்கம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது: “உர்வாருகமிவ பந்தனான் ம்ருத்யோர் முக்ஷஈய மாம்ருதாது – வெள்ளறிப்பழம் காம்பிலிருந்து விடுவது போல (சாவினுடைய) பந்தங்களின் பிடியிலிருந்து (உமதருளால்) விடுபடுவோமாக. மோக்ஷ மார்கத்திலிருந்து விலகாமல் இருப்போமாக”. வெள்ளறி பழம் பழுத்தபின் கொடியிலிருந்து எப்படி கொடியும் அறுபடாது – காயும் விழுந்து உடையாது தன்னை விடுவித்துக்கொள்கிறதோ அப்படி நாம் வயதானபின் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடவேண்டும்.. அது ஒரு வகையில் துறவற நிலைதானே?

அது போல் முடியுமா? காலன் வரும்போது ‘I am ready, now’ என்று எத்தனை பேரால் சொல்லமுடியும்! அதுவும் உடலும் உறவும் நலமாக இருக்கும் போது. அப்படிப்பட்ட துறவற மனநிலை வருவது மிகவும் துர்லபம்! ‘சாரி. Not now.. இன்னும் எவ்வளவோ விஷயங்களை இன்பிக்க வேண்டும். Sorry sometime Later please’!

‘என்ன, காலங்கார்த்தால WhatsApp Face bookன்னு மொபைல நோண்ட ஆரம்பிசாச்சா, நாழியாச்சு குழந்தைய ஸ்கூல்பஸ்ஸில் ஏத்தி விடபோக வேண்டாமா, என்ன மசமசன்னு இருக்கீங்க’ – சகதர்மிணிதான். ஹூம் இந்த வசவும் ஒரு வகயில் மனதுக்கு இதம்தான்னு நினைத்துக் கொண்டு ‘வாம்மா, வா கைய பிடுச்சுக்கோ’ன்னு குழந்தையோட நடைய கட்டினேன். சம்சார பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுவதை பற்றி அப்பறம் சாவகாசமாக யோசிக்கலாம்!

உப்புசப்பில்லாத அந்த சொர்க்க வாழ்க்கை வேண்டமே!

சொர்க்கம் சொர்க்கம் என்று சொல்கிறார்களே அங்கு வாழ்க்கை அப்படி என்ன போரடிக்காமல் சுகமாக இருக்குமா? அங்கு ஒரு கஷ்டம் கூட இருக்காது என்று பெரியோர்கள் சொல்ல கேள்வி. எனக்கு என்னவோ அப்படி இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று தோன்றுகின்றது. நிழலின் சுகம் கூட வெய்யிலில் இருந்தபின்தானே தெரிகிறது. பஞ்சு மெத்தை கூட சிறிது நேரத்துக்கு பின், புரண்டு படுத்தால்தான் சுகிக்கமுடிகிறது. நன்கு உழைத்தவருக்கு தானே படுத்தவுடன் உறக்கம் வருகிறது. ஓய்வின் சுகம் உழைப்பவருக்குத்தான் அதிகம் தெரியும். கசப்பு என்று ஒரு சுவை இருப்பதால்தான் சர்க்கரை அதிகம் இனிக்கிறது. பார்வை உள்ளவன் குருடானால்தான் அவனுக்கு பார்வையின் அருமையே தெரியும். நிச்சயமாக சொர்க்க வாழ்வு கொஞ்ச நாளில் ‘போரடிக்கும்’.

துன்பம் என ஒன்றை அறியாத வாழ்க்கையை விட, சிறிது கரடு முரடாக இருக்கும் சாதாரண வாழ்க்கை ஒரு சுவையே. சொர்க்க வாழ்க்கை ‘போரடிப்பதால்தான்’ பலர், மது, மாது, போதை மருந்து போன்ற மாய இன்பங்களுக்கு அடிமையாகிறார்கள். பல மிகப்பெரும் செல்வந்தர்களின் வாரிசுகள் கூட சீரழிவதும் அதனால்தானோ.

துன்பங்களை யார்தான் விரும்பி ஏற்பர்? துன்பத்தை தவிர்க்க பலர், குடும்பம் என்ற பந்தத்தையே ஒதுக்குகிறார்கள். அவர்கள் பல துன்பங்களுக்கும் அந்த பந்தம்தான் மூலகாரணம் என்கிறார்கள். அது இல்லாவிடில் எல்லா சுகங்களையும் ஒரு நிர்பந்தமும் கட்டுப்பாடு ஏதுமின்றி அனுபவிக்கலாமன்றோ? இந்த கால சிறுசுகள் கல்யாணத்தையும், குழந்தை பெறுவதையும் தள்ளிப்போடுவது இதனால்தான். குழந்தை குட்டிகளில்லை என்றால், அவர்களை வளர்க்க கஷ்டப்பட வேண்டாம், பள்ளியில் சேர்க்க அல்லோலகல்லோல படவேண்டாம். அவர்களின் எதிர்காலத்தை எண்ணி எண்ணி உருகவேண்டாம். அவர்களின் திருமணத்தை முடிக்க கவலைப்பட வேண்டாம். பேரக்குழந்தைகளைப்பற்றிய கவலையே வேண்டாமே? தனிமனிதனாக வாழும் வாழ்க்கை சுகம்தானோ? அதுதான் இல்லை.

அவனுக்கு துன்பம் என்று ஒன்று வந்தால் எண்ணங்களை பகிரவேண்டிய கட்டாயம் வருகிறது. பகிராவிடில் மன அழுத்தம் வருவதாக உளவியல் வல்லுனர்களின் கூற்று. மன அழுத்தம் குறைய அதனால் நண்பர்கள் அவசியம். அதே காரணங்களால் உடலியலாகவும் உறவு தேவையாகிறது. எனவே திருமண உறவும் அவசியமாகிறது. இதனால்தான் உற்றார் உறவினர் என்று பலர் கூடும் குடும்பவாழ்வு சமுதாயத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. இத்தகைய வாழ்க்கையில் கரடுமுரடு ஓட்டம் தவிர்க்க இயலாதது. ஆனால் அப்படி இருப்பதால்தான் இந்த அனுபவம் சுவைக்கிறது. அது மிகப்பெரிய கஷ்டங்களாக உருவெடுக்காமல் செய்வதில்தான் நமது திறமையே அடங்கி உள்ளது.

குடும்பம் நடத்தும் கிருகஸ்தர்களே, நகர வாழ்க்கையை கடிந்து கொள்ளும் நண்பர்களே, “சொர்க்கமே என்றாலும் நம்ம ஊரப்போலாகுமா” – இதை உணர்த்ததான் பாடப்பட்டதோ?

உப்புசப்பில்லாத வாழ்க்கையும் ஒரு வாழ்க்கையா? அவ்வப்போது வரும் துன்பங்களை, அடுத்துவரும் இன்பங்களை அதிகம் சுவைக்க வரும் முன்னோட்டமாக எண்ணி, வாழ்க்கையை அனுபவிப்போம், வாருங்கள்!

Is the Present Better than our Past?

I grew up in a rural Tamilnadu setting, some seven decades back…

Regardless of the season (did we really have a season ?), our dinner time was at 830 PM and bed time was no later than 1000 pm.

Eating out at a restaurant was a huge deal, a rarity actually, that only happened when it was a birthday or a very special occasion to celebrate.

There was no such thing as fast food on every other day. Having a bottle of soft drink and an ice-cream from the local shop was a real treat reserved for special occasions. Pass your final exams and you might have gotten a treat or a new pair of Bata chappals. We waited for Deepavali, Birthday and Pongal for a new set of dress. Hung around at the Tailor shop on the eve of Deepavali to collect the newly stitched dress.

You took your school clothes off as soon as you got home and put on your ‘home’ clothes. There was no taking or picking you up in the car or school bus. You either rode on public transport, or just walked home. You got home, did your chores and homework before dinner.

Not everyone had a home phone and much later, all private conversation were at PCO booths. We used to get telephone calls at our neighbor’s house. If our home had a telephone, we had to be the messenger to many neighbors as and when they got a call.

We didn’t have Apple TV, Amazon Prime or Netflix. Only a few houses had TV, we used to flock them. We had only Doordarshan to watch, Oliyum Oliiyum on Friday, Movie on Sunday for which we waited all week. We need to constantly meddle with the antenna to get Radio Ceylon, Rupavahini reception.

We played Thirudan Police, Football, Cricket, Iceboy (actually it was “I spy”) Goli, Kaathaadi, Pambaram , Gilli and any other game we could come up with… At home, we stuck to Dhaayam , Paramapadam, Aadupuli Aattam and Trade (Monopoly). Whoever was the Banker at Trade game had underhanded dealings with selected few players. The street was rarely busy with buses and it was free to play for gilli or cricket or hit ball(?)..

Staying home was a PUNISHMENT and we hardly complained about getting bored as we always had something to do outside. Half the time, folks at our home could identify us with our voice as we became tanned, dirty and sweaty, walking / playing or roaming in hot sun. Home was only to shower, eat & sleep. We always walked or by- cycled up to few KMs, never took a rickshaw or a bus. Don’t recall going to doctors at the drop of a hat!

Life was good without insta, facebook, twitter. Followers were the friends standing behind you.

We played music in tape recorder (in a few houses only) but mostly with radio / transistor sitting around it. A walkman which came later during college days was a luxury even for the rich. Cricket commentary (take it from me Taliyar khan), Bianca Geet Mala (Ameen Sayani), Radio Ceylon (S P Mayilvahanan, K S Raja) are all cherished memories!

We were sent to ‘Nadar or chettiar Kadai’ for groceries. Chiclets, then mittai, kamarcut, parrys, nutrine, Britania etc. was a commission / treat for our trip to the shop. They all used to cost a few paise.

We ate what ‘Amma’ made and packed in our lunch box. Bottled water was non-existent. We drank from the school water tap or from the earthen pot.

We called our friends by shouting their names from standing outside their house on the street. We were welcome at all our friends’ houses uninvited and food / snacks was served irrespective whether anything was left for friend’s mother. We never bothered about the caste of your friends!

We weren’t AFRAID OF ANYTHING. We played until dark… sunset / darkness was our alarm to return home. You could never enter home without washing your legs & hands first.

If someone had a fight, that’s what it was and we were friends again a day later if not SOONER.

We were careful with what we said around our elders because ALL of our aunts, uncles, grandpas, grandmas, our parents’ friends and neighbors were all extensions of our PARENTS and you didn’t want them telling your parents you’d misbehaved!

We respected our Elders, Police, Firemen, Teachers, Doctors and Nurses or anyone with power. We never questioned or answered back… ever!!!

We were made to stand on the bench at school for not doing homework, no hair cut, being late to class or being naughty. Our teachers freely spanked or even canned us whether we deserved it or not and our parents did not complain about it. Parents would never come to our rescue even if we complain about your teacher.

We fought in school over who is great MGR or Shivaji (for some Jaishankar?)!

We did not know what luxury was. Our simple lives were so good.

Those were the good old days. All kids growing in Metros today will never know how it feels to be a real kid. I loved my childhood and all the friends I hung around with. Really miss those days. Simple living, no anxiety, no worries about tomorrow.

We had a little money but life was not that bad even without fridge, AC…

Summing up, wouldn’t you agree that our past is not all that bad – may be a shade better than the present?

Share with those of your generation if you are from my generation…..

Adapted from a WhatsApp forward ….

கனவுகள்தான் புரட்சிகரமான உக்திகளுக்கு வித்தோ?

1949இல் வந்த ‘ நல்லதம்பி’ என்ற திறைப்படத்தில் NSK TA மதுரம் பாடும் ‘விஞ்ஞானத்தை வளக்கபோறேன்’ என்கிற பாடலில் கற்பனையில் மட்டுமே உருவான பல ‘மிஷிண்கள்’ அதன்பிறகு நினைவுலகத்துக்கு வந்து வெகுநாட்களாகிவிட்டன – அதில் வரும் ‘பொண்ஜாதி புருஷன் இல்லாம புள்ளயும் குட்டியும் பொறக்கறாப்பல’ என்பது எப்படித்தான் கவிக்கு தோன்றியதோ? ஆனாலும் 1978இல் தான் முதல் IVF. இதைப்போல் அந்த பாடலில் பல கற்பனைகள். ‘பள்ளிக்கூடத்துக்கு புள்ளைங்க போகாம படிக்க கருவி’ – online classஓ – சூபரய்யா? கண்டுபிடிப்புகளுக்கு மட்டும்தான் நோபல் பரிசோ, உக்திகளுக்கு யோசனை சொல்பவர்களுக்கு ஏன் கிடையாது?

1957இல் வந்த மாயாபஜார் படத்தில் எங்கேயோ இருக்கும் அபிமன்யுவை வத்ஸலா கண்ணாடியில் பார்த்து பாடும் ஒரு பாடல்காட்சி (நீ தானே என்னை அழைத்தது?) – தொலைகாட்சி பெட்டி என்ற ஒரு சாதனம் இல்லாத நாளில், இதை ஒரு கனவு போல் ரசிக்க முடிந்தது. ஆனாலும் நனவுக்கு அது இருபது வருடங்களுக்குப்பின் 1978இல் தான் வந்தது! இந்நாள் Skypeஇன் உபயோகம்கூட இதன் தாக்கம்தானோ என்று தோன்றவில்லை?

வெகு தொலைவில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை நேரடியாக காணவும் கேட்கவும் முடிவது ஒரு விஞ்ஞான அதிசயமே – ஆனாலும் இதை முன்னதாகவே கற்பனிக்க முடிந்தது அதிசயத்திலும் அதிசயமன்றோ? கனவுலகில் உலவும் இந்த படைப்பாளிகளை நிறுவனங்களின் ஆலோசகர்களாக நியமித்தால் உலகம் விரைவில் மாறிவிடுமன்றோ?

விஞ்ஞானியின் கனவுகளுக்கு அந்த அறிவே ஒரு கடிவாளம்: உதாரணத்துக்கு, Robert Heinlein 1940இல் எழுதிய ‘Solution Unsatisfactory’ என்ற குறுங்கதையில் அணுகுண்டை விவரிக்கிறார். இந்த கதை அமெரிக்கா இரண்டாம் உலகப்போரில் ஈடுபடும் முன் எழுதியது. அவரால் அனுமானிக்க முடிந்ததை, அணுசக்தியின் தந்தை என உலகால் அறியப்படும் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனால் ஏன் முடியவில்லை? அந்த மாபெரும் விஞ்ஞானி 1932இல் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? “அணுசக்தியை வெளிப்படுத்த அணுவைப்பிளக்கும் சாத்தியக்கூறுகள் மிகவும் குறைவு”. அதில் நம்பிக்கை இல்லாததால் அப்போதய அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரூஸ்வெல்டுக்கு அணுகுண்டின் தேவையை வலியுறித்தி விஞ்ஞானிகள் 1939இல் எழுதிய கடிதத்தில் கூட அவர் கையெழுத்திடாமல் அதன் முன்னுறையில் மட்டும் தான் கையெழுத்திட்டார்! அவருக்கு அந்த கண்டுபிடிப்பு வெற்றி ஏற்படும் என்பதில் அவ்வளவு தீவீரமான நம்பிக்கையில்லை.

https://en.wikipedia.org/wiki/Einstein–Szilard_letter

ஒன்றா இரண்டா – இதைப்போல் நிறைய உதாரணங்கள் சரித்திரத்தில் உள்ளன. எனவே, அஞ்ஞானி்களான கவிகள், மற்றும் புனிதம் படைப்பவர்களால்தான், புரட்சிகரமான புத்தாக்க விஞ்ஞான கண்டுபிடிப்புகளின் உக்திகள் வித்திடப்படுகின்றன. ஏனெனில் அவர்களின் கனவுகளுக்கு தான் கடிவாளமே இல்லாத சுதந்திரம். அவர்களால்தான் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் உருவாகின்றன, விஞ்ஞானிகளாலல்ல, என்றால் அது ஒன்றும் மிகையல்ல! ஆகையால், இவர்களையே company CEO க்களின் அறிவியல் ஆலோசகர்களாக நியமிப்பது முன்னேற்றத்துக்கு ஒரு நல்வழி என்பதில் இரு வேறு கருத்துண்டோ?

இப்படித்தான் எனக்கு The ottoman secret என்ற Raymond Khoury எழுதி 2019இல் வெளியான ஒரு புதினத்தை படித்து முடித்தவுடன் ஒரு கருத்து புலப்பட்டது: நம் கண்ணும் காது மட்டும் இப்படி தொலை தூரத்துக்கு பயணிக்கமுடியும்போது ஏன் நம்முடைய முழு உடலும் அதேபோல் பயணிக்ககூடாது? இன்னும் ஒரு படி மேல் போகலாம் – ஏன் நாமே முழு உடலுடன் கடந்த காலத்துக்கு பயணிக்க முடியாது? நவீன விஞ்ஞானமும் முப்பறிமாணத்தில் காலத்தையும் உள்ளடக்கி நான்காக விரிவடைய அனுமதிக்கிறதே?

முப்பறமாணத்தில் பயணிக்கும் மனிதனால் ஏன் நாலாவது பரிமாணத்தில் பயணிக்க முடியாது? முடிந்தால் சரித்திரதவறுகளை கூட சரிசெய்து நல்ல எதிர்கால சமுதாயத்தை உருவாக்க முடியுமே?

இந்த வகை கரு வெகுகாலமாகவே வெள்ளித்திறையில் உலவி வருகிறது. Star Trekக்கில் கூட இது உள்ளதாக நினைவு. 1968இல் வந்த ‘The Planet of the Apes’ தான் இந்த வகையில் முதலில் உருவானதோ? ‘Avengers – The Endgame’ தான் இந்த கருவில் உருவான படங்களில் box office hit! தமிழ் படங்களிலும் இந்த உக்தி 2015இல் “இன்று நேற்று நாளையில்” தலை காட்டியது.

ஒரு வேளை, கூடுவிட்டு கூடு பாய்வது, காலக்கப்பலில் பயணிப்பது, உணர்ச்சிகளே இல்லாத சம்பளமே எதிர்பார்க்காத இயந்திர மனிதர்கள், போராட்டங்களே இல்லாத வசதியான வாழ்க்கை, நோய் நொடி (பசி) இல்லாத ஆரோக்கியமாக வாழ்வு, உழைக்காமலே ஊதியம் (இத்தனை வசதிகள் இருந்தால் ஊதியத்துக்கு தேவையே இல்லையோ?) போன்ற இத்தியாதி இன்றைய கனவுகள் நாளை நிஜமாகுமோ? ஆனால் ஒரு problemஉம் இல்லாத உப்பு சப்பு இல்லாத வாழ்வு சுவைக்குமா? அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்…….அந்த யோசனை இப்போது வேண்டாம்.

இதையெல்லாம் யோசிக்கும்போது இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழித்து நாம் பிறந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றுகிறதல்லவா? வரும்காலம் நிச்சயம் பொற்காலம்தான்… I am an optimist… ஆனால்… ஹூம்…. நமக்குத்தான் கொடுத்து வைக்கவில்லை…

நட்பகைமை – Frenemy

நட்பு-பகைமை இவை இரண்டுமே ஒரே உறவில் இருக்க முடியுமா? அல்லது காலத்துக்கு தகுந்தால்போல் அது மாறி மாறி வருமா? ஆம். என்கிறது நமது பண்டைய மகாபாரதம். அதில் வரும் ஒரு காட்சி..

ஒருநாள் தருமர் பீஷ்மரிடம், ‘நண்பர், பகைவரிடம் எப்படி நடந்துக் கொள்ள வேண்டும்?’ எனக் கேட்க பீஷ்மர் உரைக்கிறார்.

“தருமா, பகைவனாய் இருப்பவன் சில சமயம் நண்பன் ஆவான். அதுபோல நண்பனும் சில சமயங்களில் பகைவன் ஆகலாம். மக்களிடம் பகை, நட்பு ஆகியவை ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. இடத்திற்கேற்ப, காலத்திற்கு ஏற்பச் செய்ய வேண்டியவை, செய்ய வேண்டாதவை ஆகியவற்றைப் புரிந்துக் கொண்டு நம்பவும் வேண்டும். நம்பாது இருக்கவும் வேண்டும். நம் நலனில் அக்கறை கொண்டவரிடம் எப்போதும் நட்புடன் மனம் மாறாமல் இருக்க வேண்டும். உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளப் பகைவரிடம் சமாதானம் செய்துக் கொள்ளவும் வேண்டும். எந்தச் சமயத்திலும் சமாதானத்தை விரும்பாதவன் அறிவாளி அல்லன். மேலும் அவன் எந்த நன்மையும் பெற மாட்டான். காரியத்தின் பயனைப் புரிந்துக் கொண்டு பகைவனிடம் நட்பாகலாம். நண்பனிடம் பகை கொள்ளலாம்.”

இதனை பீஷ்மர் ஒரு பூனை எலி கதையால் விள்க்குகிறார்:

ஒரு காட்டில் ஒரு ஆலமரம் இருந்தது. அதில் பலவிதமான பறவைகள் வசித்து வந்தன. அந்த மரத்தடியில் புத்திசாலி எலி ஒன்று வசித்து வந்தது. அந்த ஆலமரத்தில் இருக்கும் பறவைகளைத் தின்று வாழும் ஒரு பூனையும் அங்கிருந்தது.

அந்தக் காட்டில் இருந்த வேடன் ஒருவன் வைத்த பொறியில் ஒருநாள் அந்தப் பூனை மாட்டிக் கொண்டு தவித்தது. அதே வேளையில் ஒரு மாமிசத் துண்டு பொறியின் மீது இருந்ததை எலி பார்த்தது. அதை எடுத்து தின்றுக் கொண்டிருந்த போது கீரி ஒன்று தன்னை நோக்கி ஓடி வருவதைக் கண்டது. அதே சமயம் ஆலமரத்தின் மீது ஒரு கோட்டானையும் பார்த்து பயப்படத் தொடங்கியது. என்ன செய்யலாம் என சிந்தித்த எலிக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது: பகைவனானாலும் பூனையின் உதவியை நாடித் தப்பிக்கலாம். பூனையும் ஆபத்தில் சிக்கியுள்ளது. அதனால் அதுவும் சமாதானத்திற்கு சம்மதிக்கும் என்று எண்ணி அதனுடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துக் கொண்டு உயிரைக் காக்கலாம் என எண்ணியது. மேலும், ஆபத்துக் காலத்தில் உதவி செய்பவனே நண்பன்; உதவி செய்யாதவன் பகைவன்; சில சமயம் நண்பன் கூட நழுவி விடுவான்; பகைவனும் உதவி செய்வான். எனவே பகைவனாயிருந்தாலும், பூனை என்னால் விடுவிக்கப் படுமானால் எனக்கு உதவி செய்யக் கூடும். எனவே ஒரு யுக்தியுடன் பூனையிடம் சமாதானம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவெடுத்தது. பூனையுடன் சமாதான பேச்சை ஆரம்பித்தது.

‘பூனையாரே, நட்பு முறையில் ஒன்று சொல்கிறேன், இதனால் இருவரும் பிழைக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். இதனால் எனக்கும் நன்மை உண்டாகும். பயம் வேண்டாம். இப்பேராபத்தை போக்கிவிடுகிறேன். என் கூரிய பற்களால் இப்பொறியைத் துண்டுதுண்டாகக் கடித்து உங்களை வெளியே செல்லச் செய்கிறேன். இப்போது கீழே உள்ள கீரியால் என் கதி அல்லளவுதான். உம்மைக்கண்டால் அது ஓடி விடும். நாம் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்துக் கொண்டு இன்பமாய் வாழலாம்’ என்றது.

பகையான எலியின் வார்த்தைகளில் மகிழ்ந்த பூனை எலிக்கு நன்றி கூறியது. எலியைப் போல பூனையும் வஞ்சனையுடையது. எனவே சாமர்த்தியமாகப் பேசியது.

‘எலியே, நீ கூறியபடி என்னைச் சீக்கிரம் விடுதலை செய். என்னைப் போல நீயும் பெரிதும் துன்புறுகிறாய். நம் காரியம் நிறைவேற ஒரு உடன் பாட்டிற்கு வருவோம். நான் இதிலிருந்து விடுபட்டால் உனக்கு உதவுவேன்’ என்றது.

உடன் எலி ‘பூனையாரே! இனி என் பயம் தொலைந்தது. தாங்கள் வலையிலிருந்து விடுபட்டதும் என்னைக் கொன்றுவிடக் கூடாது. தவிர்த்து கோட்டான், கீரி ஆகியவற்றிடமிருந்தும் என்னைக் காக்க வேண்டும்” என்று கேட்டது.

பூனை ‘என் உயிர் நண்பனே, உன்னால்தான் நான் பிழைக்கப் போகிறேன், இன்னும் என்னால் ஏதேனும் ஆக வேண்டுமாயின் ஆணையிடு, செய்கிறேன்; இனி நான் உன் நண்பன் அல்லவா?’ என்றது.

பூனையின் ஆறுதலைக் கேட்ட எலி, நட்புமுறையில் பூனையுடன் பழக ஆரம்பித்தது. அதன் மார்பின் மீது தவழ்ந்து விளையாடத் தொடங்கியது. இது கண்டு கோட்டானும், கீரியும் தம் எண்ணம் ஈடேறாததால் வேறிடம் சென்றன. இடம், காலம் தெரிந்த எலி கயிற்றை மெதுவாகக் கடிக்கத் துவங்கியது. பூனையோ, ‘ஏன் வளையை தாமதமாக அறுக்கிறாய், சீக்கிரம் அறுத்து விடு’ என்றது. எலி, ‘எந்த வேலையை எப்போது செய்ய வேண்டும் என நான் அறிவேன். இப்போது உம்மை விடுவித்தால், என்னையேக் கூட கொன்றிடுவீர்; தக்க சமயத்தில், வலை விரித்தவன் வரும்போது வலையை அறுப்பேன். அப்போது உடனே நீங்கள் மரத்திற்குத் தாவி போய் விடலாம், நானும் வளைக்குள் போய் விடுவேன். அப்படிப்பட்ட அவசரநிலையில் தான் நானும் தப்பிக்க முடியும்; இல்லையேல் உமக்கு பலியாகி விடுவேன்’ என்றது. இதைக் கேட்டு அந்தப் பூனை வருத்தம் அடைந்தது. தாமதம் செய்த எலியைப் பார்த்து ‘உயர்ந்தோர், நண்பர்களுக்கு உதவி செய்வதில் இவ்வளவு தாமதிக்க மாட்டார்கள். நான் எவ்வளவு விரைவாக உன் துன்பத்தைப் போக்கினேன்; நீ மட்டும் ஏன் தயங்குகிறாய்? பழைய பகையை மனதில் கொண்டு நடக்கிராய்; இது நல்லதல்ல; மேலும் நீ தாமதப்படுத்தினால் என் உயிர் பிரிந்துவிடும்’ என்றது.

புத்திசாலியான எலி, வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட பூனையை நோக்கி; ‘நண்பரே! பூனையாரே; சுயநலம் மிக்க உமது எண்ணத்தை அறிந்து கொண்டேன். பாம்பின் வாயிலிருந்து தப்பிப்பது போல பகைவனிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்பர் பெரியோர். உலகில் இயற்கையாகவே நண்பர்களோ, பகைவர்களோ தோன்றுவதில்லை. ஒருவன் உதவி செய்யும் போது நண்பன் ஆகிரான்; அவனே தீமை செய்யும் போது பகைவனாகக் கருதப்படுகிறான். சமயத்திற்கேற்ப பகையும், நட்பும் மாறும்; காரியம் முடிந்த பின் யாரும் யாரையும் கவனிப்பதில்லை. ஆதலால் எந்தச் செயல் ஆனாலும் அதில் கொஞ்சம் மிச்சம் வைத்திருக்க வேண்டும். உமக்கு வலையை விரித்தவன் வந்ததும் பயந்து என்னைத் தின்னும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு ஓடி விடுவீர். நானும் தப்பித்து பிழைத்து விடுவேன். அதிகம் இல்லை அறுபட வேண்டியது ஒரு கயிறு தான். சற்றுப் பொறுமையுடன் இருங்கள்; அதையும் அறுத்து விடுகிறேன்’ என உரைத்தது.

அந்த நேரத்தில் சில நாய்களுடன் வந்தான் பொறியை வைத்தவன். பூனை அவனைக் கண்டு பயந்து; ‘இப்போது என் நிலையைப் பார்த்து; என்னை விடுவிப்பாயாக’ எனக் கெஞ்ச, எலியும் தாமதமின்றி கயிற்றைத் துண்டித்தது; உடன் பூனை விரைவாய் ஓடி மரமேறியது. அவனைக் கண்டு கோட்டானும், கீரியும் கூட ஓடி மறந்தன. எலியும், தன் பணி முடிந்து வளையில் ஒளிந்துக் கொண்டது. பொறியை வைத்தவன் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினான்.

பின் பூனை எலியை நோக்கி, ‘ஆபத்தில் உதவி செய்தவரே, நானும் எனது உறவினர்களும் உன்னை கௌரவிக்க விரும்புகிறோம்; என் சொத்து உனக்கே உரியது; என்னிடம் உனக்கு பயம் வேண்டாம்; பயப்படாமல் வா’ என்றது.

பூனையின் நோக்கத்தைப் புரிந்துக் கொண்ட எலி, ‘உமது பாசமொழிகள் கேட்டு மகிழ்ச்சி. ஆனாலும் ஒன்று சொல்கிறேன். நண்பர், பகைவர் பற்றி ஆறாய்ந்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பர் சான்றோர். நண்பர் பகைவர் போலவும், பகைவர் நண்பர் போலவும் தோற்றம் அளிக்கலாம். இந்தப் பகையும், நட்பும் நிலையானது அல்ல. ஏதோ ஒரு நோக்கத்தைக் கொண்டுதான் நட்பும், பகையும் அமைகின்றன. செயலின் நுட்பத்தை அறியாமல் நண்பர்களிடம் அளவு கடந்த நம்பிக்கை கொள்வதும்; பகைவரிடம் அளவு கடந்த அவநம்பிக்கை கொள்வதும் ஆபத்தில் முடியும். என்னிடம் தாங்கள் பேசும் ஆசை வார்த்தைகளுக்குக் காரணம் உண்டு. மனிதன், ஏதோ ஒரு காரணம் கொண்டே நட்புடன் திகழ்கிறான். ஒரு காரணத்தால் பகைவன் ஆகிறான். ஒரு தாய் வயிற்றில் பிறந்தோர் கூடச் சுயநலம் காரணமாக அன்பு செய்வர். உலகில் காரணம் இன்றி அன்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் உடன் பிறந்த சகோதரர், மனைவிக்கும் கூட நாளாவட்டத்தில் காரண காரியங்களால்தான் அன்பு உடையவர்களாக ஆகின்றனர். அந்தக் காரணம் மறந்ததும் அன்பும் மறைகிறது. என்னைச் சாப்பிட வேண்டும் என்னும் காரணத்தால்தான் உமக்கு என் மீது அன்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஆகவே உமது பேச்சில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இச்சமயத்தில் உம்மிடம் நட்புக் கொள்வது அறிவுடைமையாகத் தோன்றவில்லை. இயற்கையாகவே தாங்கள் எங்கள் குலத்திற்கு விரோதி ஆவீர். ஏதோ ஒரு முறை ஏற்பட்ட நட்பை மறந்து விடுக; பகையை மேற்கொள்க. பழம் பகையை மறக்கக் கூடாது.’

மேலும் எலி தொடர்ந்தது, ‘நண்பரே! உபசார வார்த்தைகளால் பயனில்லை; நெடுந்தொலைவில் இருந்தாலும் உம்மைக் கண்டு நான் அஞ்சுகிறேன். சுயநலமின்றி எந்தக் காரியமும் இல்லை. புத்தியுள்ளவன் எல்லாப்பொருள்களை இழந்தேனும் தன் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்வான். என்னதான் பகைவன் அன்பு உள்ளத்தோடு பழகினாலும், அவனை சந்தேகக் கண் கொண்டே காண வேண்டும்’.

பூனை எவ்வளவோ பேசியது; ஆனாலும் எலி ஏமாறவில்லை.

பூனையை நோக்கிக் கூறியது; ‘நம்பத் தகாதவனை நம்பக் கூடாது. நம்பத் தகுந்தவனையும் அதிகம் நம்பக்கூடாது. அதே நேரத்தில் தன் மீது நம்பிக்கை உண்டாகும் படி செய்ய வேண்டும். பூனையாரே! உம் போன்ற பகைவரிடமிருந்து எப்போதும் நான் என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். நீங்களும் உங்களை பிடிக்க பொறிவைப்பவரிடமிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்’.

இவ்வாறு பலம் இல்லாததாயினும், அறிவுள்ள ஒரு எலி மிக்க பலமுள்ள பகைவர்களைச் சாமர்த்தியமாக வென்றது. எனவே தருமா, பலமுள்ள பகைவனாயினும் அவனுடன் சில சமயம் சமாதானம் செய்துக் கொண்டு வெற்றி காண வேண்டும். ஒன்றொடொன்று பகையுள்ள எலியும், பூனையும் சங்கடமான நேரத்தில் நட்புக் கொண்டன; அதே நேரத்தில் அவை குரோதத்துடன் இருந்தன; அவற்றில் அறிவிற் சிறந்தது வென்றது. அதுபோலவே அறிவு மிக்கவனும் விழிப்புடன் இல்லையெனில், அறிவு குறைந்தவனால் வெல்லப்படுவான். பயம் அற்றவன் போல தோற்றமளிக்க வேண்டும். ஆனால் பயம் உள்ளவனாக அஞ்சி நடக்க வேண்டும். நம்பிக்கை உள்ளவன் போல இருக்க வேண்டும். ஆனால் நம்பிக்கை இல்லாதவனாகவும் இருக்க வேண்டும். அதாவது எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். இல்லையேல் ஆபத்து நேரிடும்’ என்றார் பீஷ்மர்.

‘Frenemy’ என்ற ஆங்கில சொல்லுக்கு சரியான விளக்கம் தேடி வலைதளத்தில் மேயும்போது இந்த பாரதக்கதை தென்பட்டது. அங்கு சுட்டதை நண்பர்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன். அந்த எலியும் பூனையும்தான் frenemy உறவுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளோ? பகைவனும் நண்பனே, நண்பனும் பகைவனே, என்றால் இனி குழப்பம் வராது அல்லவா? ஏன் இந்த உறவை ‘நடபகைமை’ என அழைக்கலாகாது?

தேர்தல் நேரங்களில் கூட்டணி கட்சிகள் அணி மாறுவதும் இந்த தத்துவத்தாலோ? வெட்கமில்லாமல் கூட்டணி நிறம் மாறும்போது மனம் நொந்து போகும் நண்பர்களிடம் இந்த பீஷ்மரின் தத்துவக்கதையை சொல்லி சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்கலாம்!

Tentacles of ISRO spy case!

ISRO spy case is much more nail biting than the recent box office hit ‘VIKRAM’ with twists and turns embedded with the much needed juicy contents for a success! But Madhavan has proved to be no Kamala Hassan.

The story starts with two Maldivian ladies landing in Trivandrum airport – Fauziyya seeking a school admission for her fourteen-year-old daughter Zila Hamdi and Mariam for treatment of her heart condition, exploring also the possibility of getting her eleven-year-old daughter Nisha, educated here. At the airport, the customs officer extracted $100 from Mariyam. The Maldivian kept cribbing about the ‘extortion’ when she was overheard by a co-passenger, K. Chandrasekhar, a Bangalore-based Indian representative for Russian space agency Glavkosmos. Playing the hero and trying to help a damsel in distress, Chandrasekhar quarreled with the customs officer and got back the money for Mariam. He struck a conversation with a thankful Mariam who tried to take as much advantage of the helping hand as possible. She told him of her heart and the school admission problems. Chandrasekhar promised to deliver on everything. In Bangalore, he took Mariam to meet his friend S K Sharma who was also a labour contractor. Sharma’s uncle K L Bhasin was a retired brigadier, an influential person who could be tapped for the school admission. Bhasin and Sharma met Chandrasekhar and Mariam at a club in Bangalore where Sharma promised to get admission for Fauziyya’s daughter. As for a doctor for Mariam, Chandrasekhar suggested the name of wife of Sasikumaran, who is a colleague of Dr Nambhi in ISRO! Later Sasikumaran met Mariam. In Bangalore, Mariam Rasheeda stayed with Fauziyya at Sara Palani’s house where Fauziyya was a paying guest. As Fauziyya Hassan was having difficulty in getting admission for her daughter in a good school, and the schools were demanding high capitation fees, Fauziyya and Rasheeda met Chandrasekhar at his office on 21 June. Chandrasekhar asked S K Sharma, a labour contractor in Bangalore, for help since Sharma knew the husband of the principal of Baldwin Girls School.

Mariam Rasheeda and Fauziyya Hassan as early as 14 October 1994, approached one inspector Vijayan for getting permission for stay beyond ninety days. When Vijayan made sexual advances to her, She snubbed him. She even mentioned the Brigadier friend but as ‘IG’ to keep the inspector away, but in vain. On 20 October 1994 arrested her under the Foreigners Act and lodged a complaint with Vanchiyoor Police Station.

‘Thaniniram’ a local evening daily reported Mariam’s arrest on 20 October 1994. Deshabhimani, the CPI(M) mouthpiece reported it the next day, bringing in the espionage angle! Vijayan, who had discussed the ‘offensive strategy’ with Trivandrum city police commissioner V R Rajeevan, had by now made a valuable discovery that Mariam was a private for the Maldivian National Security Service! This was the genesis of the word ‘spy’ in the Desbhabhimani story, and later in the case itself. In the following days, Kerala Kaumudi came out with an ‘exclusive’ linking I G, Raman Srivastava with the spy ring as Mariam has mentioned wrongly ‘IG’ in her investigation!

In his book ‘Spies from Space: The ISRO Frame-up’, Rajasekharan Nair explains the Malayalam daily’s motive in fixing Srivastava who evicted its editor M S Mani from the office, following a court order on a family feud. This case came as a shot in the arm for the ‘Oommen Chandy-led Antony’ faction of the Congress to hit at Chief Minister K Karunakaran. The faction constituted a crack team that kept feeding Malayalam journalists’ imaginary tales of the spy case. Srivastava was suspended later, following adverse remarks by the Kerala High Court (which was later chided by the Supreme Court), and Karunakaran lost his chair. Those were two victories for two minor players who were not aware of this case being dragged into a bigger conspiracy, which was being hatched by some foreign hands to delay, if not prevent, India from entering the commercial satellite launch market. With Vijayan finding the names of ISRO scientist Sasikumaran in Mariam’s diary, the stage was set to link the arrested women with the space organisation.

The IB had already interrogated Mariam and Fauziyya, and evidently formed an opinion that spying had happened, though they had no evidence of it. In fact, the first Unofficial (UO) note the IB had sent to the higher ups said that no espionage had happened. A second UO note, said spying appeared to have taken place. A third UO note, after IB could not gather any evidence to substantiate their theory, said it was all a combination of truth, half-truths and lies.

As the newspapers went to town with the spy women’s links with ISRO scientist Sasikumaran, ISRO transferred him to Satellites Application Centre (SAC), Ahmedabad on 5 November 1994.

Behind this transfer move was one Sengupta, an IAS officer in the space department with whom Sasikumaran had a tiff earlier. In a review meeting, the bureaucrat had chided Sasikumaran, saying he did not understand administration. Sasikumaran, for his part, retorted that he as an IAS man did not understand technology! Now, with his name linked to Mariam Rasheeda, Sengupta made haste to impress upon the ISRO chairman to sign on the dotted line to transfer Sasikumaran. On 9 November 1994 the day Sasikumaran joined SAC, Ahmedabad, Fauziyya Hassan was arrested in Bangalore and brought to Trivandrum. The next day, IB joint director M K Dhar came from Delhi to Trivandrum, marking a turning point in the case. It was on this day that the IB claimed to have got the first ‘confession statement’ from Fauziyya about espionage. The mention of Sashikumaran’s name in the case diary fortified the linkages. On 13 November 1994, Mariam and Fauziyya were now charged with espionage.

With newspapers going overboard with spy tales, the Kerala Police held internal meetings and decided on 14 November 1994 to hand over the investigation to the CBI. But IB was against the idea. The next day the Kerala DGP constituted a Special investigation Team (SIT) headed by DIG Sibi Mathews to investigate the case. By now IB men were torturing the accused to extract ‘confessions’.

On 21 November 1994, Sasikumaran was arrested in Ahmedabad, and Chandrasekhar was picked up in Bangalore. On the same day, IB sent an unofficial (UO) note to the highest authorities in Delhi, to book the accused under Official Secrets Act and implicate Ravinder Reddy of MTAR and Prabhakar Rao in the case. These moves were to tighten the noose around ISRO, and prepare ground for Nambhi’s arrest. The first indication of dragging him into the plot came on 28 November 1994, when Kerala Kaumudi published a false report that he was under house arrest. On this day, the IB sent another UO note recommending that Raman Srivastava may be questioned. Two days later, Nambhi was arrested.

So what urged IB Joint Director M K Dhar to rush to Trivandrum? It was part of his counter-intelligence operations against Pakistan, argues the IB officer. He mentions about Ratan Sehgal in the initial phase of the investigation, but took upon himself the task of being the prime fabricator of the ISRO spy case.

The timing of the implication of ISRO makes it a suspect on at least two counts: One, when Dhar came to Trivandrum, the countdown for the launch of PSLV-D2 rocket was about to begin. Even as he was questioning Mariam Rasheeda and Fauziyya Hassan, on 15 October 1994, PSLV-D2 put in orbit Indian Remote Sensing Satellite IRS-P2. It was the first successful launch of an Indian rocket that could be used for commercial satellite launches. Two, ISRO was in the process of bringing materials and drawings as part of a cryogenic technology transfer from Russia after the US imposed sanctions on Russia and India. Owing to the pressure from the US, Glavkosmos wanted to cancel the contract, but ISRO had succeeded in advancing some milestones and making payments before the new clauses kicked in.

It was quite an achievement for India to have skirted the US pressure to bring home the cryogenic consignments. ISRO managed, much to the chagrin of the US, to get the Russian Ural Airlines to bring the voluminous documents and hardware to India. Of the four scheduled consignments from Moscow, three had landed in Trivandrum between 23 January and 17 July 1994. The last one was to come in December 1994. Someone wanted the head of the cryogenic mission arrested as part of the plot. The project had be stalled. So a ISRO spy case was fabricated.

M K Dhar was to retire by the beginning of 1995, a few months after Mariam Rasheeda was arrested. It is also on record that Dhar had made some desperate attempts to get his official date of birth ‘corrected’ so that he could get an extension of service. When a senior officer nearing retirement is handling a sensitive case, it is usual for the government to give him an extension beyond superannuation to complete the assignment. Dhar had tried in vain to weave a story of a Pakistan conspiracy by arresting a Muslim religious leader in a northern state, but when the government was convinced of the leader’s background and standing, Dhar had to eat a humble pie. It is at this juncture he saw the potential of the ISRO spy case.

Dhar’s observations on rocketry and ‘the plot’ in his book show either he was ignorant of how rocket technology is transferred or if he had some basic understanding, he was fabricating the ISRO spy case, ostensibly on someone’s orders!

That the IB was penetrated by the US became clear when Dhar’s colleague Ratan Sehgal was sacked as the IB joint director and charges of having nine ‘unauthorized and clandestine’ meetings with CIA station chief in Delhi, Timoty Long, and his deputy Susan Brown between 19 September and 31 October 1996. The investigation found that the meetings happened in Sehgal’s house in Bharati Nagar and in the parking lot of Ambassador Hotel, both in Delhi. Counter intelligence officers reported evidence of Sehgal having received a ‘large packet’ from Ms August, a former deputy station chief of the CIA, outside Ambassador Hotel. Sehgal was asked to face prosecution or put in his papers. He chose voluntary retirement. It is strange that the ISRO spy case started a few months after Sehgal joined the IB from the Ministry of External Affairs and ended around the same time he was chucked out of the IB.

Some people were clearly not happy also with India flying its first satellite launch vehicle; they knew India would barge into the commercial satellite launch market with high competent prices (as less as half an American launch) if it acquired cryogenic technology. Then Prime Minister P V Narasimha Rao put it mildly during a discussion in the Parliament, indicating the ‘involvement of a foreign country’ in thwarting the Russian cryogenic contract.

Six respectable people—Satish Dhawan, T N Seshan, U R Rao, Yash Pal, R Narasimha and S Chandrashekar—had this to say in an open letter after the Kerala Government ordered ‘further investigation’ in the case even after the Chief Judicial Magistrate had accepted the CBI report and absolved all the accused of the charges: ‘The “espionage case” reveals that the country’s space programme or for that matter other strategic programmes, may no longer be immune to outside interference.’

The unanswered riddle is “why was Nambhi implicated in the ‘non-existent’ spy case? To bewilder and disband the cryogenic team? Are the IB officers pawns or active foot soldiers in this interested party’s international board game? It will be tough to say ‘no’ if you look at the systematic way in which the US imposed sanctions to scuttle the cryogenic technology transfer from Russia to India only two years earlier, and the way in which Dhar and a few other IB officers decided on the espionage angle, even before they started investigation. The way those in power (including the minister whom Nambhi met during this period) turned blind eye to the whole fiasco is an indication that no one would like the truth to become public. We are not that ‘sovereign’ after all! Patriotism aka nationalism is only for the ordinary citizens and not for those sitting in seat of power!

Dhar’s book “Open Secrets: India’s Intelligence Unveiled ” published in 2005, self-righteousness, lies and bravado, claims Nambhi. In that book, in an attempt to give his arguments a façade of credibility, Dhar makes a suggestion. A joint investigation agency should be formed with representatives from the IB, CBI, R&AW and the ISRO to have a detailed look into the evidences and documents for arriving at a final conclusion. There is no harm if this reinvestigation is carried out silently and out of the glare of the media.

Dhar did not live to see such an investigation. He died in May 2012. Now, on his suggestion for a joint investigation of all the top agencies to expose the real conspiracy. Would it happen? Or would it just stop with financial compensation to Dr Nambhi Narayanan and Padma award?

Till then, Mr Dhar, RIP.

Credits:

1. Ready to Fire: How India and I survived the ISRO spy case – Bloomsbury Publishing India Pvt. Ltd

Continue reading →

China – A Nation Elusively Sinistral

Is it appropriate to view geopolitical imperatives of the 1950s through a contemporary prism? It is a startling fact Nehru’s decision to cede veto-carrying membership of the UNSC to China has proved to be a ‘Himalayan blunder’. It has led, decades later, to aggressive Chinese behaviour not only in the world politics but to India in particular that is being paid back with interest!

For strange reasons, Nehru held China closer to his heart. He stubbornly turned a deaf ear to all friendly warnings by his own Deputy Prime Minister, Vallabhbhai Patel, who, as far back as 1950, had alerted him to China‟s intentions and objectives in invading Tibet, and its dangerous implications for India‟s future security. And later by his old comrades Jayaprakash Narayan and Acharya Kripalani. Instead he criticised European imperialism and pooh-pooh[ed] all criticisms of his China policy as that of war mongers who were spreading fear and panic in the country. He was proved WRONG: In 1962, our Jawans, ill-clad, ill-shod, ill- equipped were sent like sheeps to their slaughter! Mao Zedong -Chou En Lai duo smeared mud in his face!

As early as in 1955 offer from the Soviets and by the US in August 1950 for India getting the permanent seat at the UNSC, are well-documented. Acceptance could have checkmated China on many fronts! But Nehru’s unexplainable (unpardonable?) renunciation became a major obstacle of the future!

In any case China(PRC) was given the UNSC seat only in 1971 in lieu of the seat held by China(ROC), which was driven from the main land to Taiwan by PRC. U.S was then primarily interested in seeking the PRC’s help in resolving the sticky Vietnam situation, using influence with the PRC as diplomatic leverage against the Soviets, as quid pro quo! That too backfired with soviet aligning with the dragon, off late!

But, US agreed to recognise PRC’s ‘one China’ policy with ‘limited’ sovereignty over Taiwan, much later in 1979 (Kissinger diplomacy)! To US, this queer Taiwan policy was important to stabilize Taiwan-strait relations; guaranteeing assistance to Taiwan in the event of an unprovoked aggression by the PRC! Through this deliberate strategic ambiguity, US fostered mutual economic prosperity with PRC that blossomed in the next decades. But, unfortunately China became a Frankenstein!

While in late 70’s, China was content to accept the ‘Taiwan’ ambiguity, it is now making noise to establish its hegemony over the tiny nation!Even today, there is no ‘Tailwan’ for many nations! it is just another province of mainland China. Its GDP is one of the highest in the world, of course, with US investments!But, Taiwan’s security is at risk especially after the Ukraine fiasco. PRC is waiting to have the bite! It is waiting for its ‘day’!

China’s rise over the past two decades has remade the landscape of global politics. Beginning with its entry into the World Trade Organization in December 2001, China rapidly transformed its economy from a low-cost “factory to the world” to a global leader in advanced technologies. Along the way, it has transformed global supply chains, but also international diplomacy, leveraging its success to become the primary trading and development partner for emerging economies across Asia, Africa and Latin America. China is ambitious to expand its hegemony with its economic might, quite unreservedly! Many are ‘deeply indebted’ already!

On the territorial front, it is beginning to openly threaten its neighbours with its military might. It is exploiting the unipolar world scenario, occupying the space Russia has vacated!

Nehru could have been only be one of the first few victims of china’s ambitious beginning. But it is true that he was shattered by the 1962 war, at his being stabbed in back by Mao Zedong whom he had faith to the hilt! He never recovered from the shock that could have led to his deteriorating health and demise shortly thereafter in 1964!

Politics is not for the faint hearted, especially when dealing with highly ambiguous and ambitious China!

Credits:

1. https://www.thequint.com/news/webqoof/did-nehru-give-india-permanent-seat-at-unsc-to-china-in-1950

2. https://theprint.in/world/india-never-had-an-offer-to-become-permanent-unsc-member-this-is-a-fact/206091/

3. https://www.harvard-yenching.org/wp-content/uploads/legacy_files/featurefiles/RamachandraGuha_JawaharlalNehruand%.pdf

4. https://masspeaceaction.org/the-taiwan-conundrum/

5. https://www.globaltimes.cn/page/202206/1268164.shtml

6. On China – Henry Kissinger

Putting Breaks on Fossil Fuel Exploitation

Are we pragmatic in taking the right steps to preserve the nature while exploiting the energy sources?

Carbon dioxide is considered primarily as the villain in our quest for energy. Two main guzzlers of fossil fuel spitting CO2 are, power generating plants and automobiles.

Though the cleaner nuclear option opened up opportunities to replace fossil fuels for power generation, hiccups for one reason or the other, delayed its large scale induction. Still Chernobyl and Fukushima accidents deter many from considering that choice!

Experience shows that the other greener options, solar, wind and hydro wouldn’t make an impact. Sunlight and wind are inherently unreliable and energy-dilute. This means that at leat 450 times more land and 10 – 15 times more concrete, cement, steel, and glass, are required than for nuclear plants. All of that material throughput results in renewables creating large quantities of waste, much of it toxic. For example, solar panels create 200 – 300 times more hazardous waste than nuclear. Meanwhile, the huge amounts of land has a devastating impact on rare and threatened species — even when solar and wind are at just a small percentage of electricity supplies.

Thus solar and wind are largely unnecessary at best and counterproductive at worst when it comes to combating climate change [1]. Only nuclear scores in realistic terms when it comes in replacing the fossil over dependence. Unless there is a concerted approach to revive nuclear, fossil fuels would continue to have their share of damaging the atmosphere for some more time to come [2,3].

Automobiles are the second largest polluters – would the thrust on electric vehicles or EVs, be at least of a partial relief? Primafacie Electric Vehicles, appear attractive option if the primary source of energy for the grid supply has lesser fossil fuel foot print. Else, the energy efficiency of power plants could negate the benefits of EV in net emission terms. Not just that – there is another environmental burden on EVs – the batteries that supply the energy could ruin the pollution estimates.

The electric cars store energy in large batteries (the larger they are, the bigger their range is) that have high environmental costs. This happens because these batteries are made of rare earth elements like lithium, nickel and cobalt that only exist beneath the surface of the earth and therefore depend on mining activities with very polluting processes [4]. Their extraction process called smelting, emits sulfur oxide and other harmful air pollutants. The water required for producing batteries is about 50 times higher than traditional internal combustion engines. Recycling of used batteries might become efficient enough providing answers for environmental concerns remains to be seen. That’s why asking whether electric cars are net-greener or not, does not come with an easy answer.

EVs would reduce the green house gas emissions of large metros and reduce the pollution levels, at least locally. But for this segment to have a significant impact, power generation and transmission capacities have to be significantly augmented. The energy consumption may be comparable to an Air conditioner or Fridge! But, there only appears to be more excitement and noise than action on the ground [5]. Large scale structural changes need to take place before catering to the needs of significant EV induction!

Are we on track to keep the environment as green as possible? Are we taking the total picture into account or addressing it ‘piecemeal’? are we to take the blame of degrading the earth by tapping the earth profusely, rendering the planet ‘unliveable’! you may have to watch the consequences ‘helplessly’ from the heavens with guilt!

Credits:

1. https://www.forbes.com/sites/michaelshellenberger/2018/05/08/we-dont-need-solar-and-wind-to-save-the-climate-and-its-a-good-thing-too/

2. https://www.nature.com/articles/s41467-021-26355-z

3. https://www.fraserinstitute.org/blogs/renewable-energy-cant-replace-fossil-fuels

4. https://youtu.be/RFHvq-8np1o

5. https://youtu.be/t50MFchtg5E

Tryst with Death

How would you like to die?

Does the word ‘death’ not send tremors to most of us? Since time immemorial, man would strive to do anything to ward off death – be it ‘a magic potion – elixir of life’ or religious rites to please the god of death. Rig Veda advocates a prayer to Lord Shiva – mrithyanjaya mantra, that can protect one from death. It is believed to stop premature deaths, or at best ward off the fear of death! There are citations in epics where Lord Shiva himself revealed this mantra to his disciples: Markandeya, sukrachaya and Rishi Vasishta. One who does not die is called a Chiranjeevi. There are six more Chiranjeevis as per Hindu mythology: Hanuman, Parashurama, Vibhushan, Aswathama, Mahabali and Kripacharya. Though ‘chranjeevi’, lives for ever, one can consider himself so, after having lived for over a hundred years in the present day of evolutionary autonomy coupled with progress in various facets of medical field. The life expectancy otherwise being a little over 70 years in most of the developed societies of the world.

Is living that long a boon or bane?

As people age, they are much more likely to develop degenerative conditions that could lead to a lower quality of life. Crucially, strategies to promote healthy ageing may not only ease the burdens on society, but help to ensure that our longer lives are better lives – even in a philosophical sense. As the population continues to age, we will need to make important and potentially difficult choices about how we want to care for the elderly. Sometimes it might be better for us to die earlier than we otherwise might have, if doing so is more consistent with the “life story” we wanted for ourselves – for example, being active and independent throughout our lives. Else life then becomes a pain rather than pleasurable. But even then, the very thought of Death is scaring – as dying is not easy.

But terminally ill also may dwell on such thoughts!

Though the impact of sudden death is terrible, it is extremely painful to watch the sufferings of terminal ills. More so to the kith and kin. Even the philosophically balanced person would be extremely disturbed if the ‘expiry date’ is known! For example those who are terminally ill, their days are counted but not sure whether it is months or years. In such cases, the life expectancy statistics are just numbers that are not useful to those suffering. Oncologists are often reluctant to discuss life-expectancy estimates with their patients because of concerns about their inaccuracy and limited evidence regarding benefits. Those are really blessed who do not know the ‘secret’ – ignorance is bliss!

Though there were several writers who wrote about the mental tribulations of the kith and kins when the ‘death’ was at the doorstep, the recent one by Dr Paul Kalanidhi, ‘while breath becomes air’ depicts the resolution to face the reality with determination and grace! After years of hard work, when he was about to reach his cherished goal of qualified neurosurgeon, he was struck with lung cancer. In this book, written in his twilight years of less than two years from the knowledge of his impending death, he beautifully depicts the mental tribulations of all close to him, most of them doctors in their own right. With so much of plans to accomplish in life, when death suddenly stares at him, he and his wife settle down to face the reality and plan for the small ‘left over’ life. It needs immense guts to live the ‘remnant’ life with grit.

On the other hand, sudden death, say due to massive heart attack or by an accident, though is extremely painful, is on an entirely different plane, compared to the slow death.

Coming to the life of ‘non-Chiranjeevis’, the normal mortals – most of them age ‘gracefully’. As one ages the expectations of ‘left over’ remnant life depends on the quality of life or the their present status of health. The wish reduces – accordingly one plans ‘the future’ – in sixties it may be for a decade at best, while in nineties, even if you wake up healthy, you should be happy – you live for the day! One should be aware of fragility of life, though! I am not talking of life of ‘real chiranjeevis’ living after scoring a century.

Think of the plight of terminally ill patients, when the doctor first pronounces the prognosis. They invariably utter – ‘God, why me? What have I done for the hell to befall on me?’. But the fact of life is, if such thing can happen to anybody, then why not you. There are diseases with extremely rare even in productive age group who are commonly with robust health – But it is not absolute zero occurrence. How many can simply accept that as one’s fate? Yes, it is a fact that all are mortals, but knowing when you are going to die or the death is not far away, is extremely sickening! The fateful day being a secret to many, is indeed a blessing in disguise!

Even if you have not sinned, you may not be totally risk free! The oft quoted adages like வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான், as you sow so you reap, is to keep the morally weak not to sin. But in day to day life, do you really see its happening that way? No. One sows for others to reap! The adage is pronounced only to heal your afflicted wounds – to curse others who are harming – to vent out your helplessness!

I am amazed at our elders often putting a prefix while pronouncing any plans – ‘பொழைச்சுக்கிடந்தா நாளைக்கு ஊருக்கு போகலாம்’! This roughly translates to ‘will go to town, if at all we are alive’ – what a prophetic statement? They have understood that life is uncertain. If at all one plans, be certain that there would be ‘uncertainty that can’t be planned’!

In the Indian epic ‘Mahabharata’, there comes an encounter with ‘yaksha’. The eldest of the Pandavas is asked by the yaksha several questions and one of them is on this present topic – ‘who is the most ignorant fool?’ Dharmaraj answers ‘those who think they would not be dying even after being witness to many of the deaths around’! This phenomenon called ‘death’ could not have been philosophically explained better!

But taking the life as it is even while being terminally ill and suffer in silence, require moral strength which only a few possess. King Parikshit on knowing he is left with only a week to live, listened to ‘Bhagavatham’ for a blissful demise!

தேர்ந்த ஆன்மீகவாதிகள் நாளையும் நேரத்தையும் குறித்து கொடுத்துவிட்டு அந்த நாளில் சமாதி அடைவதாக கேள்விப்படுகிறோம். அது அவர்கள் தவத்தினால் கிடைத்த வரம். அது போல் எதுவும் அறியாதவர்களுக்கு மரணகாலத்தை மறைத்து வைப்பது இறைவன் கொடுப்பினை.
அதுவும் இருக்கும்வரை (ஓரளவுக்காவது) பிறருக்கு துன்பம் தராமல் இருப்பதும் கொடுப்பினை. அது இயற்கையாக நிகழ்வதும் கொடுப்பினை. நோய் என்று வந்து வாழ்கையே சுமை என்னும்போது மரணமே கொடுப்பினை. அனைத்துக்கும் ஆண்டவன் அருள் வேண்டும்.

Is there any other way to get mental peace for ‘agnostics’ in this predicament?